|
Februari 2010
Vorige maand schoot er te weinig tijd - ècht te weinig tijd - over om een gewone entry te schrijven. Met uitzondering van dat regeltje, om een bedrag over te maken voor Haïti; nog minder zou beschamend zijn geweest.
Inmiddels staat er 100,6 miljoen op de rekening, wat mooi is, maar natuurlijk nooit genoeg voor zo'n desastreus verwoest land. Mocht u nog een bijdrage willen leveren: de actie loopt nog tot en met 26 februari.
Op het boekenfront heb ik weinig te berichten. In de kerstvakantie en de afgelopen januari-maand zijn er aan aantal doorheen gejaagd en ben ik - nog steeds - in een paar aan het lezen.
Waarvan 1 Nederlands ('Aangeraakt', het debuut van Emma Fasol), en twee ('Palace of Impossible Dreams' en
'The Chaos Crystal' van Jennifer Fallon) - die 'k maar uit Nieuw Zeeland heb gehaald, omdat die (in 2008 en 2009 verschenen!) boeken nog steeds niet op het Europese (of Amerikaanse) continent te verkrijgen zijn.
Met intrigerende karakters, vlijmscherpe dialogen en een unieke, soms fileine humor zet Jennifer Fallon een wereld neer vol politiek, intriges, menselijk vermogen (en onvermogen) en twisty plots.
En het boek van Emma Fasol is er een, waarin je meegezogen wordt, of je nu wil of niet. Een boek dat, ook nadat je het al uit hebt, nog lang in je hoofd blijft nasudderen...
En dan is er Mad Men.
Wie deze TV-serie niet kent moet nu meteen de complete set in huis halen en met een slof sigaretten en een fles whisky bij de hand gaan kijken.
Een succesvol reclamebureau op Manhattan, begin jaren zestig. Mannen met brilliantine-haar, hagelwitte overhemden, geile dure auto’s en harde, sexistische rotkarakters.
Vrouwen met loeistrakke mantelpakjes en beehive-kapsels, die die klootzakken op hun wenken bedienen, zich giechelend op de kont laten slaan en zonder protesteren met hun getrouwde baas naar bed gaan.
|
|
En dat zijn dan nog de carrierevrouwen.
Eenmaal getrouwd, staan ze op hoge hakken achter het fornuis, te koken voor een vent die niet thuis komt omdat hij elders aan het zuipen en schuinsmarcheren is. Trouwens, vrijwel iedereen in de serie rookt, naait en drinkt dusdanig onafgebroken dat het je zelfs na een tijdje gaat duizelen: je kunt het lauwe beddengoed, de volle asbakken en gemorste Martini’s bijna ruiken.
Het is haast niet te bevatten dat die tegenwoordig zo preutse, rook-en drankvrije, politiek correcte, saaie upperclass-Amerikanen nog maar een halve eeuw geleden zo tekeer gingen.
‘Wat is er sindsdien gebeurd, wanneer is het misgegaan?’ denk je als kijker spijtig, en ik ben de enige niet.
Op talloze blogs, fora en e-zines worden woeste discussies gevoerd over de impact van de serie.
‘Eindelijk zien we weer eens een échte man op de TV’ verzuchten zelfs overtuigde feministes. Heel vrouwelijk Amerika is, haars ondanks, in de ban van die overspelige, harteloze en ontzettend lekkere Don Draper. Het fictieve personage dus, en niet de (overigens briljante) acteur Jon Hamm.
Zonder dat mooie pak, die gladde zijscheiding en zijn scheve charmeursgrijns is er aan die man niks bijzonders te zien. Zet hem in een Smart en er blijft helemáál niks meer van over. Zijn sexy uitstraling heeft hij uitsluitend te danken aan de rol die hij speelt: die van een gewetenloze egoist. Een man die wekenlang onvindbaar is voor zijn zwangere vrouw en kinderen, terwijl hij met een twintigjarig meisje op het strand ligt.
En voor zo’n man zouden honderdduizenden vrouwen hun eigen, risotto roerende, luiers verschonende metroman zomaar willen verloochenen?
Dat is wel een héél erge klap in het gezicht van elke arme kerel, die zich de vrouwenemancipatie de afgelopen decennia tegen heug en meug door de strot heeft laten douwen, en na moeizaam doorslikken tot de conclusie moet komen dat zijn vrouw niet meer met hém naar bed wil, maar met een hufter in een door een andere vrouw gestreken overhemd.
Het is ook nóóit goed.
;)
Happy Valentine!
Joie.
Peter van der Woude
archief 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010
|
