|
September 2010
Er gaat een wekker af, het is tijd. Het huishouden moet in beweging komen, krakend als een verlaten piratenschip.
Wekenlang heeft mijn gezin buiten de regels geleefd: de kinderen droegen geen schoenen, soms droegen ze helemaal niets, ze keken elke ochtend televisie en aten elke avond ijs. Wij ouders deden pas de afwas als we er zin in hadden, maakten de post niet open en dronken elke avond wijn. De verslonzing begon sporen na te laten in het huis, maar de huishoudster was even weg en wanneer ze terug zou komen – geen idee.
| Nu gaat de wekker en moet het huishouden zich voegen naar de regels van de maatschappij. De kinderen moeten naar school tussen 08 uur 20 en 08 uur 30 precies. |
 |
Om ze een beetje verantwoord in de klas af te leveren heb je dus 3.33 minuut per kind.
Ze moeten ook alle drie weer opgehaald, ze moeten schoenen aan en hun haren moeten gekamd met een luizenkam. Ze moeten een schooltas mee met elk twee bekers, een broodbak en een tienuurtje. Hun fietsen moeten klaarstaan met hardgepompte banden en wij, de ouders, moeten naar het werk en we moeten ook weer op tijd terug zijn voor de kinderen en we moeten agenda’s synchroniseren en belastingaangifte doen en sowieso de post gaan open maken, en we moeten opa’s en oma’s bellen om te komen oppassen anders loopt het huishouden weer uit de rails.
Alle huishoudens op mijn werk kraken vanochtend, ik zie het aan de gezichten. Onder een regengordijn fietsen de bakfietsvaders en de moederfietsmoeders naar school. Druipend staan ze bij de bushalte, de rest staat in de file die dagelijks mijn nieuwbouwweiland vult. Een file waarin er minstens drie zijn die erover denken gewoon uit hun auto te stappen en alles te laten voor wat het is, zoals William Foster in de film Falling Down, maar ze doen het niet.
Mijn huishouden kraakt en zucht en zoekt houvast. De koffie is op, het brood oud. De katten hebben honger. De kinderen zombieën door school en ergens laat ik mijn tas liggen met de telefoon erin, de laptop en de portemonnee, zodat ik de dag verder door moet op de tast.
De ov-chipkaart is leeg en het enige oplaadpunt in de buurt is net die ochtend weggehaald – wanneer er een nieuwe komt is onbekend.
De accu van de auto is leeg; mijn lief staat plotseling hulpeloos dubbel geparkeerd in de straat, in de gietregen; ze zegt dat nu ook het zonnedak begint te lekken en vraagt een handdoek. Mijn regenjas lekt door, en op weg naar school om mijn tas te zoeken, springen uit het achterwiel vijf spaken.
Ach, morgen zal het beter gaan, en overmorgen weer wat beter, totdat het huishouden weer soepel laveert tussen alles wat moet in het leven.
Zo gaat dat.
Goede septembermaand!
Joie.
Peter van der Woude
archief 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010
|
