Hoe dan ook, het is november, de perfecte tijd van het jaar voor melancholie.

November, dan houden de bomen de schijn van nazomer niet langer op: het is herfst, je kunt er niet meer omheen. De boel wordt kaal, de aarde koud en hard. Het ruikt naar verrotting.

Lekkere verrotting, dat wel, want de geur van verval in november heeft ook iets opwindends: er zweemt een belofte van nieuwe dingen doorheen. Het is de geur van prikkelende kou met een snufje haardvuur erin; van uitgestrekte, kale landschappen: van middagen dat het vroeg donker wordt en het thuis in de keuken niet genoeg naar appeltaart en pompoensoep kan ruiken.

Melancholie, dat is doelloos staren in de verte, waarbij je niet wordt gestoord door heldere en afgebakende gedachten. Het is de zachte treurigheid zonder duidelijke oorzaak. Geen scheurend verdriet, maar zachter, teerder, onbestemder: waarin je eindeloos kunt zwelgen.

Vandaag is zo'n dag.

Niets komt uit mijn handen: geen stukje schilderij, geen brokje tekst. Of het moest gaan over een artikel van Corine Koole, waarin zij een beeld schetst van (hoogopgeleide) vrouwen tussen de 45 en 55 jaar. Vrouwen die er kennelijk graag een tweede man op na houden om te ontdekken hoeveel méér het leven hen te bieden heeft.

Als redelijk - zij het uit praktische overwegingen - geëmancipeerd (zie ook: mei-entry) man met een vrouw die voor een groot deel aan het geschetste profiel voldoet, mis ik in dat artikel een beetje nuance.

Moeten we de minnaars van deze vrouwen beschouwen als een fruithapje tussendoor: verfrissend, gezond, zonder dat daardoor de rest van het (thuis)menu onnodig hoeft te worden verstoord? Is het zo dat al deze vrouwen zonder ook maar één bijgedachte een tweede man nemen? Vinden de partners van deze vrouwen - als ze het weten of erachter komen - het ook allemaal prima? En nemen haar minnaars dan ook genoegen met het feit dat zij niet meer zijn dan een 'friend (wtih benefits)'?

Het klinkt allemaal lekker eigenwijs hoor. En om ontrouw - ik noem het toch maar even zo - bijna te verheerlijken zonder één enkele negatieve bijwerking te noemen, gaat mij persoonlijk wat ver. Zo’n fruithapje kan ook een heel ongezonde cocktail blijken te zijn. Of zou dat niet gelden voor deze vrouwen (en mannen)?

Of anders: de inspirerende verhalen over echtscheiding, die je de laatste tijd steeds vrijer en geprononceerder in de damesbladen ziet opduiken. Geen breuk, geen ellende en treurnis (vooral natuurlijk voor de erbij betrokken kinderen), maar vrijheid, eigen-geluk en zelfverwerkelijking.
Echtscheiding? "Because you're worth it".

Ik stop. Het wordt cynisch.
Terug naar de geur van prikkelende kou met een snufje haardvuur erin. Van uitgestrekte, kale landschappen. Van middagen die vroeg donker worden. En de keuken waar het niet genoeg naar appeltaart en pompoensoep kan ruiken.

Goede novembermaand!

Joie.

Peter van der Woude

Sommige boeken lees je. Een paar herlees je. Maar er is er maar één die ik vaker oppak.

Omdat het verhaal daarin mij grijpt, mij aanspreekt en mij steeds weer opnieuw in het diepste van mijn ziel raakt. Omdat het klanken, kleuren en geuren oproept en het lezen mij tegelijkertijd verscheurt en heelt.

Omdat het een wondermooie verhaal vertelt, waarin je steeds weer nieuwe lijnen en verbanden ontdekt die je bij voorgaande lezingen nog niet eerder opgemerkt had. En nu opnieuw...

"De blonde vrouw kwam met aarzelende stappen op je af, alsof ze je in de schemer probeerde te herkennen, en voorzichtig gebaarde je naar haar, want je wilde haar niet afschrikken. Haar sigaret vloog opzij, en er viel een waaier van gouden vonkjes op de straat. Daarna was het heel lang stil. Een diepe blik waarin jullie allebei een bevestiging zocht.

Het was alsof jullie elkaar in je dromen had ontmoet, in een stedelijk decorlandschap, halverwege twee leven, tussen twee werkelijkheden in."

Tangohart
Elia Barceló

Goede septembermaand.

Joie.

Peter van der Woude

Excusez-moi Madame, with your long dark curly hair,
I never really had the opportunity to tell you in person
you have the most beautiful eyes
ever.

'vec Mon regards,
bon vacance

Joie

Peter

Stel, dit briefje: haastig neergepend op de achterkant van een bonnetje. Gestoken achter de rand van de spiegel waar de zij dagelijks haar toilet maakt. Achtergelaten, aan het einde van de vakantie, bij Maià de Montcal, ergens in de Pyreneeën.

Dan zijn er drie mogelijkheden:

1. Ze is een cynicus, vindt het briefje, en verscheurt het ter plekke.
   
   
2. Ze is een Vrouw van de wereld, laat het haar consort lezen en lacht er hartelijk om (en doet dat nog steeds).
   
   
3. Ze is slim.
   a.) Informeert bij de receptie wie laatstelijk vertrokken is,
   
   b.) combineert herkomst van bonnetje en voornaam op facebook search, of
   
   c.) voert de eerste woorden van het briefje (en dus deze entry) in in google, en komt zo op deze site terecht.

Er is nog een vierde optie: de meest romantische.
Zij zal er nooit achter komen wie dat briefje geschreven heeft en ik zal er nooit achter komen of zij het gelezen heeft.

'k Ben een beetje 'n dromer, dus 'k hou het maar op de laatste.

Goede augustusmaand.

Joie.

Peter van der Woude

Mijn vrouw heeft groene vingers. Ik weet niet waar ze die vandaan heeft. Toen ik haar net kende, had ze ze niet - en gelukkig maar. Ik denk niet dat ik op een vrouw met groene vingers was gevallen. Ik was vroeger meer het type van gemanicuurde nagels.

Inmiddels niet meer.

Soms zit ik met mijn vrouw uren in de tuin op ons bankje. Dan hou ik haar hand vast, of beter gezegd: haar groene vingers.

Soms denk ik aan andere vingers, lange vingers: de koekjes, of aan de buurvrouw die helemaal geen groene vingers heeft – te oordelen aan het onkruid dat haar tuin overwoekert.

‘Waar denk je aan?’, vraagt mij vrouw dan.

‘Ooh, aan Voltaire’, zeg ik snel - want ook in huiselijke kring mag ik graag erudiet voor de dag komen en Voltaire’s motto Il faut cultiver notre jardin is beslist op ons tuintje van toepassing, op heel het leven zelfs.

‘Jaja’, mompelt mijn vrouw dan, ‘het zal wel.’

Het zijn zulke momenten die een huwelijk glans geven, vind ik, en dus schurk ik mij lekker tegen haar aan, iets waar zij niet altijd van gediend is, maar nu even wel en samen staren we naar de hortensia.

De hortensia is een plant die ik enorm bewonder. Hij heeft zijn glorie aan de groene vingers van mijn vrouw te danken. Als zij er niet was geweest, was hij al lang dood geweest, een zielig zootje droge, knapperige staken, lullig in een hoek van de tuin. Maar nu steken er verse, groene bladeren uit de takkenbossen, en over een paar maanden zullen er grote, blauwe bloemen aan hangen, het resultaat van goed snoeiwerk, water en mest, liefde en aandacht.

We kijken nog een tijdje door.

Eerlijk gezegd kan ik niet zo ontzettend lang naar een hortensia staren, maar gelukkig is er altijd wat om aan te denken - het eerste geld dat ik zelf verdiende bijvoorbeeld, tussen de bloembollen, of in de conservenfabriek, waar je uren door kon brengen voordat je wat spaargeld bijelkaar geschraapt had.

Ik overweeg dit aan mijn vrouw te vertellen, maar ik vermoed dat zij dat al kent en als ergens een huwelijk niet tegen bestand is, is het wel tegen herhaling en verhalen uit de oude doos. Trouwens, ineens ben ik daar niet helemaal zeker meer van, want je hoort ook wel eens dat saaiheid juist zo’n zegen is. Ten prooi aan twijfel kus ik mijn vrouw woest op haar wang.

‘Wat is er nou weer?’ vraagt ze meteen.

‘Niks’, zeg ik dom, ‘wat zitten we hier lekker hè.’

‘Ja, we zitten hier fijn’, antwoordt ze kordaat, ‘maar nu ga ik iets doen.’ En ze springt op om haar groene vingers te laten wapperen. Gelukkig mag ik daar altijd graag naar kijken.

Zonnige juli-maand (en prettige vakantie)!

Joie.

Peter van der Woude

Ik las laatst dat de hufter weer in de mode is. De hufter, dat is een man met nauwelijks of geen manieren, wiens bestaan schaamteloos gericht is op veel bier drinken en veel over sex en voetbal praten - en dat schijnen vrouwen nu ineens best spannend te vinden.

Het lijkt tegenwoordig wel of elk jaar een ander type man in de mode is. Of uit de mode, want dat stond er ook nog bij: 'de onhandige man is niet langer een trend'. Dit lezend, maakte het mij niet alleen moe, maar redelijk gepikeerd. Ik ben namelijk zelf niet zomaar een onhandige, maar een zéér onhandige man en nu blijk ik een tijdlang (een jaar? misschien wel langer?) een trend geweest te zijn, helemaal in de mode, terwijl ik daar helemaal niets van wist of gemerkt heb.

In die tijd heb ik toch wel minstens vijf Billy's van Ikea in elkaar gezet, of tenminste gepoogd dit te doen, met enorm veel zweet en vloeken en tranen ook trouwens (een man huilt heus wel, laat dat maar aan Ikea over) en dan nog stond zo'n ding scheef. En nooit zei mijn toekijkende lief "Zoals jij de schroeven er scheef indraait en de planken er in zet, dat maakt je wel zó woest aantrekkelijk."

Ik heb, beleefd als ik ben, in die tijd voor menig vrouw de deur opengehouden en in minstens drie gevallen kwam mijn hand er per ongeluk klem te zitten - maar denk maar niet dat die vrouwen in kwestie me vervolgens met een blik vol kolkende liefde en lust aankeken.

In de mode zijn en er niks van merken: je voelt je toch als een Prada-jurk die niemand wil hebben.

De hork, dus. De bruut.

Het is maar een suggestie, maar misschien dat vrouwen vanaf heden wat beter in de gaten kunnen houden welke man wanneer in de mode is? En wellicht dat zij dit iets duidelijker aan het mannelijk deel van de natie kunnen verwoorden. Kunnen wij daar weer wat beter op anticiperen.
Wel zo prettig voor alle betrokkenen ;).

Goede mei maand!

Joie.

Peter van der Woude

Je hebt een leven geleefd. Je hebt dingen gedaan, spullen verzameld, mensen om je heen gehad die je dierbaar zijn geworden. Verlangens gehad, verlangens bevredigd, toekomst gevoeld, verleden gedeeld.

En dan komt er een dag, een uur, een minuut, een seconde met daarin het besef dat alles weg is. Dat je dit leven weer helemaal opnieuw moet gaan leven. Met lege handen. Met niets. Met een lijf vol verdriet, machteloosheid en onbegrip.

Ik hoor de verhalen van Japanners. Ik zie de televisiebeelden en foto's vol gestold verdriet.

En ik kijk om me heen. Naar m'n vrouw, mijn kind, mijn vrienden, mijn collega's, mijn buren. Zie alle boeken die ik heb gelezen, alle spullen die ik heb verzameld. Dat alles maakt me wat ik ben.

Maar als je niets meer hebt, alles verdwenen is, wat dan? Wat dat?
Wat ìs 'dan', voor de mensen die ik op de foto heb gezien. Die vereenzaamd staan op de plaats waar ooit hun leven was? Ik weet het niet.

Ik hoop dat er een leven is. Dat zij mensen vinden om mee verder te kunnen. Zich weer kunnen verbinden met nieuwe spullen en nieuwe verlangens kunnen hebben. Zonder ooit te kunnen vergeten, ook al zou je dat graag willen. Zoals ook ik dit niet wil vergeten.

Joie.

Peter van der Woude

Op het schoolplein zijn de vaders in de meerderheid. De enkele moeder die haar kind nog naar school brengt, doet dat in een auto van de zaak. Tijd voor de eerste internationale Mannendag...

Het was Nijmegen, 1992: mijn eerste stukje dat ik ooit maakte over de Internationale Vrouwendag. Bij aankomst bij het zaaltje waar de Internationale Vrouwendag gevierd ging worden, werd me de weg versperd door twee vrouwen van de organisatie.
'Je mag er niet in', zeiden de vrouwen, 'want je bent een man.'
Maar ik schrijf een stukje voor een blad, probeerde ik.
'Dan sturen ze maar een vrouw.'
De zaal liep vol en ik voelde honderd ogen prikken. Zelden had ik zo voor lul gestaan. Het enige wat me redden kon, was onderdanigheid.
'De enige vrouw op de redactie', zei ik, 'is de chef'.
Nu keken de vrouwen elkaar aan. Een chef. Die één van haar ondergeschikten op pad had gestuurd.
'Oké dan', zei de meest militante van de twee. 'Je mag erin, maar je moet wel achter een pilaar gaan zitten zodat niemand je ziet.'

Dat was Nijmegen, 1992: oorlogsgebied van radicale feministen.

Als je het leven nu een beetje bekijkt, is er van die oorlog weinig over. Vanochtend op school heb ik de schoolpleinvaders geteld: we waren in de meerderheid. Als er nog moeders zijn die zelf hun kinderen wegbrengen, dan doen ze dat in hun Saab van de zaak.

In een zwierige haast kussen ze hun kroost vaarwel: 'Pappa komt je straks wel ophalen'.
Terwijl hun hakken wegtikken op de stoep, blijven de schoolpleinvaders in groepjes achter. Sommigen gaan zelfs samen koffie drinken.

Over de stand van de vrouw schreef dr. Frank Kalshoven in de krant een helder verhaal. 'Het komt met de vrouwen vanzelf goed', schreef hij, want 'nagenoeg alle metertjes op het emancipatiedashborad slaan de goede kant uit'. De jonge vrouwen gaan het zelfs winnen van de jonge mannen: 'erop en erover'.

Ergens anders zei topondernemer Aysel Erdubak: 'Ik ben ervan overtuigd dat vrouwen zullen heersen en de wereld zullen leiden.'

Beste Aysel: het is al zover. Je hoeft het aantal luiers maar te tellen dat de afgelopen jaren door mannen is verschoond om het succes van de emancipatie in te zien. Dat het woord 'pappadag' nog niet in de Van Dale staat is schande, zo vaak wordt het gebruikt. Er is zelfs een actiegroep (Pappa plus) die vecht voor meer vrije pappadagen.

Internationale Vrouwendag. Afgelopen maand was de honderdste aflevering. Laten we het meteen maar de laatste maken. Missie volbracht. Zo'n feministisch tijdschrift als Opzij is toch ook allang een Linda geworden, en andersom.

De man is de nieuwe vrouw. Daarom vier ik volgend jaar op 9 maart de eerste Internationale Mannendag. Vanaf acht uur, bij mij thuis. Vrij parkeren, bakfietsen en vrouwen verboden, zelf bier meenemen.

Goede April maand!

Joie.

Peter van der Woude

At last - ook de laatste twee hoofdstukken van Handboek SharePoint 2010 zijn geschreven.

Bijzondere hoofdstukken omdat ze eigenlijk buiten het bestek van het boek vallen: niet zozeer bedoeld voor de directe gebruikers van SharePoint alswel voor degeen die van SharePoint iets meer moeten/willen weten: de sitebeheerders en de Central Administrators. En nee: ze behandelen niet het hele scala aan mogelijke Administrator onderwerpen - daar zou met gemak een apart boek over volgeschreven kunnen worden. Ze bieden wel een start om u (ook op dit gebied) een beetje op weg te helpen.

Bijzondere hoofdstukken ook, omdat ze niet in het boek zelf opgenomen zijn, maar voor u als 'bonus' gratis beschikbaar staan op internet. Waarmee het boek, met deze extra 61 pagina's, in totaal niet neerkomt op 416 maar op 477 pagina's!

Voor het overige ben ik zo nu en dan bezig om ook de ondersteunende pagina's te voorzien van hints, tips en aanvullingen. Zinvol om daar af en toe eens naar toe te surfen: wellicht staat er voor u iets nuttigs bij.

En in de tussentijd haal ik, buiten de andere werkzaamheden om, mijn hart op met lezen: Marion Bloem: Meer dan mannelijk, George R.R. Martin: A Game of Thrones (nog nooit iets van hem gelezen) en Alejandro Zambra: Het verborgen leven van bomen -- door elkaar heen; wat een luxe! Plus het gevoel dat de lente direct om de hoek ligt, ook al lijkt het of de winter nog van geen wijken weet.

Goede maart maand!

Joie.

Peter van der Woude

Ok, ik begin me een beetje schuldig te voelen omdat ik deze maand opnieuw weinig substantieels te melden heb. Handboek SharePoint 2010 is inmiddels uit en kan zijn eigen leven gaan leiden. Het project is, met uitzondering van de laatste twee 'internet hoofdstukken' - waar ik overigens nu mee bezig ben -, afgesloten en wacht op een vervolg: SharePoint 2010 voor Beheerders.

Zoals ik al eerder aangaf schijnt hieraan behoefte te zijn, ofschoon er - lijkt mij - over dit onderwerp voldoende Engelstalige bronnen beschikbaar zijn. Ik ben de afgelopen weken met dit idee wat aan het spelen geweest. Waar Handboek SP 2010 stopt, moet SP 2010 voor Beheerders verder gaan... En ik moet zeggen: op dit moment resulteert dat al tot een inhoudsopgave van achtien potentiële hoofdstukken. Schrijven is schrappen, zelfs in dit stadium al!

Voor de rest heb ik deze maand niet veel mee te delen, of het moet zijn dat ik mij eindelijk aangemeldt heb bij Facebook. Niet uit het motief 'er bij te willen horen' alswel om te verkennen wat Facebook nou 'allemaal' te bieden heeft.

In ieder geval al direct na eerste aanmelding blijkbaar een overrompelende hoeveelheid vriendjes. Vriendjes en vriendjes van vriendjes die ik (neem mij niet kwalijk) niet eens allemaal ken. En dat terwijl ik mij regelmatig nog wel eens afvraag wat vriendschap nou eigenlijk is. Wat is een echte vriend of vriendin? Wanneer ben je niet meer dan een goede kennis? Waar ligt het subtiele verschil?

In wetenschappelijke stukken kom ik nauwelijks veel verder dan wat filosofische betogen. Vriendschap blijkt iets heel persoonlijks, erg betrekkelijk en niet echt meetbaar te zijn. Terwijl vriendschap voor mij wel heel essentieel is en ik er heel zorgvuldig mee probeer om te gaan.

De mooiste definitie die ik over vriendschap ken is van de Griekse filosoof Aristoteles:

'Ware vriendschap is de liefde voor de ander, omwille van de ander.'

Of als u dit misschien te zoetsappig vindt, Nietzsche dan:

'Beter een vijand uit één stuk, dan de vriendschap van een kruk.'

Mijn bescheiden versie: één tel met jou is mooier dan een eeuwigheid alleen.

Daar kan, denk ik, geen Facebook tegenop.

Goede februarimaand!

Joie.

Peter van der Woude

Handboek SharePoint 2010 komt uit!

Onverwacht snel ontving ik de drukproeven, dus afgelopen weekeind moesten de meeste strakke (andere) plannen opzij geschoven worden.

Ik maak altijd werk van het nalezen van drukproeven. Niets is zo frustrerend als zetduiveltjes waar iedereen overheen gelezen heeft en die je zelf naderhand ontdekt, terwijl het boek al gedrukt en wel in de winkel ligt. Zoals de koptekst bij hoofdstuk 5 uit het vorige - 2007 - boek. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet wat 'biblioheken' zijn.

Na uren vlijtig lezen zonder een enkele fout te vinden was ik wat ontstemd over de tijdsverspilling. Maar uiteindelijk kwamen er toch een paar boven drijven. En het waren de beste: fouten die niet helemaal aan mij toe te schrijven waren. Een bevredigende vangst.

Wat mij betreft kan het zo de wereld in.

Nu ik eindelijk wat 'downtime' heb, heb ik tijd om na te denken over Wat Hierna Komt. Ik heb een paar ideeën, waarvan de meest prominente op dit moment is, om iets te schrijven voor SharePoint Administrators. Hoewel ik het mij niet kan voorstellen (wie kent er geen Engels?) is daar volgens de uitgever in Nederland wel degelijk behoefte aan (en de nood hoog).

In de tussentijd houd ik mij in m'n vrije tijd bezig met pleasure reading en kijk ik hoe anderen het er vanaf brengen. Sinds augustus vorig jaar is daar, naast alle andere dagelijkse bezigheden, voor mij amper tijd voor geweest. En natuurlijk het wensenlijstje: Jacqueline Carey: Namaah's Blessing (verschijnt in juni) en Jennifer Fallon: The Undivided, boek 1 van de Rift Runners (1 februari 2012).

Ach ja... En natuurlijk Anna Katrín Sverrisdóttir...
Sorry Marijn, she had to leave so soon, back to Iceland. Ég vona að við munum sjá þig aftur einhvern tíma! (Kan de tijd misschien wat sneller?)

Allen een goed en gezond 2011 gewenst!

Bless.

Peter van der Woude

PS: Handboek SharePoint 2010 komt trouwens 25-01 uit (volgens de laatste berichten). 416 pag's. Da's dus ruim 100 pag's meer dan het vorige!

Als ik aan het platteland denk, denk ik aan duisternis. En als ik aan duisternis denk, denk ik aan Aalden - een nederzetting vlakbij Zweeloo, in Drenthe. Ach, Drenthe.

Zo denk ik er vandaag over.

Ik denk er ook wel eens anders over; dan breekt mijn hart op de Holterberg. Of op de noordwesthoek van Friesland, de uitgestrektheid van Het Bildt.

Of op andere dagen sluit ik Brabant en Limburg moeiteloos in mijn armen; het Maasdal tussen Venlo en Roermond, de Betuwe langs De Linge, ik noem maar wat, het is maar net hoe mijn pet staat.

Voor mij is het platteland een geestesgesteldheid. Al een halve eeuw woon ik in of tussen steden, maar ik voel me nog altijd iemand van het platteland. Of het me ooit zal lukken er definitief naar terug te keren is een tweede.

Misschien hoeft het niet eens.

Terugkeren is ook een vreemd begrip in dit verband, want kom ik eigenlijk niet eens van het platteland. Mijn ouders wel, maar ik niet. Ik ben geboren in de stad en opgegroeid in de stad. En toch voel ik mij met hart en ziel iemand die daar niet thuis hoort.

Terug naar de duisternis.

Aalden, bij Zweeloo. Een nederzetting met helemaal niets; een paar boerderijen, een hunebed, wat huizen, een brievenbus, een weide met een paard erin, en een hotel waar ik de naam niet van ga noemen. De doorgaande weg is een klinkerweg die naar Westerbork gaat. Iets buiten de bebouwde kom staan lantarenpalen in het bos: 's winters is daar een ijsbaan. Een paar jaar geleden kwam ik met enige regelmaat in dat hotel, altijd in de herfst, en na het diner maakte ik dan een wandeling, een uur of tien was het.

In de stad is tien uur 's avonds niets, Albert Heijn is bij wijze van spreken nog maar net dicht, maar op het platteland is tien uur in het najaar al heel laat en de duisternis navenant. Als een diepe, vanzelfsprekende deken hangt het donker tussen de bomen.

Enfin.

Die avondlijke wandelingen door Aalden staan me helder voor de geest. De stilte, de duisternis, de onbeschrijfelijke, tintelende, scherpe frisheid van de lucht, de hemel zwart en bezaaid met sterren. Iedere ademtocht een unieke ervaring. Adem in, adem uit, adem in, adem uit. Rustig luisteren naar de eigen voetstappen, straks een vers bed. Het is deze sensatie die voor mij het platteland definieert. Adem in, adem uit. Een met moeite veroverde zorgeloosheid die altijd te kort duurt.

Goede oktobermaand!

Joie.

Peter van der Woude

Er gaat een wekker af, het is tijd. Het huishouden moet in beweging komen, krakend als een verlaten piratenschip.

Wekenlang heeft mijn gezin buiten de regels geleefd: de kinderen droegen geen schoenen, soms droegen ze helemaal niets, ze keken elke ochtend televisie en aten elke avond ijs. Wij ouders deden pas de afwas als we er zin in hadden, maakten de post niet open en dronken elke avond wijn. De verslonzing begon sporen na te laten in het huis, maar de huishoudster was even weg en wanneer ze terug zou komen – geen idee.

Nu gaat de wekker en moet het huishouden zich voegen naar de regels van de maatschappij. De kinderen moeten naar school tussen 08 uur 20 en 08 uur 30 precies.

Om ze een beetje verantwoord in de klas af te leveren heb je dus 3.33 minuut per kind.
Ze moeten ook alle drie weer opgehaald, ze moeten schoenen aan en hun haren moeten gekamd met een luizenkam. Ze moeten een schooltas mee met elk twee bekers, een broodbak en een tienuurtje. Hun fietsen moeten klaarstaan met hardgepompte banden en wij, de ouders, moeten naar het werk en we moeten ook weer op tijd terug zijn voor de kinderen en we moeten agenda’s synchroniseren en belastingaangifte doen en sowieso de post gaan open maken, en we moeten opa’s en oma’s bellen om te komen oppassen anders loopt het huishouden weer uit de rails.

Alle huishoudens op mijn werk kraken vanochtend, ik zie het aan de gezichten. Onder een regengordijn fietsen de bakfietsvaders en de moederfietsmoeders naar school. Druipend staan ze bij de bushalte, de rest staat in de file die dagelijks mijn nieuwbouwweiland vult. Een file waarin er minstens drie zijn die erover denken gewoon uit hun auto te stappen en alles te laten voor wat het is, zoals William Foster in de film Falling Down, maar ze doen het niet.

Mijn huishouden kraakt en zucht en zoekt houvast. De koffie is op, het brood oud. De katten hebben honger. De kinderen zombieën door school en ergens laat ik mijn tas liggen met de telefoon erin, de laptop en de portemonnee, zodat ik de dag verder door moet op de tast.
De ov-chipkaart is leeg en het enige oplaadpunt in de buurt is net die ochtend weggehaald – wanneer er een nieuwe komt is onbekend.
De accu van de auto is leeg; mijn lief staat plotseling hulpeloos dubbel geparkeerd in de straat, in de gietregen; ze zegt dat nu ook het zonnedak begint te lekken en vraagt een handdoek. Mijn regenjas lekt door, en op weg naar school om mijn tas te zoeken, springen uit het achterwiel vijf spaken.

Ach, morgen zal het beter gaan, en overmorgen weer wat beter, totdat het huishouden weer soepel laveert tussen alles wat moet in het leven.
Zo gaat dat.

Goede septembermaand!

Joie.

Peter van der Woude

Eén ding is jammer, we zijn vóór Deventer op Stelten (11 t/m 13 juli) al weg. Niet de finale Nederland - Spanje van a.s. zondag zal ik missen, maar vooral juist dit evenement.

In de binnenstad worden daags tevoren al de eerste voorbereidingen getroffen. Op het Grote Kerkhof bij de Lebuïnuskerk zijn, hoog vanaf de toren naar verschillende hoogwerkers als in een stralenkrans allerlei kabels door de lucht getrokken.

Dat betekent, dat het publiek zelfs tot onder het 'toneel' toe kunnen kijken en dat de voorstelling vast fantastisch wordt.

Elders in de stad doen verklede artiesten en muziekgezelschappen hun best om het winkelend publiek alvast voor de komende dagen in de stemming te brengen.

Vakantie dus. Zuid Frankrijk. Eerst dangelen aan zee, daarna het land van de Katharen in: Béziers, Carcassonne, Montségur, Montaillou.

En natuurlijk boeken mee. Waarvan de belangrijkste: Naamah's Curse van Jacqueline Carey. Na de zomervakantie de start van een update van het boek SharePoint 2007 naar SharePoint 2010. En wie weet, daarna wellicht een boek over SharePoint beheer (want daar ligt, met dank aan het management, blijkbaar ook nog een uitgebreidt ontwikkelingsgebied).

Wat overigens weer betekend, dat het boek over Flex (of exacter: Flash Builder) nog even op zich laat wachten (helaas)...

Soi.

Tenlotte, om nog even terug te komen op het voetbal: we gaan op de camping (behuizing: Quechua, geen koelkast, geen bbtv) wel op zoek naar een Spanjaard die er wèl één heeft ;).

Wens ik iedereen een fijne vakantie toe & tot in augustus!

Joie.

Peter van der Woude

Het mag u misschien in alle drukte ontgaan zijn, maar er heeft een kleine koffierevolutie in ons huis plaats gevonden. De filtermachine ligt eruit… de Nespresso cupjes komen binnen.

Na urenlang research op het Internet, en lang wikken en wegen, was het besluit genomen. Als stevige koffiedrinkers werd het een mooie Siemens Nespresso koffiemachine met dat Porsch design. Mocht wat kosten, maar dan had je ook wat! Koffie-on-demand zal ik maar zeggen en reuze handig.
Bovendien liggen binnenkort de Douwe Egberts Nep-presso-cupjes bij de Albert Heijn in het schap.
Dus lagen wij op onze vrije zaterdag om half tien voor de deur bij De Bijenkorf in Amsterdam.

De Nespresso heeft daar zo’n ‘shop-in-shop’, met een Clooney-kloon achter een rood fluwelen koordje en ongeschreven regels over hoe je daar in de rij moet aansluiten. En, vooral reuze onhandig, omdat je er tegelijk de andere Bijenkorf boodschappen niet mag afrekenen.

What a beauty!

De Nespresso-medewerker wist ons meteen te melden dat deze Nespresso-winkel geen Siemens apparaten voerde. We konden wel terecht bij hun filiaal in de PC. Die zouden het apparaat zeker hebben. We hebben drie keer gebeld met dat filiaal in de PC, maar daar nemen ze de telefoon niet op. Je wilt het toch eigenlijk wel zeker weten voor je op je vrije zaterdag uit eigen beweging naar Little Moscow gaat.

Enfin… toch op pad, lenteweer, dus wij met tram 5 naar ons in de PC, naar de ‘flagship’ store van Nespresso. Ook hier die argwanende blikken van het geheime genootschap. Met G-Star Raw spijkerbroek, Ed Hardy t-shirt en strippenkaart waren we duidelijk underdressed.

Ook hier was het simpele antwoord: ‘wij voeren geen Siemens’. Slechts teleurstelling was ons deel. We werden toch doorgestuurd door een collega. Ze kon, of wilde, ons ook niet verder helpen. En natuurlijk namen ze op zaterdag geen telefoon op. Wat waren wij toch domme consumenten in hun schone Nespressowereld. En weg liep ze…

Een beetje bozig hebben wij thuis meteen op de Mac gegoogled en ons koffie-apparaat gevonden bij de MediaGigant.nl. Direct uit voorraad leverbaar. Beslist de laagste prijs (zelfs meer dan 400 euro goedkoper!), natuurlijk gewoon met TNT aan huis af te leveren en snel te betalen met iDeal. Nog geen 5 minuten later waren wij klaar en… sinds woensdag staat het apparaat te blinken in de keuken.

De score is duidelijk. Mediagigant versus Nespresso: 1:0. Knock-out in de eerste ronde. De grote verliezer? Siemens! Daar gaat toch je mooie marge op een premium-brand product. De Nespresso winkel had het premium-brand distributiekanaal kunnen zijn. Nu kwamen we uit bij de discounter...

Ik kan niet wachten tot ik de Douwe Egberts Nep-presso cupjes gewoon kan bestellen bij Albert.nl!

Goede juni maand (en stem positief!)

Joie.

Peter van der Woude

Paulo Coelho - Elf minuten.
een boek dat je ziel opent....:)

Goede juni maand (en stem positief!)

Joie.

Peter van der Woude

Stel, we worden straks allemaal honderd jaar.
Fijn, maar dan moet je er misschien toch niet aan denken om het vanaf je twintigste – dus tachtig jaar lang – met één en dezelfde partner te doen. Trendwatcher Adjiedj Bakas kijkt in zijn glazen bol en ziet het volgende:

Het huwelijk-voor-altijd zal gauw passé zijn. Trouwen doen we niet in de toekomst of voor hooguit tien jaar. Daarna is de tijd rijp voor bezinning. Zijn beide partners niet op elkaar uitgekeken, dan tekenen ze bij. Zo niet, dan is het einde sprookje en tot ziens.

Zo’n tijdelijk contract is misschien heel wat realistischer als je bedenkt dat een op de drie huwelijken strandt. We willen een prins(es) op het witte paard, die een leven lang aantrekkelijk is, seksueel presteert, genoeg geld verdient en ook nog kan praten.

Een hopeloze missie. Een tijdelijk huwelijk helpt om onze veel te hoge verwachtingen te temperen, denkt Bakas. Kinderen? Acht ja, vervelend. Maar een goed alternatief is een o zo sprookjesachtig nahuwelijk, inclusief scheidingsfeest, waarin de ex-en, voorzien van een rimpelloze alimentatie en respectvol co-ouderschap,
als goede vrienden verder gaan. Probleem opgelost.

En dan de seksualiteit.
Een minnaar of minnares die nooit hoofdpijn heeft, geen wederdiensten verwacht en al je gevoelige plekjes en wensen feilloos kent. Daar kan geen mens van vlees en bloed tegenop. De seksrobot die alle lusten instant bevredigt, gaat in de wereld van Bakas een gouden tijd tegemoet.

Seks, wat moet hij er nog over zeggen? We worden steeds vrijer en experimenteren er lustig en liefst met beide seksen – al dan niet tegelijkertijd – en allerlei speeltjes op los. Maar al dat gefrunnik, het blijft behelpen.
Entrée de robot als ideale bedpartner. Ze spreken je niet tegen, geven je voortdurend complimentjes, kennen al jouw speciale plekjes en voorkeuren, en zijn straks betere minnaars dan vrijwel ieder andere man of vrouw.
Over 20 jaar krijg je van je vrienden zo'n robot met Kerst cadeau. Of je koopt er een voor jezelf.

En ook over afwijzing hoeven we ons in de toekomst niet meer bang te maken. Volgens Bakas laten we ons dan allemaal permanent ontharen, verbouwen en botoxen om beter te scoren op de liefdesmarkt.

Tot nu toe zijn het vooral vrouwen die er tot ver na hun zestigste uit willen zien als Katje Schuurman, maar mannen zijn bezig met een heuse inhaalslag. Is het niet deze generatie 40+-ers, dan is het wel de volgende die er aan gaat, want let maar op: zodra de huidige tieners en twintigers rimpels en vetrolletjes krijgen, zullen de cijfers razendsnel omhoog schieten.
Dat wordt alvast behoorlijk wat avondjes vakken vullen in de supermarkt om daarop voorbereid te zijn.

Taboes. Huh, wat? Of je een vriendinnetje nu via internet hebt leren kennen of op de parenclub in het dorp, het zal de meeste mensen een worst zijn. Alle taboes op het gebied van de liefde zijn in de wereld van Bakas wel zo’n beetje beslecht.

We experimenteren al in onze jeugd met beide seksen om er achter te komen waar de voorkeur precies ligt. Komen we daar niet uit, dan is het nog geen ramp, want biseksualiteit gaat een grote toekomst tegemoet. Polygamie wordt zo’n beetje gemeengoed, liefst tot op hoge leeftijd, al dan niet gesteund door viagra en, binnenkort, de vrouwelijke variant daarvan.

Bakas: "Onderzoek leert dat 1:3 vrouwen in ons land weleens de geliefde is (geweest) van een getrouwde man. En 1:4 vrouwen van 40+ meldt de vrienden van hun 18-jarige zonen seksueel aantrekkelijk te vinden. Ook de trend van 'cradlesnatching' groeit: 50+ vrouwen (vaak getrouwd) die affaires met 20+ mannen beginnen.

Ach, meerdere liefdes tegelijk en daar gelukkig mee zijn, affaires buiten het huwelijk: niemand, tsja - uitgezonderd de bedrogene, kijkt daar meer van op.

Dat deze voorspelling niet helemaal strookt met ander onderzoek, waarin 81 procent van de jongeren aangeeft dat vreemdgaan een einde betekent voor hun relatie, is detail.
Ach, jonkies hè. Die hebben nou eenmaal een wel erg rooskleurig beeld van relatietrouw, zegt de trendwatcher.
Wacht maar tot ze ouder zijn, dan weten ze met hun levenservaring veel beter hoe weerbarstig de realiteit is.

Voor bij de tandarts:
Adjiedj Bakas, De toekomst van de liefde. Uitg. Scriptum

Goede april maand!

Joie.

Peter van der Woude

CAPTCHA.
Acroniem voor "Completely Automated Public Turing test to tell Computers and Humans Apart".

Een test die gebruikt wordt bij gegevensverwerking op internet, om te bepalen of degene die de gegevens invoert wel werkelijk een menselijke gebruiker is van vleesch en bloed (en geen computer, spam-bot of ander apparaat dat maar een beetje doet als-of).

U hebt ze vast wel eens een keer gezien, tijdens uw dwaaltochten over Internet. En ik begrijp ook waarom captcha's bestaan - dat ze een noodzakelijk kwaad zijn tegen spam-bots - programmaatjes die websites afstropen naar emailadressen, om daar, als de buit binnen is, vervolgens aan de geadresseerden alle Rolex-, viagra- en cassino-aanbiedingen naar toe te sturen.

Maar ondanks deze ridderlijke bedoelingen veroorzaken diezelfde Captcha's - bij mij tenminste - soms behoorlijk wat hoofdpijn. Geen idee of het aan mijn gezichtsvermogen ligt, maar ik weet bijna iedere week wel een Captcha te mis-interpreteren. Daarom dat ik er in de afgelopen tijd een paar voor u heb verzameld, misschien dat u er iets mee kunt.

Van erg naar verbijsterend:

1.) 2.) 3.) 4.) 5.) 6.) 7.) 8.) 9.) 10.)

Ik denk dat dit betekent, dat de terroristen hebben gewonnen.

Iets voorbij De Worp, tussen Twello en Deventer, aan de Ijssel, zie ik twee ooievaars op hun nest zitten. Ik heb geen verstand van ooievaars, maar ik heb de indruk dat er steeds meer komen. Toch is het een vogel die mij nog steeds verbaast. Dus ik stop en kijk een tijdje naar het stel op hun nest. Hun bezigheden zien er innig uit. Het is duidelijk dat ze thuis zijn.

Ik vervolg mijn weg langs de dijk. Het is een grijze, natte dag. De rivier staat ver buiten zijn oevers. In de verte schemeren de flats van Deventer en de brug over de Ijssel. Hier en daar in het water staat een boom. Karresporen die de dijk af lopen, eindigen in het water. Er is geen scheepvaart.

Ik kom een man tegen die, naast zijn fiets, op een klein krukje zit en door een grote kijker naar een groep vogels kijkt.

Een vogelaar.

Ooit had ik een kennis die vogelde. Voor dag en dauw ging hij op pad met fototoestel, verrekijker en boterhammen om vogels te spotten. Wat hem daar zo in aantrok, kon hij niet uitleggen, en na een paar jaar was de passie gedoofd en werd hij kunstenaar. Langzaam dobberde hij mijn blikveld uit, en het kan best zijn dat hij inmiddels ook geen kunstenaar meer is, maar registeraccountant. Het leven neemt soms wonderlijke bochten.

Ik voeg me bij de vogelaar - een man met kort, borstelig rood haar, een rossige stoppelbaard en een bril. Hij kijkt naar een groep Ijslandse grutto's, vertelt hij, en gunt ook mij een blik door zijn kijker. "Prachtig hè," zegt hij, terwijl ik kijk. "De grijze zijn nog in winterkleed. Het broedkleed is oranje. Wat een kleur hè. Bijna rood."

Ik kan niet anders dan het beamen.

Mooi zijn ze - die IJslandse grutto's.

Er zit ook een aalscholver tussen.

De man vertelt intussen dat de vogels in groepen uit Spanje en Afrika komen, op doorreis naar Ijsland waar ze broeden. Ze vliegen nonstop van Spanje naar de uiterwaarden van de Ijssel, stoppen zich vol met pieren en wormen in de weilanden, en vliegen na een paar dagen weer door. "Hé," zegt de man ineens, "er is iets. Ze strekken de nekken. Ze zijn in paniek."

Wat is er?

"Een roofvogel misschien. Een havik, een slechtvalk." De man kijkt naar de lucht, maar ziet niets. Wolken. De grutto's fladderen massaal op en draaien met z'n allen een rondje in de lucht. Daarna landen ze weer. "Loos alarm," mompelt de vogelaar, maar toch twijfelt hij. Als de grutto's hun nekken strekken, moet er iets zijn. Ze zien meer dan mensen. Ze vergissen zich niet.

Hij kijkt weer door zijn kijker en noteert iets in een beduimeld bruinig boekje. "Moet je zien," zegt hij, "er zit in het midden eentje met een oranjewitte ring om de poot. Die is in Engeland geringd. Hij laat zijn eigen ringen zien, helemaal oranje. Voor vogels uit Senegal. En soms komt hij ze hier in de uiterwaarden weer tegen. Dat is het mooiste: je eigen grutto's zien.

Ik knik, maar ik moet verder. Trappend tegen de wind bedenk ik me later dat ik ook graag mijn eigen grutto wil. Eentje maar, die ongebonden aan grenzen de hele wereld voor me overvliegt.
Het idee alleen al. Adembenemend.

Goede maart maand.

Joie.

Peter van der Woude

Vorige maand schoot er te weinig tijd - ècht te weinig tijd - over om een gewone entry te schrijven. Met uitzondering van dat regeltje, om een bedrag over te maken voor Haïti; nog minder zou beschamend zijn geweest.
Inmiddels staat er 100,6 miljoen op de rekening, wat mooi is, maar natuurlijk nooit genoeg voor zo'n desastreus verwoest land. Mocht u nog een bijdrage willen leveren: de actie loopt nog tot en met 26 februari.

Op het boekenfront heb ik weinig te berichten. In de kerstvakantie en de afgelopen januari-maand zijn er aan aantal doorheen gejaagd en ben ik - nog steeds - in een paar aan het lezen.

En dat zijn dan nog de carrierevrouwen.
Eenmaal getrouwd, staan ze op hoge hakken achter het fornuis, te koken voor een vent die niet thuis komt omdat hij elders aan het zuipen en schuinsmarcheren is. Trouwens, vrijwel iedereen in de serie rookt, naait en drinkt dusdanig onafgebroken dat het je zelfs na een tijdje gaat duizelen: je kunt het lauwe beddengoed, de volle asbakken en gemorste Martini’s bijna ruiken.

Het is haast niet te bevatten dat die tegenwoordig zo preutse, rook-en drankvrije, politiek correcte, saaie upperclass-Amerikanen nog maar een halve eeuw geleden zo tekeer gingen.

‘Wat is er sindsdien gebeurd, wanneer is het misgegaan?’ denk je als kijker spijtig, en ik ben de enige niet.
Op talloze blogs, fora en e-zines worden woeste discussies gevoerd over de impact van de serie.
‘Eindelijk zien we weer eens een échte man op de TV’ verzuchten zelfs overtuigde feministes. Heel vrouwelijk Amerika is, haars ondanks, in de ban van die overspelige, harteloze en ontzettend lekkere Don Draper. Het fictieve personage dus, en niet de (overigens briljante) acteur Jon Hamm.

Zonder dat mooie pak, die gladde zijscheiding en zijn scheve charmeursgrijns is er aan die man niks bijzonders te zien. Zet hem in een Smart en er blijft helemáál niks meer van over. Zijn sexy uitstraling heeft hij uitsluitend te danken aan de rol die hij speelt: die van een gewetenloze egoist. Een man die wekenlang onvindbaar is voor zijn zwangere vrouw en kinderen, terwijl hij met een twintigjarig meisje op het strand ligt.

En voor zo’n man zouden honderdduizenden vrouwen hun eigen, risotto roerende, luiers verschonende metroman zomaar willen verloochenen?
Dat is wel een héél erge klap in het gezicht van elke arme kerel, die zich de vrouwenemancipatie de afgelopen decennia tegen heug en meug door de strot heeft laten douwen, en na moeizaam doorslikken tot de conclusie moet komen dat zijn vrouw niet meer met hém naar bed wil, maar met een hufter in een door een andere vrouw gestreken overhemd.

Het is ook nóóit goed.
;)

Happy Valentine!

Joie.

Peter van der Woude

Januari 2010

Sorry, even geen tijd.
Doneer deze maand (voorbeeldje hoor, anders mag ook, 1x je weekeindboodschappen) voor 1x gewoon even hier >>.

Here's wishing all of you happiness, health and prosperity in 2010!

Joie.

Peter

Schoenen zijn belangrijk. Als object om mee te gooien om je onvrede kenbaar te maken, maar ook om op te lopen. Dat geldt zeker voor vrouwen.

Waar mannen genoegen nemen met pak 'm beet 70 schoenen op één mensenleven (de jaren die we in de wieg doorbrengen tel ik maar niet mee), hebben vrouwen er zo'n 700 nodig. Voor iedere dag een ander paar zullen we maar zeggen.

Op zich niets mis mee: het straatbeeld wordt er alleen maar extra mee opgefleurd - niets zo saai als een mannenschoen!

Heel anders wordt het wanneer je, als man, door je vrouw mee getroond wordt naar de schoenenwinkel om een paar nieuwe exemplaren aan te schaffen: laarzen dit keer, maar dan zonder verhoging. Ze schijnen dit seizoen hot  te zijn: geen sierlijk omhoog rijzende hak, maar gewoon zo plat en laag bij de gronds als mogelijk. En dan, als meeshoppende man, daarover advies te moeten geven...
	a.

"Hoe vind je deze? Of deze?". Want bezoek aan één schoenenwinkel is natuurlijk niet genoeg - het moeten alle schoenenwinkels zijn.

Nou laat ik me daar zelden door ontmoedigen. Sterker: in tegenstelling tot mijn bij pashokjes - of bruter nog: buiten de winkels - wachtende broeders begin ik meteen actief door het etablisement mee te struinen. In stilte blij dat ik al dat aangerijkte en gesuggereerde spullen niet zelf hoef aan te passen.

Maar met schoenen, zeker platte, is het toch wel wat andere koek. Trouw probeer ik de niet-gehakte exemplaren er tussen uit te trekken, maar als bij wonder blijken dat steeds weer hooggehakte laarzen te zijn.

Beschroomd treed ik een stapje terug, vouw mijn handen decent op mijn rug en beperk mij dan maar tot het verbaal leveren van commentaar op dat, wat mijn vrouw uit de rekken trekt.

Commentaar dat, in het geval van platte laarzen, allengs verstomd tot wat onbeduidend gemompel en gegrom - waarbij ik het maar aan haar interpretatie overlaat of dat een goedkeurende danwel afkeurende betekenis heeft.

Toch dank ik onze Lieve Heer dat mij nog een mening gevraagd wordt, want alleen dan kan je het aankoopproces nog een beetje beïnvloeden. Al heb ik bij elk van mijn gegromde 'adviezen' steeds sterker het gevoel, dat ik eigenlijk vrijwillig m'n hoofd (of iets anders edels) op het hakblok leg.

Waaruit maar weer blijkt dat shoppen 'best' leuk is, maar dat vrouwen soms intens wreed kunnen zijn!

PS 2:
Afgelopen maand op een feestje van uitgeverij Van Duuren geweest (een soort boekenbal, maar dan anders).
Kennelijk zijn wij (René Dickhof) en ik daar (na 3x iets anders) toch nog steeds "die jongens van ColdFusion".

Goede decembermaand!

Joie.

Peter van der Woude

Vrouwen hebben meer praatjes dan mannen. Dat is wetenschappelijk onderzocht, en bewezen.

Een beetje vrouw gebruikt per dag achtduizend woorden, ook nog eens drieduizend geluiden (kuchjes, keelschrapingen, lachjes, zuchten, kreunen, gepiep) en tienduizend gebaren, gezichtsuitdrukkingen, hoofdbewegingen en andere lichaamstaalsignalen. Alleen al die cijfers op je in laten werken is tamelijk vermoeiend, laat staan dat je, als vrouw zijnde, iedere dag meer dan twintigduizend keer aan de bak moet om over te brengen wat je bedoelt. Nee, dan mannen. De doorsnee man gebruikt per dag drieduizend woorden. Hij kucht, gromt of lacht vijftienhonderd keer en houdt het ook met de lichaamstaal betrekkelijk eenvoudig: tweeduizend keer krabt hij in zijn kruis, frunnikt hij aan een oorlel of fronst hij zijn wenkbrauwen. Opgeteld de conclusie: de man besteedt ruim drie keer zo weinig energie aan contact met de ander als de vrouw.

Zet nu man en vrouw samen in één ruimte - desnoods met een goed glas wijn - en je kunt op je vingers natellen dat dat problemen oplevert. Waarom?

De man is een jager, en de vrouw een geboortemachine. Dat klinkt cru, maar daar komt het op neer - als je tenminste "Waarom mannen niet luisteren en vrouwen niet kunnen kaartlezen" van Allan & Barbara Pease goed heb gelezen.

Het is overigens best een instructief boekje. Je komt van die dingen tegen die je van nabij herkent, en waar je al jaren van die eindeloze echtelijke twisten over hebt.

Je komt 's avonds thuis, ik noem maar wat, en jij hebt helemaal geen zin om te praten. Zij wel natuurlijk, want ze is nog lang niet door haar enorme woordenvoorraad heen.
Het is dan fijn om te weten dat het niet aan jou ligt, en ook niet aan haar oninteressante verhalen, dat je niet luistert. Zo is het nu eenmaal, zo hoort het. Vrouwen kunnen niet denken als ze niet praten, ze moeten geluid maken. Ze moeten kwijt wat ze in hun hoofd hebben. Dat is zo bepaald.
Mannen kijken liever in het vuur - moe van het jagen.

Het kan ook andersom natuurlijk.
Zij is de hele dag met vriendinnen op stap geweest, of ze heeft de hele dag vergaderd en daarna geborreld in de kroeg - ze is helemaal door haar woorden heen.

Jij, de huisman, hebt het hele huis aan kant gebracht, de was gedraaid, de gang gesopt, de kinderen gevoed en naar bed gebracht. En voorlezend uit "Pluk van de Petteflet" heb je er zorgvuldig over gewaakt dat je precies aan je drieduizend woorden kwam.
Daarna heb je er voor de spiegel in de badkamer nog tweeduizend gezichtsuitdrukkingen doorheen gejaagd en op het moment dat zij dan thuiskomt, sta je eindelijk stil tegenover elkaar. Zij uitgepraat, jij uitgepraat.
Wat anders te doen, in zo'n situatie, dan snel het bed in te duiken? Als ergens een relatie kan bloeien, is het wel in bed, en als het daar niet wil vlotten, kun je elkaar altijd nog voorlezen uit "Waarom mannen niet luisteren en vrouwen niet kunnen kaartlezen".

Al doende verbrandt je je allebei dan al vast wat woorden voor de volgende dag. Want hoe minder woorden, hoe beter - dat is wel duidelijk.

Goede novembermaand!

Joie.

Peter van der Woude

De herfst nadert. Vandaag en morgen zal het nog zacht en zonnig zijn, als - een half graadje meer of minder - het KNMI het bij het rechte eind heeft, maar vanaf woensdag wordt het weerbeeld grimmiger. Wij hebben thuis de verwarming alweer aan, en dragen sokken en warm ondergoed.

Herfst.

Het schijnt een poetisch jaargetijde te zijn, maar ik ben er niet zo dol op. Tegenwind en nattigheid, vroeg invallende duisternis. Geen zin om de deur uit te gaan, dat is de essentie van de herfst. Het enige voordeel is dat er weer stamppot is.

Hutspot.

Hete bliksem.

Ook de oesters zijn goed, al laten die zich moeilijk met stamppot rijmen, hoewel: twaalf oesters vooraf en daarna zuurkool bij Bofinger in Parijs, beter kan het eigenlijk niet. Dames die zich door hulpvaardige obers uit zware bontjassen laten helpen, oudere echtparen met een plastic slabbetje voor die een kreef eten, beschaafd gerinkel van glazen, dat werk.

Herfst.

Vijftien kilometer tussen huis en werk; vijftien kilometer fietsen door een bosrijk landschap, langs uiterwaarden en af en toe een stukje heide. Hier en daar een eenzame eik, gekromd in de wind.

Als ik van huis vertrek is het tien over zeven, donker. Het regent, maar ik heb een goed regenpak. De loodzware tas achterop onder de snelbinders, en fietsen maar. De dynamo snort aan het voorwiel, een onzekere lichtbundel wijst me de weg: hier ben ik nog de enige. Soms word ik ingehaald door een auto, meestal niet.

Nog steeds is het donker.

Twaalf kilometer fiets ik tussen druipende bomen, af en toe afgewisseld met een stuk winderig niets: weiland. Ik ruik de herfst, een diepe geur vol natte aarde en zand, verrotting, kou en kadavers, aangereden egels, soms een konijn, de ogen uit de kop gepikt door een kraai. De duisternis trekt langzaam op, grijs is de kleur van de nieuwe dag. In de berm langs de weg doorweekte pagina's uit een pornoblaadje.

De weg ken ik van buiten: eerst langs de dijk, dan het spoor, dan de IJsselbrug. Heen is de beklimming lang en traag, terug kort en steil. Bovenop even ademhalen en dan in een suizende vaart naar beneden, goed opletten ook, want aan de voet van de brug moet ik rechtsaf.

Herfst.

Ik kom bij mijn werk aan. De ramen zijn beslagen, uit de jassen slaat damp. Er is een koffieautomaat, maar de bekertjes zijn op. De regen zet een tandje bij, de grijze tegels van de stoep worden donkerbruin. Het gerucht gaat dat dit nog niet alles is.

Het linoleum in de entree is spekglad en nat. TL-buizen branden aan het plafond. Ze zullen de hele dag niet meer uitgaan, want zo'n dag is het, en zulke dagen gaan we ook nu weer tegemoet.

En de regen maar vallen, en de wind maar waaien. Vanavond hete bliksem.

Joie.

Peter van der Woude

Het wemelt in ons land van de doeners. Nu weet ik niet zeker of het een specifiek Nederlands fenomeen is, maar het zou zo maar kunnen. Iedere zaterdagochtend word ik tijdens het uitslapen wel gewekt door een of andere klusser, die iets staat te zagen of te timmeren.

Bij mij roept het pure moordneigingen op. Weer zo’n man die de huwelijkse benauwdheid ontvlucht onder het mom van nuttig bezig zijn. Hoeft ie tenminste niet te beleven wat zich daar afspeelt.

Al van jongs af aan hebben deze doeners, die geen zee te hoog gaat om ergens aan te beginnen, mij tegengestaan. Ik geef toe dat dat ook aan mij ligt.
Ik was al niet bijzonder handig als kind. Zelfs veters knopen op de kleuterschool lukte nauwelijks. Toen ik mij op het pad van het klussen wilde begeven, stond er altijd wel een man in de buurt die ten koste van mij wilde laten zien hoe goed hij kon klussen. De grappen en ongevraagde adviezen waren niet van de lucht.

Mijn vader was ook al niet erg stimulerend in dit soort zaken. Hij was destijds niet bepaald een opvliegerig type. Alleen sloegen de vlammen hem uit als er een fiets moest worden gemaakt of als de volkstuin onderhanden moest worden genomen. Ik besloot hem op één van die momenten ooit in mijn grootmoedigheid een helpende hand te bieden.

‘Wiedt hier het onkruid maar’ zei hij dan.

Ik keek in een woud van begroeiing.

‘Welk onkruid?’

Hij wees ongeduldig in de richting van wat blaadjes.

‘Dat daar’

Ik plukte natuurlijk prompt het 'verkeerde' onkruid en werd weggestuurd.

‘Zo heb ik ook niets aan je’

En de vrouwen, moedigden die me dan misschien aan? Ach, ze waren milder. Opbeurend zeiden ze dat ik ‘waarschijnlijk wel weer andere kwaliteiten’ had. Waarna hun aandacht al snel verslapte. Veel vrouwen schijnen overigens wel iets te hebben met klussers. Hun naakte, bezwete bovenlichaam, trillende 6-pack, rollende triceps en biceps... Waarom precies, dat weet ik niet. Heus ik heb het deze zomer geprobeerd.

Benedenverdieping totaal in de nieuwe lak, oude terrastegels eruit en nieuwe er weer in... En dat allemaal in blote bast. Maar bij mij (of liever gezegd: bij mijn lief) werkt dat blijkbaar niet zo.

Sommigen vrouwen schijnen zelfs te trouwen met een klusser, maar worden dan ongelukkig, omdat je met hem ‘niet over zijn gevoel kan praten’.

Daar heb ik op mijn beurt dan weer weinig medelijden mee. Je kunt niet alles hebben, dames. Een klusser die over zijn gevoel praat, ik ken er welgeteld één. Hij is inmiddels bij zijn zevende partner, omdat de dames hem gewoon uit zijn huidige relatie wegversieren.

Beter is het dus om niets te doen. Gewoon maar wat te werken, een beetje te schrijven, en af en toe wat te schilderen.
'n Beetje suf misschien, maar dat doe ik dan ook maar.

Goede septembermaand!

Joie.

Peter van der Woude

Het onaangename van huishouden is dat je er geen assessment voor hoeft te doen. Je geschiktheid wordt niet beoordeeld. Zo ben ik er bijvoorbeeld niet erg geschikt voor. Qua competenties, zal ik maar zeggen. Maar omdat er geen tests voor bestaan, kan ik dat nooit hard maken.

Gezien ik - als bijbaan-houder - altijd erg mijn best doe in het huishouden, doet mijn lief er nooit moeilijk over, al corrigeert ze wel eens iets als ik het niet zie. We gunnen elkaar wel wat. Zij mijn beperkingen, ik haar kwaliteiten. Hebben we allebei een fanta, moet je maar denken.

Maar volgens mij moet je er toch een zekere aanleg voor hebben, voor huishouden. Motorisch en psychologisch moet alles in het midden zitten. En dat is bij mij - toegegeven - lang niet altijd het geval.
Zo heb ik van jongs af aan de neiging om alles per ongeluk om te gooien. Op zichzelf vergeeflijk, maar wel lastig, vooral voor mezelf. Een paar voorbeeldjes.
Moet je iets pakken dat achterin een kastje ligt, en er staan een paar vazen voor, dan valt er altijd wel een in scherven op de grond. Dubbel werk.

Ik heb vaak dubbel werk. Theeblaadjes die van een thee-ei in de vuilnisbak moeten, en die er ongevraagd naast vallen. Vet dat bij het koken niet alleen in de pan, maar ook op de kookplaat vrolijk rondspettert . Blaadjes die bij het snijden van een bloemkool ontzettend graag op de grond willen vallen. Puree dat bij het openen van het blikje - hoe voorzichtig dan ook - zich maar al te graag tegen m'n pas uit de kast gepakte witte bloes aan vlijt.

Wat kan gebeuren, gebeurt. Wet van Murphy?
Of loop ik domweg werk te doen waar ik niet voor gemaakt ben. Je laat een vormgever ook geen controller worden. Of wel soms?

Maar a la: een alternatief is er niet. Je kunt je ega met goed fatsoen niet overal voor laten opdraaien - al zou je dat soms stiekem graag wel eens willen. Dus blijft het vooralsnog op z'n best aanmodderen.

Op het boekenvlak heb ik weinig te melden. Of het moet zijn dat Santa Olivia inmiddels gelezen is, 'k het boekweekgeschenk van Ester Verhoef nog steeds niet binnen heb en deze maand Naamah's Kiss wordt verwacht.
Het grote nadeel van schrijven is, dat je bijna niet tegelijk kunt lezen. Wel ben ik drastisch bezig nieuwe ruimte op de boekenplank te creëren door boeken kris kras door Nederland neer te leggen: bookcrossing.
Wellicht komt u er nog eentje tegen...

Hoe dan ook,

Joie.

Peter van der Woude

Dus waarom zou u Flex applicaties willen bouwen? Omdat het AJAX-model, hoewel prima voor kleinere webapplicaties, een onderhoudsnachtmerrie wordt wanneer het toegepast wordt in grote applicaties (...om mee te beginnen, en da's nog niet alles).

Deze keer over Adobe Flex, zoveel mag duidelijk zijn.
De niet-techies komen de volgende maand weer aan bod.

Voor wanneer u nieuwsgierig bent naar de mogelijkheden van Flex, er net mee bent begonnen (of er al een tijdje mee bezig bent) wil ik u dit niet langer onthouden: Tour de Flex.

Tour de Flex is een desktop applicatie (via uw webbrowser kan ook) waarmee u op een eenvoudige manier de mogelijkheden van Adobe Flex 3 kunt verkennen.
Tour de Flex bevat meer dan 200 voorbeelden van Flex componenten, datatoegang, AIR componenten, data visualisatie en een groeiende collectie van ondersteunende componenten, effecten en skins. En het mooiste van alles: alles is live te zien en te ervaren. Bij ieder voorbeeld worden best-practices gegeven, worden knip-en-plak codes meegeleverd die u zo in uw Flex applicaties kunt verwerken en staan directe referenties naar de livedocs op Adobe.com, voor wanneer u het naadje van de kous wilt weten.

Zo biedt het:

• (nog) niet-Flex ontwikkelaars een overzicht van wat in Flex mogelijk is
• Flex ontwikkelaars een geïllustreerde referentietool
• commerciëlen en niet-commerciële ontwikkelaars een platform om hun werk te showen.

Van Tour de Flex bestaan drie versies: één gebaseerd op AIR, die u als standalone applicatie download en installeert op uw systeem; een webversie, die u gewoon vanuit uw browser opstart (maar waarbij u de AIR voorbeelden noodzakelijkerwijs moet missen); en als speciale Eclipse pugin, waarmee u alle voorbeelden en onderliggende code direct vanuit FlexBuilder kunt oproepen.

Componenten en voorbeelden in Tour de Flex

Beschikt u over FlexBuilder of over Eclipse met een actieve Flex plugin, dan leest u (binnenkort) hier hoe u de Tour de Flex plugin het best kunt installeren.

Ontwikkelaar of niet, klik en geef Adobe Flex eens een slinger. Da's het enige dat ik u deze maand wil meegeven.

Goede mei-maand.

Joie.

Peter van der Woude

PS: Zien Flex applicaties er altijd zo ‘droog’ uit?

Dacht het niet!
Hier een paar 'skinning' voorbeelden die ik voor de snelligheid in FlexBuilder in elkaar gezet heb. Moeilijk? Welnee. Twee dezelde 'applicaties' met ieder een andere skin. De applicaties opzich ‘doen’ niet zoveel, maar dat was hier ook (nog) niet de bedoeling...
	Flex 'skinning'

PS2: 't boek over Flex 3/AIR vorderd gestaag. 'k Zou alleen willen dat ´t wat sneller ging...

PS3: Over Flex en Flash namen	17 mei, 2009
In de laatste 24 uur of zo is bekend geworden dat de volgende versie van Flex Builder, die nu onder de codenaam 'Gumbo' bekend staat, niet Flex Builder, maar Flash Builder 4 genoemd gaat worden.

Op zich een goede ontwikkeling, omdat daarmee de uitleg over de relatie tussen Flex en Flash aanzienlijk vereenvoudigd wordt.
De Eclipse gebaseerde IDE wordt Flash Builder genoemd, om te benadrukken dat daarmee webapplicaties ontwikkeld worden die draaien op het Flash platform. Het Flex raamwerk blijft verder gewoon 'Flex' heten, net zoals de Flex SDK.

Daarmee wordt direct duidelijk dat Flex een ActionScript 3 raamwerk is voor het ontwikkelen van Flash-gebaseerde webapplicaties en dat je zowel Flash Builder 4 als Flash Professional CS 3 of 4 kunt gebruiken om webapplicaties te creëren die op het Flash platform draaien.
En een ander voordeel: je kunt je Flex ontwikkelaar of Flash designer blijven noemen, afhankelijk vanuit welke achtergrond (applicatieontwikkeling of web design) je actief bent.

Meer over dit onderwerp vind je op de site van Tim Buntel.

Even met de billen bloot over de inkomsten van een schrijver.
Volgens het Fonds voor de Letteren 'verdient' een professionele schrijver in de categorie nietbestsellersschrijvers gemiddeld 5000 euro bruto per jaar aan zijn schrijverschap. Verrassend is, dat iedereen het vanzelfsprekend lijkt te vinden dat schrijvers dus droog brood eten, maar dat niemand zich afvraagt hoe het toch kan dat uitgeven en handelen in boeken zo buitengewoon lucratief is.

Een paar cijfertjes.

Het schrijven van een boek kost gemiddeld een jaar. Een half jaar als het lekker loopt , korter als het snel moet en je er een flinke dosis discipline tegenaan gooit.
Het publiceren, de tijd tussen het oorspronkelijke manuscript en het uiteindelijke boek, - de periode van editeren, nalezen, corrigeren, afleveren van de definitieve hoofdstukken en het van de drukpers rollen -, kost krap een maand. Ontstellend kort, als je het vergelijkt met het schrijfproces zelf.

Het 'aanmaken' van een boek kost een uitgever gemiddeld 1,5 à 2 euro per stuk en de vaste prijs bedraagt vaak het zes- tot achtvoudige daarvan. De auteur zelf ontvangt daarvan per boek, pak 'm beet, 2 euro (omgerekend in mijn geval: 2 euro en 23,9 eurocent) bruto. Om die 5000 euro te halen moet je dus, als schrijver, minimaal 2500 keer 'over de toonbank' gaan.

De Vereniging van Letterkunde heeft het gemiddelde schrijvershonorarium zelfs op 1500 euro per maand berekend. Alleen hebben zij in hun calculatie ook de bestsellers meegerekend. Vijftigduizend verkochte exemplaren leveren de schrijver dan al snel 75.000 euro op, wat het gemiddelde inkomen van een schrijver alleen maar bedrieglijk opkrikt.

Niet dat het hier iets mee te maken heeft, maar: Jan Jansen en Swip Stolk, Museum Het Valkhof Nijmegen

Als de calculaties uitsluitend waren gebaseerd op (ook) de 'gemiddelde' oplage en verkopen van boeken, zou men ver beneden dat maandinkomen uitkomen. 1500 euro bruto per maand (de belasting moet er dus nog van af) is een geflateerd bedrag dat ik doorgaans niet heb gehaald.
Geen wonder dus dat schrijvers sjacheraars zijn die met schnabbelen, bijbaantjes en hoofdkostverdienende liefjes hun kostje bij elkaar moeten scharrelen en er in Nederland amper broodschrijvers bestaan.

Boeken schrijven mag dan nog zo romantisch klinken, je moet er wel een beetje gestoord voor zijn. - - Nou ja, prettig gestoord dan.

En waar gaat dat honorarium dan aan op?

Goede april-maand.

Joie.

Peter van der Woude

Het voorjaar is er nog lang niet, maar het verlangen ernaar grijpt sinds de Omloop Het Volk (nu: Omloop Het Nieuwsblad - de vorige naam vond ik mooier) om zich heen. In Deventer staan bij de café’s de terrassen weer buiten en de kranten en glossies berichten over nieuwe zonnebrillen en de komende zomermode, ook dat helpt.

Schoksgewijs komt de lente.

Graag mag ik op zondagochtend naar Vroege Vogels luisteren. Niet dat ik iets van de natuur weet, maar het programma heeft een opgewekte toon, en daar voel ik me bij thuis. Bovendien zit er een vaste rubriek in met luisteraars die telefonisch melden wat ze in hun tuin of tijdens wandelingen hebben gezien.

Dat gaat zo.

“Met Niek Hoeben uit Soesterberg. Op donderdag zag ik rond het middaguur in polder Arkemheen, iets ten noorden van Amersfoort, zes tureluurs. Dat waren mijn eerste tureluurs van het jaar, er waren er zelfs een paar aan het baltsen.”

Einde bericht.

Of een mevrouw uit Schiedam: “Vandaag, 19 februari, de eerste grutto in de Broekpolder bij Vlaardingen.” Of nog een dame, uit Apeldoorn: “Vandaag, 28 februari, zie ik in mijn vijver vier groene kikkers. Dus volgens mij begint het voorjaar te komen.”

Volgens mij ook.

Het komt namelijk altijd. Dat is het mooie ervan. Je hoeft er alleen maar op te wachten, en de kunst is van het wachten een klein feest te maken.

Zo kijk ik op dit moment, bijvoorbeeld, uit op een paar grote magnolia-takken in een vaas op tafel. De knoppen zijn slank en van een donzig soort groen.
Over een paar dagen zullen ze zwaar en dik zijn, en op punt van openspringen staan.
Ik hoop dat het dan nog even sneeuwt - al was 't maar heel kort. Er gaat niets boven bloeiende magnolia’s binnen, terwijl het buiten sneeuwt. Ondertussen kan er dan stilletjes gedroomd worden over betere tijden.

Voor deze maand heb ik weinig spannends te melden. Het schrijven aan Flex is in alle hevigheid losgebarsten (vandaar deze te late entry) en nee, Jennifer Fallon's 'Gods of Amyrantha' heb ik nog steeds niet in bezit.

Niet langer wachten, direct lezen.
Zeker in de Boekenweek!

Goede maart-maand.

Joie.

Peter van der Woude

Februari. De maand van Valentijn. En Wiskundemeisjes. Reden genoeg voor een twee-in-één entry.

Valentijnsdag - moet ik bekennen - heeft bij ons thuis niet zoveel betekenis. Nooit gehad ook. En soms is dat treurig. 'Commercieel', 'we doen er niets aan': typisch jaren 70/80 uitspraken die het ergste doen vermoeden en waarvan, vind ik, het tijd wordt dat ze eens op de helling gaan. Maar waarmee je direct ook weer met een akelig probleem wordt opgezadeld...

Want, als je er wèl aan doet, welk geschenk moet je dan als man zijnde kopen? Een bos mooie rozen? Neej, zo vanzelfsprekend. Maar tegelijk met deze gedachte schoot me een onderzoek te binnen over het geven van geschenken - met name in het begin van een relatie.

De strekking van het onderzoek - het gebruikte model was afkomstig uit de biologie, vandaar de wat dierlijke termen - was ongeveer dit:

Een mannetje geeft een vrouwje een geschenk. Zij bepaald, na het bekijken van het geschenk of ze met het mannetje wil paren (wel 'n beetje kort door de bocht, maar soi).
De onderzoekers nemen daarbij aan dat een man met elke vrouwtje wil paren, maar dat hij alleen bij een vrouw blijft als hij haar echt leuk vindt. Een vrouw wil alleen paren met een man die ze aantrekkelijk vindt en van wie ze daarnaast denkt dat de kans groot is dat hij bij haar blijft. Zij gebruikt het geschenk van de man om te beoordelen of hij haar echt leuk vindt.

De hamvraag: wat voor geschenk moet je dan als man kopen?

Een logische strategie lijkt om vrouwen die je leuk vindt, een mooi en kostbaar geschenk te geven. Minder mooie vrouwen krijgen minder mooie (en kostbare) geschenken, mooiere vrouwen mooiere. Alleen is er één crux in deze strategie: aantrekkelijke vrouwen die jou helemaal niet zien zitten, nemen wel jouw geschenk aan, maar laten je daarna in de kou staan. En dat wil je natuurlijk voorkomen.

Geïnspireerd door een nieuwsbericht, over een man die al maanden de huur betaalde voor de vrouw op wie hij verliefd was, terwijl zij achter zijn rug al die tijd een ander had, kwam wiskundige Peter Sozou op het idee om deze situatie eens aan een grondige analyse te onderwerpen.

Met behulp van speltheorie, wat extra aannamen en een hele reeks berekeningen kwam hij met een even schitterende als simpele oplossing: geef aantrekkelijke vrouwen kostbare..., maar waardeloze geschenken.
Geschenken die de man veel tijd en moeite kosten, maar die de vrouw geen direct voordeel opleveren. Denk aan een diner in een duur restaurant of - in de dierenwereld - aan nutteloze bolletjes katoen voor vrouwtjesvliegen.
Vrouwen die de man niet zien zitten, zullen zo'n geschenk beleefd weigeren (geen verlies). Maar vrouwtjes die het mannetje wel  leuk vinden, zien aan het geschenk dat het mannetje hen echt ziet zitten.

Uiteraard valt er best wel iets af te dingen aan het model en de aannamen, maar ik geloof toch dat er in de oplossing een kern van waarheid zit.
Als je het zo bekijkt, dan is het juist heel slim om, hoe vanzelfsprekend en weinig spannend ook... een bos mooie rozen (of een nutteloos bolletje katoen) te geven op Valentijn. Zo zien meisjes hun kostbare, maar waardeloze geschenken namelijk nu eenmaal graag.
Tenzij natuurlijk... je meisje nou net dit stukje heeft zitten lezen...

 ;) Happy Valentine!

Joie.

Peter van der Woude

Wat is Flex 3? Ik had u vorige maand beloofd er iets over te vertellen. Brace yourself voor een gortdroge, technische update: als 'spiegel' van deze twee-in-één entry:
Flex 3 is Flash.

Nee, niet die popup flashjes die u kent van websites en die te pas en te onpas op uw beeldscherm verschijnen. Ook niet de Flash-intro’s die u vast wel kent als start van designerwebsites. Of de Flash van YouTube, Google Analytics, FaceBook of E-Bay. Maar de Flash (c.q. Flex) van dynamische websites.

Flex, Flash en AIR zetten daarin de 'de facto' standaard voor het ontwikkelen van rijke internet applicaties (RIA's, Rich Internet Applications).
In vergelijking: waar SharePoint-achtige sites slechts dynamiek veinzen (immers alles daarin is ‘voorgebakken’ in - weliswaar dynamisch aan te passen - templates), zijn RIA’s werkelijk dynamisch. In een artikel (Tijd om 'web' te programmeren voor gebruikers!) heb ik wel eens eerder de stelling betrokken dat niet alleen op de desktop, maar ook op Internet de tijd rijp is om de gebruiker zelf aan het woord te laten. Desktop ervaring binnen de webbrowser, waarbij in het geval van Flex/Flash en AIR:

• Flex Builder de IDE is waarbinnen deze webapplicaties ontwikkeld kunnen worden.
• Flash de flash player is, die verantwoordelijk is voor het tonen van Flash graphics.
• En AIR de naam is van Adobe’s cross-platform runtime omgeving om desktop applicaties te ontwikkelen.

En waarom dan per se een boek over Flex, Flash en AIR?
Omdat ik denk dat het, na Web 2.0, tijd wordt de ontwikkelingen in een nieuwe richting te stuwen (Web 3.0?).
De signalen zijn er: Microsoft, die met Silverlight Adobe Flex najaagt. Sun die met JavaFX op de proppen komt. Mooie technieken, maar noch Silverlight noch JavaFX beschikt over een runtime die zo veel en vèr verspreid is als Flash Player.(*)

En waarom specifiek Flex?
Omdat Flex en Flex Builder beschikken over drag-and-drop componenten en (web)applicaties op nagenoeg dezelfde manier gecreëerd kunnen worden als in VB, C#, Delphi of NetBeans...

Als AJAX het gezicht is van Web 2.0, is Flex dan het gezicht van Web 3.0?
Zover zal het niet gaan, denk ik. HTML zal nog lange tijd bestaan en AJAX biedt zoveel mogelijkheden dat het inmiddels tot het basisweefsel van Internet is gaan horen. Wat Flex wel biedt is een mogelijkheid om nog rijkere (lees: gebruiksvriendelijkere en intuitievere) webapplicaties te creëren dan tot nu toe. En dat is direct ook mijn motief om juist daarover een boek te schrijven.

Iets over de opzet van (en de gedachtegang achter) Handboek Adobe Flex 3/AIR leest u hier (en zoals gebruikelijk probeer ik u hier zo nu en dan op de hoogte te houden van alle schrijfvorderingen). De deadline is gesteld op september-oktober 2009...

En zo makkelijk gaat het...

De output:

De onderliggende code:

<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<mx:Application xmlns:mx="http://www.adobe.com/2006/mxml"
  layout="absolute">

     <mx:Panel x="143" y="110" width="286" height="132"
       layout="absolute" title="flex application">
                <mx:TextArea x="25" y="10" text="RSJabber rules!"
                  width="215"/>
                <mx:Button x="197" y="60" label="OK?"/>
     </mx:Panel>

</mx:Application>

En voor het overige ben ik deze maand op jacht naar Jennifer Fallon's Gods of Amyrantha. Tweede boek uit een serie van drie, maar hier in Nederland nergens te krijgen. En moet ik hoognodig een paar mailtjes de deur uit doen naar vrienden en bekenden. Kredietcrisis of niet, deze maand was wel erg 'bezet' en veel tijd is er niet overgebleven.

Goede februarimaand!

Joie.

Peter van der Woude

(*) Flash Player is ’s werelds meest verspreide stukje software, geïnstalleerd op 97% van alle computers met internetverbinding.

PS: Auw ! dat doet zeer ~ incorrecte informatie over Handboek SharePoint 2007...

Als ik denk aan Nederland, waar denk ik dan aan?
Niet aan Avond van Boudewijn de Groot, niet aan Geert Wilders en zijn website waar we Geert Wilders-pennen, Geert Wilders-petten en Geert Wilders-koffiemokken kunnen bestellen.

Niet aan Amsterdam met z’n Wallen, z’n toeristen, z’n coffeeshops en belabberde Stedelijk Museum. Niet aan die vader in Middelburg die zijn eigen kinderen vermoord, en dan zichzelf verhangt, niet aan de Gods of Amyrantha, die fantasy-bestseller van Jennifer Fallon die hier nergens te krijgen is.

Als ik denk aan Nederland, waar denk ik dan aan?
Niet aan Gerrit Zalm die vindt dat het wel mee valt met de armoede, niet aan Jan Peter en zijn 'umwertung aller Werte', niet aan Geer en Goor die monter verder huppelen, niet aan Darwin of De Rode Ridder, wiens jaar het dit jaar is.

Niet aan de vellen op warme chocolademelk, niet aan het haardhout in van die oranje netjes bij het benzinestation, niet aan Katja Schuurman. Niet aan de knie van de koningin en niet aan de koude graven van alle geliefden die dood zijn.

Als ik denk aan Nederland, waar denk ik dan aan?
Niet aan de snelwegen die verstopt zitten, niet aan massa’s Unox-mutsen in de branding, niet aan RTL8 en niet aan Jack Spijkerman. Niet aan de wekelijkse reclame van de Aldi en niet aan de aanbiedingen van de Edah, de Boni, de Lidl en Dirk van der Broek. Niet aan het KNMI en niet aan de Spoorwegen die bij het minste geringste een negatief reisadvies uitvaardigen.

Niet aan Volendam, en niet aan het intieme scheren dat een hoge vlucht heeft genomen. Niet aan de doden die vallen na een avondje stappen, en niet aan de miljoenen die oudejaarsavond de lucht in gingen.

Als ik denk aan Nederland, waar denk ik dan aan? Heel misschien hieraan: een boer die leunend op zijn schop een lange stoet fietsende scholieren nakijkt; tassen onder de snelbinders, beugels op de sturen gemonteerd om het voorover leunen te vergemakkelijken, flakkerende achterlichten. Het is nog vroeg en donker, er staat een gure wind en de vorst knerpt in de lucht. De boer voelt zijn ogen tranen.

Als de jeugd uit het zicht is verdwenen, komt er er altijd nog een laatkomer, weet hij uit ervaring: die ene jongen die zich heeft verslapen en op wie de anderen niet hebben gewacht. Kijk, daar komt hij al, boos draaien zijn voeten de trappers rond.

Als ook deze eenzame fietser is verdwenen, sloft de boer naar huis – in de stal loeien de koeien, in de keuken wacht de koffie. Bij de deur doet hij zijn klompen uit.

Als ik denk aan Nederland..., waar denk ik dan aan?
Aan het platteland, zo te zien, al weet ik drommels goed dat het nauwelijks meer bestaat, behalve in mijn hoofd dan. Daar zwelt het langzaam aan tot een lied van heimwee en verlangen.
Een schitterend eerste couplet over de maandag – de was die buiten hangt, lakens en handdoeken, onderbroeken op grootte van links naar rechts.
In het tweede couplet een vrouw die neerhurkt in haar moestuin om twee stronken boerenkool uit de koude grond te trekken, op de achtergrond een schaap dat meewarig toekijkt.

Als ik denk aan Nederland, denk ik aan dat lied in mijn hoofd, en daarom denk ik niet zo vaak aan Nederland, want ik denk liever aan morgen.

En als ik me uit deze beslommering ruk: direct over de drempel van het nieuwe jaar dan maar een voorstel. Want wij mannen schijnen – Irak, Rwanda, Darfur, kredietcrisis, Gaza, zelfs om m'n werk – er op deze wereld alleen maar een potje van te kunnen maken. Want zie je op al die foto's en in al die nieuwsflitsen niet alleen maar mannetjes, die, nog te veel verkerend in het cromagnonstadium, verhit en verongelijkt met hun knots om zich heen slaan?

Teveel testosteron. Daarom dicht aan het begin van dit nieuwe jaar maar een dringend advies. Laat de wereld eens over aan vrouwen. Hier bijvoorbeeld. Zoveel zachter, in ieder geval: rationeler en voortvarender het dan zou worden...

Gelukkig nieuwjaar.

Peter van der Woude

PS: 'k Las in de krant dat kennelijk steeds meer mensen er eindelijk ervan overtuigd raken dat Internet Explorer in essentie bar slechte browsersoftware is. Het marktaandeel van IE daalde in 2008 van 74 verder naar 68 procent, ten voordele van het veel geavanceerdere, veiligere en snellere Firefox.
Voor zover u dat nog steeds niet had gedaan: nu even switchen...

PS2: 'JavaFX bevrijdt Rich Internet Apps uit de browser' ~ Sun Microsystems heeft versie 1.0 van zijn JavaFX-technologie

PS3: Vorige maand had ik het over een nieuw te schrijven boek: ActionScript 3, Flex en AIR.

Laat onverlet dat Handboek Java - voor eeuwig half af - nog even half af blijft en dat 'k een start maak met het Flex gedeelte: Handboek Adobe Flex 3, AIR. De (bijgestelde) conceptinhoud kunt u hier als FlashPaper inzien, of (sorry) wanneer u nog gebruik maakt van IE 6: hier als pdf.

Volgende maand beloof ik meer over de opzet en gedachte achter Flex 3/AIR te vertellen. De deadline is alvast gesteld op sept.-okt. 2009...

'k Heb 't er wel eens eerder over gehad, en met name de afgelopen maand spookte het erg door m'n hoofd. Geen oud, nog half af te schrijven boek, maar een nieuw - waarvan ik de inhoud duizend keer heb moeten omdraaien en keren om het passend te krijgen.

Geen Java, maar ActionScript 3.0, gecombineerd met Adobe Flex 3 en AIR.
Monnikenwerk voor wie weet waar 'k het over heb - of een titanenklus, 't is maar hoe je het bekijkt. Want allebei (sorry, alle 3) de onderwerpen reiken makkelijk tot een boek met 1200 pagina's.

De inhoud van AS 3.0, Flex en AIR is nog in concept, is een 'restricted' versie en kunt u hier als FlashPaper inzien. Wat ik er uiteindelijk mee voor ogen heb, vertel ik u volgende maand wel. Eerst m'n uitgever maar eens zien te overtuigen ;).

Voor de rest wacht deze maand een afspraakje in m'n geboortestad - whoever thought about that?
Het verleden dat zich heeft omgedraaid en nu wacht in de toekomst. Nee - zich niet heeft omgedraaid: ergens diep verborgen nooit weg is geweest, terwijl ik dacht dat dat van de andere kant wel zo was. Vreemd, dat je je juist daardoor zo plotseling en onverwacht in je bestaan bevestigd voelt.

En een paar schilderijen die nog steeds onaf staan te wezen...

(1 v.d. 4 Nog niet helemaal af, of: nog helemaal NIET af)

En natuurlijk - kerst.
December, de maand van licht en warmte. De maand van zonnewende en langste nacht.

Een maand van duizend herinneringen. Met naast drukte - hoop ik - momenten van rust. Voor een biertje met een vriend, een gestolen avond met je geliefde, een familiereunie die niet in een ramp eindigt.

Voor een medeplichtige blik, gedeeld met een vreemde. Voor een eenzame spar, omsnoerd met lichtjes, die de winterse nacht uitdaagt. Voor een onverwacht "Dank je wel".
Momenten die je moet zien, plukken en koesteren. Die je als vlammetjes kunt ophouden tegen de duisternis...

Prettige Kerst, Chanoeka, Solstice, Kwanzaa - of wat u ook maar viert!

Peter van der Woude

Hoe lang?
Hoe lang blijf je binnen?

De weg is recht, de weg is lang. Dat is hij altijd geweest. Ik ken de weg. Al jaren. Zelf ben ik veranderd, mag ik hopen, maar de weg is nog steeds dezelfde weg; recht en lang. Hoe lang is hij eigenlijk?

Niet eens zo lang, een paar honderd meter maar. Vier, vijfhonderd meter, zoiets. En hij gaat omhoog, de weg, hij klimt de lucht in, tegen een berg op. De berg heet De Knobbel.

Mooie naam voor een berg.

Aan weerszijden van de weg lopen fietspaden. Voorbij die fietspaden liggen struikgewassen en stukken bos. Af en toe kom je langs een pad dat is afgesloten met een hekwerk. Dan zie je in de verte heidevelden liggen, hier en daar een plukje berkenbomen. Het is dat er borden staan die de toegang verbieden, anders zou je willen kijken. Aan weerszijden van de weg is er sprake van militair terrein. De artillerie oefent hier.

De weg is de N 309 tussen ’t Harde en Epe. Mij gaat het om het eerste stuk; het rechte, lange stuk, van de kazernes buiten ’t Harde naar de Knobbel.

Vaak gefietst.

Vaak gereden.

Nu rij ik er weer. Het is niet zo dat mijn jeugd voorbij schiet. Daar zou ik moeite voor moeten doen. Ik rij in een Mazdaatje 2 die gemoedelijk snort. Ik ben geneigd aan een poes te denken, en op de radio hoor ik Simon Vinkenoog reclame maken voor biologische appelbomen, ik doe de radio uit.

De auto klimt omhoog.

Hoelang ben ik hier niet geweest? Ik weet het niet. Aan de linkerkant van de weg staat nog altijd hetzelfde huis als altijd – halverwege. Vroeger hadden ze daar honden die woest blaften als je over het fietspad naar beneden zoefde. Nu hoor ik niets, behalve het snorren van de motor – en weer denk ik aan de poes die van huis is weggelopen. Kan ze hier zijn?

Ze kan overal zijn.

Bijna boven zie ik in de achteruitkijkspiegel het landschap liggen. De lucht is blauw en najaarsachtig. De radartorens van de kazerne, de hoge kraanwagens van het bedrijf langs de snelweg, rond kerst opgetuigd met lichtjes en bomen, de oude torens van Elburg aan het voormalige IJsselmeer, het nevelige, stille land ertussen: het is allemaal te zien, en wie het kent, zoals ik, hoeft er niet lang naar te kijken. Dan weet je hoe het is, en is het geruststellend.

Als Nederland zelf.

Bovenop de Knobbel slaan we rechtsaf, de auto en ik. Hier ligt het Protestants Militair Tehuis, een kruising van een feestzaal en een snackbar waar ’s avonds soldaten met heimwee bier drinken en klaverjassen en waar overdag niets te doen is – behalve dat je er kan uitkijken over de hei, de Doornspijker hei om precies te zijn – op een dag als deze een verstild landschap, met dauw op de heide, hier en daar kale bomen en in de verte Nunspeet.

Ik zet de auto aan de rand van het parkeerterrein en stap uit. De stilte is groots. Ik wist het wel, dat hier iets was. Ik wist het al jaren, maar ik had er nooit eerder behoefte aan.

Partir, c’est mourir.... Ook bij iemand uit je kindertijd, die je te kort hebt gekend, maar die eigenlijk nooit uit je hoofd is verdwenen. Waarvan je wist dat ze er was, op onvoorspelbare momenten en van veraf, en waarvan je plotseling opnieuw weet dat ze er is.

Afscheid nemen heb ik nooit goed gekund: laatste woorden die ineens ongrijpbaar worden, betekenisloos, leeg. Zinnen als eindige, afgebroken rafels in de wind, onbeantwoord blijvend, verloren in de tijd.
Dat is wat afscheid nemen is - wat ik niet wil, en wat nooit zal wennen.

Je zat altijd al in mijn hoofd, van binnen, op een stil, verborgen plekje, naar buiten komend op onvoorspelbare momenten.
Zo zal dat altijd wel blijven.

En de klok tikt zachtjes door.

 Peet

Ach ja... Schoolbank.nl. 'k Heb niet veel herinneringen aan mijn oude schooltijd, maar één dierbare is me steeds bijgebleven. En uitgerekend zij mailt me.

Nee, dan de kredietcrisis. De BANKIERS van Wall Street gaan magere jaren tegemoet. Het Amerikaanse volk eist dat ze afstand doen van hun exorbitante salarissen en wieber-bonnussen en in het vervolg genoegen nemen met 400 duizend dollar per jaar, het salaris van de president. Alleen dan wenst de belastingbetaler hen te hulp te schieten.

Dat betekent voor sommige bankiers een inkomensdaling van - schrik niet - 99 procent.

Zielig? Misschien toch wel. Want degene die toen 40 miljoen opstreken, zijn niet dezelfde die straks de puinzooi moeten opruimen. De nieuwe bankdirecteuren leven straks in het besef dat ze een schijntje verdienen vergeleken met hun voorgangers, terwijl zij mensen moeten ontslaan en hun voorgangers vooral de (blijkens de uiteindelijke resultaten incapabele) bink uithingen.

Het was nog beter geweest als die voorgangers een groot deel van de tientallen en soms honderden miljoenen die ze in de voorgaande jaren hadden vergaard aan het Amerikaanse volk - beter nog: de getroffen huizenbezitters - hadden teruggeschonken. Maar zoveel grootmoedigheid mag bij topmanagers die in het algemeen veel als hun eigen verdienste beschouwen en weinig als hun eigen schuld, niet verwacht worden.

Hoe dan ook

goede oktober maand

Joie.

Peter van der Woude

Normaal ben ik niet zo op lijstjes. De top 10, de top 30, de top 100 van... vul maar aan. Het kan we wat.

De ultima forma van dit soort lijsten vind ik de 'Top-1000 aller tijden'. Een contradictio in terminus als je het mij vraagt, maar elke keer wordt daar, publiciteitsgewijs, weer flink mee gestunt (met natuurlijk stevast Bohemian Rhapsody op nummer 1).

Nou blijkt tot mijn stomme verbazing - waar gedachteloos surfen al niet toe leidt - Handboek SharePoint ook al in een top 15 lijstje te staan. Natuurlijk ben ik daar, als doorgewinterd eclecticus, meteen iedereen onuitsprekelijk dankbaar voor, maar de zin ervan ontgaat me even.

Voor het overige staat er deze maand in ieder geval weer een keur aan activiteiten op stapel.
Toch maar weer eens wat minder  tijd verspillen aan de grootste tijdverspilling 'aller tijden': werk, en toch maar weer eens wat méér tijd spenderen aan schilderen (4 doeken staan eclatant onaf te zijn). Of aan dat nog maar half afgeschreven Java handboek. Of aan dat ene boek, nog nog zo hoognodig gelezen moet worden.

En nou we 't toch over boekjes hebben: op dit moment ben ik - bijna letterlijk - The Hythrun Chronicles aan het verslinden. Geheel in haar stijl, met intrigerende karakters, vlijmscherpe dialogen en een unieke, vileine humor zet Jennifer Fallon een wereld neer vol politiek, intriges en twisty plots. Echt een genot om te lezen en je op sommige tijden bewonderend af te vragen hoe zo'n mens dat in haar hoofd krijgt (en er weer uit). "Not every weapon is made of steel, not every battle is fought on the field, not every leader rules through fear", zoals de ondertitels luiden. En de grap van alles is, dat deze serie de voorloper blijkt te zijn van de veel eerder geschreven Demon Child Trilogy. How twisty can that be?   En ja, natuurlijk realiseer ik me dat ik ook hier weer bezig ben met lijstjes... Maar dan gelukkig wel van een heel andere soort en met een heel andere inhoud.

Goede september maand!

Joie.

Namens René,

Peter van der Woude

ps:
Ik lees net, dat het in Geneve met die LHC helemaal goed gaat komen.
Gelukkig maar.

Niets zo fijn als niets doen. Geen verplichtingen, geen werk, geen deadlines, geen hoofdstukken die nodig af moeten. Geen groter plezier dan niets om handen te hebben en pas 's ochtends te bedenken wat je verder-op de dag gaat doen.

Goddelijk luieren in een stoel met een boekje bij de hand - en tegen half vier een wijntje of biertje. Of bakken aan het strand - met af en toe een duik in de Middellandse zee. Of toch maar naar dat ene stadje met curieuze bezienswaardigheden: Roquebrune, Sainte-Maxime en Castellane. Aix en Provence, Avignon, Sausset-les-pins.

Zuid Frankrijk en de Ardeche was ons domein deze afgelopen weken. En nee, Saint Tropez hebben we niet gehaald. In de file staan is niet leuk en in een lange file al helemaal niet, dus werd de auto al snel aan de kant gezet en ingeruild voor het strand. Heerlijke nietsheid.

En terug in Nederland lees je in de krant dat deze komende weken de oerknalmachine wordt warmgedraaid. Ergens in Zwitserland.
Voor die klokkenmakers van CERN (overigens ook de uitvinders van Internet) is echt niets te gek. Zou dat 27 kilometer lange bakbeest er nou ook in het allereerste begin zijn geweest?

Doel is in ieder geval uit te vissen hoe het universum is ontstaan en waaruit alles nu ècht is opgebouwd. Maar zonder risico is het experiment natuurlijk niet. Tegenstanders van het experiment waarschuwen voor het einde van de wereld (what else?).

Als er bij deze nabootsing van The Big Bang micro anti-materie ontstaat kan er - hop - een Zwart Gat ontstaan, waarin de aarde zomaar weggezogen wordt.

Van niets naar iets of van iets naar niets?

What ever happens: als deze website daar maar niet onder leidt.

Welkom thuis !

Namens René,

Peter van der Woude

Mevrouw van der Woude (Eisma voor de goede verstaander) hoeft maar een paar dagen weg te zijn of ik verval in vrijgezellengedrag. En ik ben niet de enige - ook andere (mannen) hebben er last van.

Eens in de zoveel tijd maakt mijn lief met haar - per definitie eeuwig jongblijvende 40+ clubje een uitstapje naar Praag of Berlijn, en ze is nog niet weg, of ik vergeet schone onderbroeken aan te trekken, eet alleen nog maar boterhammen met pindakaas, scheert me niet meer, laat overal in huis het licht branden en ruim nergens iets op.

Laatst was ze weer eens weg en meteen was het bingo. Gek eigenlijk, want aan mijn tijd als vrijgezel heb ik helemaal geen goede herinneringen, nauwelijks herinneringen eigenlijk - gelet de staat van beneveling waarin ik als vrijgezel vertoefde. Een eenzame sukkel voelde ik mij, een hulpeloos wrak, een man zonder missie. Het is, dat er iedere ochtend een nieuwe dag aanbrak, anders had ik het niet gered. Maar goed, 'ze' was dus weg, en daar zat ik.

Zoals altijd had ik me voorgenomen deze keer niet in oude gewoontes te vervallen. 's Ochtends na het douchen het bed opmaken - dat was de eerste stap. Niets zo droevig als 's avonds in een bed te stappen dat er de hele dag net zo bij heeft gelegen als toen je het 's ochtends verliet. En niets zo fijn als fris opgemaakte, kreukvrije lakens.

Hoe dan ook: daar stond ik met mijn voornemen, nog nat van de douche. Er zat niets anders op dan de koe bij de horens te vatten. Een mooi begin van de dag, en daarbij: niet ingewikkeld. Het dekbed wat uitslaan, het onderlaken strak trekken, sprei eroverheen en hup: klaar is Kees. Maar net op het moment dat ik aan de slag wilde gaan, schoot me iets anders te binnen en even later vond ik mezelf in de keuken terug achter het senseo-apparaat. Eerst een kopje koffie, daar had ik zin in. Of zou ik me toch eerst aankleden? Nee, koffie.

Maar waar was de koffie? In de koffiebus die ik nergens zag, omdat ik met mijn neus keek. Ik trok een vers pak koffie open, waarbij nogal wat van het donkerbruine goedje over het aanrecht verloren ging, en zag toen pas de bus op zijn vaste plekje naast het koffiezet-apparaat. Bij de zoetjes die ik zometeen ongetwijfeld ook niet had kunnen vinden, dus dat was weer mooi meegenomen.
Dit vastgesteld hebbende, trok ik de ijskast open als start van een mooi ontbijtje.

Er viel een ei uit de deur, kapot. Ik sloeg nors de koelkast dicht en hoorde in de woonkamer de telefoon afgaan. Omdat het mijn lief kon zijn die enige orde in de chaos kwam scheppen (vrouwen voelen zoiets ook op grote afstand feilloos aan) haastte ik me er onmiddellijk heen. Maar het bleek iemand anders en het ei dat boven op de keukenvloer lag, zou er vanavond ook nog wel liggen, en anders kwam dat morgenochtend wel.

Zo begon de dag.

Tegen een slechte start is het, met een nog half slaperige kop, moeilijk opboksen. Als Murphy's Law eenmaal voet aan wal heeft gezet, kun je je er maar beter bij neerleggen, wat ik verstandig als ik ben ook onmiddelijk deed.

Dan maar geen opgemaakt bed. Dan maar geen rustig ontbijtje. Dan maar geen schone sokken - de sokken van gisteren ruiken nog best goed.

Ja, het vrijgezellenbestaan; je wordt als man even helemaal teruggeworpen op jezelf. En wat tref je er dan aan? Een puinhoop. Het is heerlijk om je daaraan over te geven en er met overgave in rond te wentelen; zoals het varken dat (volgens een engelse vrouwen-uitdrukking geloof ik) er ergens in ons allen mannen schijnt te schuilen...
Maar het heeft ook iets zorgwekkends: zo makkelijk als wij de regie over ons leven uit handen kunnen geven aan een vrouw.

Binnenkort proberen Mevrouw Eisma (voor de goede verstaander: Woude) en ik ons beider tenen in het zand van Saint Tropez te steken - en zoonlief blijft treurig en alleen achter.

Maar ik heb er alle vertrouwen in. Het kan niet anders of dat gaat helemaal goed komen ;).

Bon vacance, waar u ook heen gaat!

Joie

Namens René,

Peter van der Woude

PS: Tangohart van Elia Barceló, 'k heb het wel 5x gelezen. En een 6e keer kan er ook nog wel bij.

Beste René, ons conceptje is af. Ooit een aantal jaar geleden al eens ingeleverd, komt Handboek SharePoint, welliswaar met een wat gewijzigde inhoud, deze week in de boekhandel. De officiële release is op 5 juni, misschien zelf eerder.

En nee, geen officiële bijeenkomst, geen boekpresentatie, geen tournee waarin vrolijk gesigneerd en gekletst wordt en ook geen feest met champagne en bekende BN-ers. Gewoon een met de post thuis gestuurde doos met tien exemplaren erin: om uit te delen aan familie en vrienden.
Zo anders dan het verschijnen van een literair werk, dat toch vaak met veel meer aplomb gepaard gaat.

En omdat we het er toch over hebben: mis ik dat dan? Soms wel een beetje. Want het ene schrijven en het andere schrijven verschilt niet zo veel van elkaar. Soi. Vanaf 5 juni ligt ie er dus: Handboek SharePoint 2007.

Ben op dit moment - 'k heb ernstig te veel tijd over - aan het lezen in Tangohart van Elia Barceló. Een roman over een onmogelijke liefde tussen een jonge, getrouwde vrouw en een Italiaanse immigrant in het Buenos Aires van na de Eerste Wereldoorlog. Gepassioneerd en betoverend: over weemoed, verloren liefdes en verlangen. Een verhaal om op elk tijdstip van de dag bij weg te dromen.

Surfend over het net kwam ik zelfs een (korte) film tegen met bijna dezelfde titel als de engelstalige versie van het boek: Heartango (wat een typo al niet kan doen).

Hoewel de film - met Monica Bellucci en José Fidalgo - geen enkele relatie heeft met het boek, vond ik hem toch te mooi om hem niet bij deze entry te stoppen... Gemaakt door de regiseur van 'The Pursuit of Happyness', Gabriele Muccino voor het italiaanse modemerk Intimissimi laat het Bellucci zien in de rol van bedrogen geliefde, taxichauffeuse, hotelbediende en tango danseres. Muziek die je recht in je hart treft...

Heartango

En tsja, de campers en caravans komen weer te voorschijn. Kennelijk wordt het weer zomer... Hoe lang nog voordat iedereen met zijn gedachten niet meer bij zijn werk, maar bij de vakantiebestemming ;) is ?

Een goede Juni maand iedereen!

Joie

Namens René,

Peter van der Woude

't Is gedaan, 't zit er op. Handboek Microsoft SharePoint 2007 is geschreven. Dóór met Java en NetBeans zou je zo zeggen. Of komt daar misschien toch een Flex boek tussendoor?

Na het afronden van SharePoint en het opnieuw gesnuffeld te hebben aan de dynamiek van Web 2.0 applicaties (Netvibes, iGoogle, YouTube, AJAX en Flex) is de verleiding toch wel heel erg groot... Programmeren voor desktop applicaties (onwillekeurig waarin: Delphi, Java, C#) lijkt dan zo oud en archaïsch. Terwijl AJAX... het ziet er allemaal zo mooi en dynamisch uit... maar het moet - al dat geklop van kala javascriptcode - toch allemaal wat makkelijker kunnen! En ik weet: Flex kan dat!

Welke mogelijkheden laten we hier liggen?

Eerst maar verder met NetBeans. Half af (en ooit begonnen met versie 5.0) is Sun's NetBeans inmiddels gevorderd tot versie 6.1, dus wordt het de hoogste tijd.

Maar eerst piepen we er even een week tussenuit. Naar wat vroeger ooit Anatolië heette: meer specifiek: Side - heel decandent. Van de uitgeverij hoorde ik dat de eindredactie van SharePoint inmiddels voltooid is en dat de drukversie, na terugkeer van het uitje, op de mail staat.

't Blijft spannend om te lezen wat er uiteindelijk van geworden is...

Goede Mei maand!

Joie

Namens René,

Peter van der Woude

The most painful distance in the world,
is not between the living and the dead,
but it is when you can't see that I love you,
even though I stand right in front of you.

The most painful distance in the world,
is not when you can't see that I love you
it is when two hearts love but cannot be as one.

The most painful distance in the world,
is not when two hearts love, but cannot be as one
but when indifference must be feined, to a distance,
which in truth, binds the two souls together.

eneri's poem

Welkom bij cfWebForge.com

Sorry. Te laat. Te druk. Te weinig tijd.
Snel even dan.

Net het 6e hoofdstuk van SharePoint af. Een apart hoofdstuk dit. Eentje waarvoor ‘k als thema ‘externe wereld’ gekozen had. En wanneer je dan uiteindelijk bezig bent om SharePoint te integreren met websites zoals Netvibes, iGoogle, maar ook met YouTube filmpjes, Flash en Flickr, en dit allemaal naadloos op elkaar lijk aan te sluiten, realiseer je je pas ècht de mogelijkheden van SharePoint.

Met iets over de YouTubes, Netvibes, iGoogle, maar ook de (open source) alternatieven voor SharePoint: Liferay, O3spaces, Flex en AJAX.

En voor wie het wil weten, wordt er ook ingegaan op de kansen voor SharePoint met betrekking tot ELO’s: de electronische leeromgevingen in het onderwijs en de (toekomstige) geïntergreerde versie daarvan: de Digitale Leer en Werk Omgeving.

En hoewel dit hoofdstuk al geschreven en de streefdatum bereikt is, zijn er, als u de vorderingen een beetje volgt, nog steeds twee te gaan: 7 en 8 (sorry: 1 te gaan: 8) (nee sorry: 0 te gaan).
Half april is de definitieve afronding. En dan ben ik blij dat het er (voor even weer) opzit, want Java en NetBeans staan te trappelen.

Inmiddels stapelen thuis de leesboeken zich op. Ook al heb ik geen tijd ze in te zien, dan nog kan ik ze altijd maar moeilijk laten liggen daar in de boekhandel:

Met groet,

Een goede April-maand!

Joie!

Namens René,

Peter van der Woude

ps:

Het gedicht hierboven - Eneri's poem - kwam ik jaren geleden al eens tegen - bij toeval, surfend over Internet. 'The most painful distance in the world'.
Soms zoek ik het opnieuw op.
Niet, dat ICT iets heeft uit te staan met poëzie - - of misschien juist daarom wel. Ik vind het een mooi gedicht.
De volledige versie van Eneri's poem vindt u hier.

ps2:
Ik wou nog iets zeggen over die man die zo in het nieuws is de laatste weken... ... die cineast... hoe heet ie nou toch?
Hè, verdorie!

Als kleuter wist ik precies wat ik later wilde worden: papierprikker. Ik zag hem vaak lopen in parken en plantsoenen, of gewoon op straat, in een zwart corduroy jasje en misschien ook een corduroy broek, dat herinner ik me niet precies.

De papierprikker had een stok met een metalen punt. Aan de punt prikte hij papierafval. Als de punt vol was, schoof hij de papiertjes eraf, in een zak die hij in zijn linkerhand droeg. De papierprikker had een tempo ergens tussen wandelen en lopen in. Zijn blik hield hij op de grond gericht, een beetje dromerig, maar dat was schijn: geen papiertje zag hij over het hoofd.

Een mooi beroep leek mij dat, papierprikker, zinvol en overzichtelijk vooral. Wat een bevrediging moest dat geven om aan het eind van de dag de prikstok op te bergen en te weten dat het hele plantsoen aan de Witte Singel opgeruimd was!

Andere 5-jarige jongetjes wilden cowboy worden of autocoureur, maar dat vond ik kinderachtige onzin. Welke nuttige bijdrage leverde een cowboy nou helemaal aan de maatschappij? Indianen doodschieten, akkoord, maar op de Witte Singel zag ik die nooit. Wel singerende sigarettendoosjes en verpakkingen van Bazooka-Joe kauwgum. Die werden door de papierprikker dan ook resoluut aan zijn stok geregen.

Beroepen als ‘aannemer’, ‘procuratiehouder’, ‘magazijnmedewerker’ of zelfs ‘directeur’ waren abstracties waarbij ik mij niets kon voorstellen. En eigenlijk is er in al die jaren niet veel veranderd. Of nee, er is wel iets veranderd. De maatschappij is ingewikkelder geworden en de beroepen zijn nog abstracter en onbegrijpelijker dan toen.

De krant van zaterdag staat vol personeelsadvertenties voor eigentijdse procuratiehouders. Een gemeente zoekt een ‘projectmanager’ die ‘inhoudelijk, resultaat en procesverantwoordelijk is voor enkele complexe processen’. Ok. Een adviesbureau zoekt een ‘specialist audit & control’, belast met het ‘uitvoeren van operationele audits op basis van risicoanalyse’. Top. Wat het betekend en waar het allemaal toe leidt, ik heb geen flauw idee.

Misschien is het gewoon een kwestie van het vicieus laten rond circuleren van bergen papier. Misschien dragen deze op het oog zo gewichtige managers niet méér bij aan de samenleving dan een zwerver met een boodschappenkarretje vol raadselachtige plastic zakken. Misschien is de zin van de meeste arbeid wel ervoor te zorgen dat er alleen maar nog meer arbeid ontstaat.

Over mijn eigen vak, als 'ICT-er' en zeker als boekjesschrijver heb ik zulke vragen nooit gehad. Een boekjesschrijver sprokkelt wat informatie bijeen en tikt daar een stukje van. Zorg dat er in die stukjes een rode draad zit en je hebt een boekje. Collega’s halen daar de ergste taalfouten uit en plakken er ongevraagd een omslag om. Het is echt supereenvoudig, elke 5-jarige kleuter kan het leren. De hele boel wordt gestencild en tenslotte door een leger boekhandelaren op de plank gelegd.

Maar meestal is het ook bij ons in publicatieland een hoop drukte om niks: de bekentenissen van Joran van der Sloot, de fouten van Louis van Gaal, de hervertoning van Deep Throat (wie zou die ouwe bagger willen zien, er zijn inmiddels vast nieuwere en veel subtielere versies beschikbaar!).

Waar gaat het nu allemaal om? Hoe ouder ik word, hoe sterker het besef wordt van waar het in dit leven echt om gaat: dat de kinderen, je familie, je kennissen gezond zijn, dat je op bezoek gaat bij goede vrienden, dat er geen rommel in het plantsoen ligt. De rest is wezenloos geschuif met stapels nota’s.

Maar goed dat er papierprikkers zijn die uiteindelijk alles opruimen.

Een goede Maart-maand!

Joie!

Namens René,

Peter van der Woude

PS 1: Voor fans van heroic/epic fantasy: hier de vorige maand beloofde sneak-preview van Jacqueline Carey’s Kushiel's Mercy.

PS 2: En Diana en René: gefeliciteerd met de nieuwe aanwinst!
*** Welkom Kai! ***
('s Weer 's wat anders dan " Welcome World ! ".
Bijna nèt geen schrikkelkind (kun je je het voorstellen: 4 ½ jaar en dan je rijbewijs halen! ;))

PS 3: En o ja, de inhoud van Handboek SharePoint is weer met een paar hoofdstukken gegroeid. En voor de rest... nog een maandje te gaan…;)

Schrijven, schrijven, schrijven. En opnieuw, weinig om te melden!

Niet schrijven aan Handboek Java, maar, zoals ik vorige maand al meldde, aan een tussenproject: Handboek Microsoft Sharepoint 2007.

Een 'sproedje', want de publicatie staat gepland voor april. Wat betekend: een strakke ritme, want veel tijd voor 'schrijven en schrappen' blijft er niet over: 's Ochtends vijf uur op, twee uur pennen. Overdag naar het werk. En bij terugkomst, tussen aardappels schillen en koken, weer verder.
Nee, niet tot 's avonds laat: dat vind ik zonde van m'n lief ;). Maar verder toch wel bijna elke minuut die daarbuiten nog resteert.

Vier delen zijn inmiddels klaar. De inhoudsopgave (tegelijk de actuele en bijgewerkte tussenstand) ziet u hier >> en beloof ik de komende 2 maanden steeds voor u op deze website te actualiseren - want daarna moet het gedaan zijn.
En voor hen die niet kunnen 'wachten': hier een preview van de Inleiding , hoofdstuk 1 en hoofdstuk 2.

Voor de rest. Voor de rest blijft weinig over. Schilderen, contact met vrienden, lezen, 't bijhouden van deze maandelijkse update (!): 't schiet er allemaal een beetje bij in.

't Goede nieuws (tenminste voor Java-fans): na SharePoint pakken we de visuele OOP draad met Handboek Java gewoon weer op...

En nog meer nieuws - nieuws waarop ik me nu al kan verheugen - : het zesde deel uit de Kushiel serie komt uit! Anders dan normale fantasy speelt dit verhaal zich af in een 'ander' Europa, in een wereld die sterk lijkt op de late middeleeuwen/vroeg renaissance, maar waarin tijd en volkeren soms flink door elkaar heen gehusseld zijn.

Een betoverende combinatie van epic- en historic fantasy, waarin Jacqueline Carey méér werkelijkheid, geloof, mythen en legenden verweeft dan je in eerste instantie veronderstelt.

In haar maandelijkse blog belooft ze komende maand een 'sample chapter'. Het boek: Kushiel's Mercy.

Goede februari maand.

Joie!

Happy New Year!

Wow, December ging hard. Zo hard, dat 'k amper tijd had voor een kerst-entry. Meestal toch wel gebruikelijk, omdat het ook voor mij nu eenmaal speciale dagen zijn. Dagen met naast drukte, momenten van rust.

Voor een biertje met een vriend, een gestolen avond met m'n geliefde, een familiereunie die niet in een ramp eindigt.

Voor een medeplichtige blik, gedeeld met een vreemde. Voor een eenzame spar, omsnoerd met lichtjes, die de winterse nacht uitdaagt. Voor een onverwacht "Dank je wel".

Een maand van duizend herinneringen. Met momenten die je moet zien, plukken en koesteren. Die je als vlammetjes kunt ophouden tegen de duisternis...'k Hoop dat 't u zo vergaan is.

Voor de rest wordt het deze maand een snelle update omdat het al laat is en... tsja, ik eigenlijk niet veel te rapporteren heb.

Tussen de gebruikelijke chaos van de kerst heb ik mij ondergedompeld in nog een nieuw te schrijven boek: Handboek SharePoint. Volgens mijn uitgever, omdat daar op dit moment in Nederland een lacune aan is.

De productietijd ervan is vrij kort - april 2008 is de publicatiedatum - dus dat wordt 's ochtends vroeg op en 's avonds laat weer naar bed. Alles om het langdradige (normale) werk maar wat op te leuken...

"k Beloof u hier volgende maand iets meer over te vertellen, met wellicht een tipje van te sluier over wat er allemaal in komt te staan.

't Slechte nieuws: in de tussentijd 'stopt' Handboek Java even. Méér dan half af, ligt het even in reprise. 't Goede nieuws: na SharePoint pakken we de draad gewoon weer op...

En voor zover er tijd overblijft: olieverf en lees ik wat. Om m'n gedachten op orde te zetten, desnoods: om even weg te dromen uit de kermis van alledag.

Wens ik u een gelukkig, gezond en voorspoedig nieuw jaar!

Joie!

Namens René,

Peter van der Woude

November 2007

Een huis, een grinddijkje, een slootje, een weiland. Met koeien en soms schapen. Het gras glinsterend in het zonlicht, de wind in een lichte bries over de vlakte. Stilte. Buitenuit.

Een vrouw in een schort, bezig in de tuin, om huis, met haar dagelijkse bezigheden. Haar man in de kas, werkend in het snelle tempo van routine.

Dan, na de middag, rond tafel. De zon die het rood van het persisch kleed nog roder maakt. En even de radio aan, want nieuws blijft voor altijd belangrijk.

En 's nachts, wanneer het duister alle klanken heeft opgeslokt, klinkt alleen nog het geluid van scholeksters, die zich neer lijken te storten uit de lucht.

Stilte. Buitenuit.
Ook hier ligt mijn geschiedenis. En als ik daar zo sta, op dat grinddijkje, bij dat huis, voor dat weiland, voelt dit extra sterk - zuiver en ermee verbonden.

Maar hoe verder 'k van die plek vandaan reis, hoe meer die herinnering vermengd wordt met weer andere: hoe dunner en onzuiverder ze wordt.
Toch blijf ik er, die vrouw, die man, dat huis aan dat grinddijkje, mee verbonden. Onuitwisbaar.

Prettige novembermaand,

Joie!

Namens René,

Peter van der Woude

ps I: Op http://www.phpweaver.com heb ik voor Delphi-adepten onder u een uitgebreide install geschreven voor .Net Framework en Turbo Delphi Explorer, inclusief links naar de benodigde downloads...

ps II: En mocht u de vorige maand van hbovoyeur.com genoten hebben, dan is hier een nog veel creepier vervolg... The Temptress...

t Is kwart voor vijf in de ochtend en buiten nog donker. Op de radio 'Dust in the wind' van Kansas, op 't tafeltje een kop koffie. Niet dat ik zo vroeg naar m'n werk moet, maar om te genieten van de stilte en om m'n gedachten te ordenen.

Want soms is het daarboven een rommeltje van voornemens, verlangens, wensen, gemis en to-do-lijstjes.
Meest overheersend daarin is het gemis van mensen, goede kennissen, vrienden, vriendinnen die alsmaar opduiken en door m'n hoofd spoken. Hoe zou het ermee zijn? Hoe gaat het met ze? Gaat het goed? Ik ben altijd al een beetje een overbezorgd type geweest. Ten aanzien van één in het bijzonder - Ik mis je!

Deze komende maand staat de Business Exchange van Adobe in Den Haag op de planning.
Met speerpunten als Flex, ColdFusion, PDF, en Life Streaming, gaat dit event in op de mogelijkheden van deze tools binnen interactieve Web 2.0 netwerken en Intelligent communities. YouTube, Flickr en Second Life zullen we maar zeggen, maar dan op business-niveau.

En voorbeelden van toepassingen zijn er te over.

Hier >> een prachtige van hbovoyeur.com. Geen website, maar een belevenis. Het is één van die uitzonderlijke sites, waar een tweede bezoek nog dwingender, tantaliserender en onweerstaanbaarder is dan het eerste.

In de rol van voyeur krijgt u de kans mee te kijken in het leven - en in de apartementen - van alledaagse New Yorkers. En mis niet het kleine icoontje onderin de interface, met de mogelijkheid om nog meer verhalen op te roepen.

Deze site heeft de potentie om erg verslavend te worden en kan voyeuristische tendenties oproepen...dus wees gewaarschuwd!

Prettige herfstmaand,

Joie!

Namens René,

Peter van der Woude

Het was zo'n dag gisteren. Een feestdag. De boeken gekaft, de roosters in de nieuwe agenda's geschreven, de nieuwe tassen klaar, de banden van de fietsen opgepompt, de wekkers op scherp, de sinaasappelpers op orde gebracht: school kon beginnen.

Wat mij eraan herinnerde dat u nu wel lang genoeg van mijn blote benen hebt kunnen kijken.

Vers terug van vakantie (inderdaad: Firenze en Sienna, maar niet: Venetië) lagen er stapels klussen in en rond het huis te wachten die hoog nodig gedaan moesten worden, Waardoor ik de augustus entry voor dit jaar maar even heb laten zitten. Geweldig om in een jaar zomaar een maand over te kunnen slaan! Hoewel dan opeens de herfst wel erg dicht bij komt.

Deze zomer - dat mogen we toch wel stellen - was de zomer van de Crocs. Vorig jaar was het de teenslipper, de tong, op z'n Frans. En een paar jaar daarvoor een Portugees schoentje, dat weer een afleiding was van de oude espadrilles.
	Crocs?

Crocs.

Het zijn een soort rubberen klompsandalen, met gaatjes en gleuven erin. Ze lijken nog het meest op Zweedse klompen, het favoriete schoeisel van truckers. Ze komen uit Colorado en zijn er in alle kleuren van de regenboog. Behalve gemakkelijk, je hoeft niet te bukken om ze aan te schieten, zijn ze gezond, zegt men, en niet duur. Een ideale combinatie. Tot slot zijn ze lelijk.

Heel erg lelijk.

Nou is lelijkheid voor sommigen nooit een bezwaar geweest in de queeste naar gezond en comfortabel schoeisel. Ik noem: de Birckenstock, de Ugg en de Masai, een schoen in opkomst met een ronde zool. Ook de sport- annex badslipper, het summum van gemak, kun je niet echt mooi noemen.

Toch zijn Crocs een wereldhit. Iedereen loopt erop. 't Lijkt hip lelijk.

Wat kan daarvan het geheim zijn?

Hele gezinnen zie je op Crocs. en er is weinig verbeeldingskracht voor nodig om dit schoeisel keurig in het gelid op de mat naast de voordeur te zien staan, of naast de rits van de voortent. Behalve lelijk is zo'n gezinnetje crocs dan ook ontroerend.

Toch splitsen Crocs de moderne mensheid in tweeën: zij die voor schoonheid willen lijden, en zij die dat weigeren.

Voor wie zich tot de laatste rekent - en vrouw is -, maar één bedenksel: waar gaat het heen, als jullie net zo gemakzuchtig worden als mannen? ;)

Namens René,

Peter van der Woude

Niets mooiers dan vuur. Op een één of andere manier trekt het. Zo zal ik een mooie petroleumlamp nooit aan mijn neus voorbij laten gaan. Moet ik hebben. Niet zo’n flutding uit China natuurlijk, maar een orginele uit Duitsland - een Feuerhand. Mooie naam ook. Fransen maken ook goeie stormlampen: Guillouard's. Stevige dingen, niet kapot te krijgen.

Ook leuk: afval verbranden.

Een keer per jaar doe ik dat, maar handig ben ik er niet in. Meestal weet ik feilloos het verkeerde moment te kiezen: een snikhete dag, met plotseling aantrekkende wind. Heb ik net een vuur gemaakt met vlammen zo hoog als de omringende bomen, begint het als een gek te waaien.

De laatste keer dat me dit overkwam, moesten zowel de visite, de buren als de kinderen helpen met scheppen, tuinslangen en emmers om het te beteugelen. Nog een wonder dat de brandweer niet uitrukte.

Toch zal ik ook dit jaar weer een enorm vuur stoken, want er gaat toch werkelijk niets boven in een korte broek en zwetend en zwart van de roet over je eigen erf hollen terwijl je eigen rook in machtige pluimen naar de hemel opstijgt, ik bedoel: op zulke momenten voelt een man zich pas een man, zeg maar: het Bavaria-gevoel; met blote handen een levende kip aan stukken rijten en hem rauw opvreten.

De vuurkorf.

Nu het woord er staat, schaam ik me toch een beetje. Vuurkorf. Dat is toch wel heel erg Ikea, heel erg Gamma, heel erg geciviliseerde, gekanaliseerde bruutheid. Maar evengoed geweldig, zo'n vuurkorf - vooral 's nachts als het regent, en dan het vuur aan de praat houden. Het geeft een man iets te doen, en een vrouw iets om naar te kijken, want wat is er nou romantischer dan in de vlammen staren? Het leuke van een vuurkorf is bovendien dat alles wat echt brandt, eruit valt, dus je blijft lekker bezig.

Een man en vuur: een wonderlijke combinatie. Lucifers, barbecues, aanstekers, kampvuren, kaarsen: ik ben er dol op. Het zal de oertijd zijn, en de geur. De hitte op je wangen, de tranen in je ogen. Dat is vuur. Alles verterend, behalve de jongen in ons.

Nog even terugkomend op de vorige maand: mijn stiekeme voorkeur (toen) voor wie de Gouden Strop ruimschoots verdiende is niet helemaal uitgekomen. Zo zie je: de werkelijkheid is altijd anders dan je denkt.

En nog even en we zitten midden in de vakanties. Een aparte tijd, waarin je buren voor drie kwart vertrokken zijn en het zelfs onderweg naar het dorp en in de winkels merkbaar rustiger en leger is. Lekker dat wel, maar voor heel even.

Waar onze bestemming dit jaar precies ligt, ligt nog niet helemaal vast. Wel duidelijk is dat we dit jaar met z'n tweeën gaan: het kroost laten we thuis - liever gezegd: wil thuis blijven en gaat liever zelf op pad. Zoveel anders dan in de tijd dat dit soort reisjes van heen- tot terugreis gepland werden.	Venetië...
Nu is 't: naar 't zuiden en als het zo uitkomt, kan het net zo goed 't oosten of westen zijn. Sois.	of toch Florance?

Of u nu weggaat of gewoon thuis blijft:

Prettige zomervakantie!

Namens René,

Peter van der Woude

Radeloos kan ik er van worden. Andere mensen zitten tot diep in de nacht zinvolle gesprekken te voeren. Ik lig in bed. Andere mensen gaan uit dansen. Ik lig in bed. Andere mensen vangen een snoek, ik een stekelbaarsje. Andere mensen hebben ieder jaar een nieuwe auto, ik rijd al jaren in dezelfde. Andere mensen hebben nooit iets, ik heb altijd wel wat. In ieder geval is het niet saai, dat moet ik toegeven. Maar vermoeiend is het ook.

Man, hou op met zeuren!

Ja, hou op met zeuren. Tel je zegeningen. Ik weet niet hoe u het doet, maar ik vind het moeilijk om zegeningen te tellen.Er komt altijd iets tussen. Wees tevreden met uw lot, een andere variant.

Ja, ik ben jaloers op mensen die zich helemaal verzoend hebben met hun leven, die geen klachten hebben en drie keer in de week sporten. Gelukkig krijg ik af en toe een mailtje die de zaken weer een beetje in perspectief zet.
Laatst bijvoorbeeld eentje uit Stadskanaal. De afzender zat daar met een gebroken been aan huis gekluisterd, en het huis stond ook nog in een afbraakbuurt. Stadskanaal, een gebroken been, een afbraakbuurt: daar kan ik niet tegenop. Dat stemt nederig. Dan tel ik mijn zegeningen, toch maar, even, snel, stiekem. Maar amper uitgeteld zou ik ook wel in een afbraakbuurt in Stadskanaal willen wonen, en ook best met een gebroken been. Kan ik eindelijk eens al die boeken lezen die andere mensen al lang uit hebben.

Roel Janssen, Rudy Soetewey, Esther Verhoef en Peter de Zwaan zijn de vier misdaadauteurs die kans maken op de Gouden Strop 2007, de jaarlijkse prijs voor het beste Nederlandstalige spannende boek. De Strop wordt uitgereikt op 20 juni in de Melkweg in Amsterdam. En hoewel ik ze nog geen van allen gelezen heb, heb ik al stiekem een idee wie de winnaar zal zijn.

Voor de rest bestond deze maand uit een hause aan nieuwe releases: ColdFusion 8, CFEclipse - een ColdFusion plugin voor de vermaarde Eclipse IDE - en NetBeans 6.0.

ColdFusion 8 belooft veel toevoegingen aan de oudere 7 Server.
Volgens Tim Buntel, senior product manager voor ColdFusion, richt 8 zich met name op interoperabiliteit met andere web-applicatie oplossingen.

Zo biedt CF 8 nauwer samenwerking met .Net en Exchange Server. Maar ook met Ajax, Flex, Java, Perl, Ruby en PHP, om een paar dwarsstraten te noemen.
Meer informatie over deze beta vindt u op Adobe Labs >>

En voor hen die een broertje dood hebben aan visueel ontwikkelen is er CFEclipse.
CFEclipse is een community project dat voortbouwt op het open-source Eclipse IDE, waarmee ColdFusion experts een code-gecentreerde ColdFusion ontwikkelomgeving geboden wordt.

Om in te schatten wat CFEclipse is, moet u eerst iets weten over Eclipse: een open-source Java IDE gesponsord door IBM. Omdat Eclipse veel voor Java-ontwikkeling wordt gebruikt, wordt ten onrechte nog wel eens gedacht dat het dus ook een Java-ontwikkelomgeving is. Terwijl Eclipse in feite een ‘niets’ IDE is, die pas functionaliteit krijgt door er plugins in te installeren.

CFEclipse is zo’n plugin, waarmee u binnen Eclipse een solide ontwikkelomgeving creëert voor ColdFusion applicatie-ontwikkeling.

Eén ding dat CFEclipse niet heeft is WYSIWYG. Wanneer u gewend bent om veel visueel te ontwikkelen of vaak bezig bent met lay-out aspecten, dan is CFEclipse niks voor u. Toch beloof ik u deze maand een paar screenshots van CFEclipse te laten zien, om u een eerste indruk te geven.

En dan is er NetBeans 6.0. De ontwikkeling van deze Java IDE gaat in een oogverblindend tempo. Slimmere (en vollediger) codecompletion en navigatie, ondersteuning voor Ruby/JRuby/Ruby on Rails, ondersteuning voor Swing databases, visueel ontwikkelen van webapplicaties en drag-and-drop webservices, UML ondersteuning: te veel om zomaar even op te noemen. Bekijk de mogelijkheden maar eens op de NetBeans community.

En tenslotte: de laatste volledige werkmaand voor de zomervakanties.
Bij ons zijn de eerste plannen en bestemmingen al 'gezet' en is de vakantievoorpret - althans mij mij - al in volle gang.
Ik hoop dat het u net zo vergaat.

Goede juni maand

Joie!

Okay, dit wordt een snelle update.
Heet terug van een Moezelreisje - Dieblich, Cochem, Koblenz - tolt deze korte vakantie nog steeds door m'n hoofd en is het lastig om weer terug te schakelen. Inderdaad: Wein, Weib und (iets minder) Gesang. En ja: een boottocht over de Rijn en Moezel zat er ook bij (al was dat, allemaal met Japanse snelheid, binnen één uur al weer gedaan).

Pen en papier "war dieser Urlaub nicht bewilligt". Initieel ingepakt werd alles waarmee en waarop gekriebeld kon worden door mijn lief resoluuut weer uit de koffers getrokken. Schrijven heb ik dus niet gedaan. Maar wandelen, genieten, nog meer wandelen, nog meer genieten des te meer.

Ondertussen ben ik in afwachting van Kushiels Justice, het vervolg op Kushiel's Scion, dat weer het vervolg is op de Kushiel trilogie van Jacqueline Carey.

Een verhaal dat zich afspeeld in een wereld die sterk lijkt op de late middeleeuwen/vroeg renaissance, maar waarin tijd en volkeren soms flink door elkaar heen gehusseld worden. Toch is het een betoverende combinatie van epic - en historic fantasy, waarin Carey meer werkelijkheid, geloof, mythen en legenden verweeft dan je in eerste instantie veronderstelt.

Yeshuites, Tsingani, Serinisima, the Ark of Broken tablets, Rahab, Angra Mainyu, Ahura Mazda en Adonai: als je alleen al die aspecten een beetje navolgt, berust de Kushiel serie niet louter op pure fantasie, maar heeft veel van wat Jacqueline Carey schrijft wortel in religie, mythologie en polytheisme. Knap om zo'n wereld te bouwen, knap om zoveel van onze achtergrondhistorie te weten!
Voor als je meer wilt weten, een link naar het Kushiel gedeelte op Wikipedia.

Voor de time being vermaak ik mij met de Age of the Five trilogy van Trudy Canavan. In tegenstelling tot de Kushiel saga een echte fantasy, inclusief magiers, toverij en heksen. Naar mijn smaak iets te onrealistisch, maar toch op een vreemde manier boeiend.

En voor hen die bezig zijn met Kylix: op de Delphi/Kylix pagina's van phpweaver heb ik een serie tips - en een download van de Kylix key - achtergelaten. Op dit moment wordt Kylix niet meer actief door Borland ondersteund. Is Kylix daarmee dood? In tegendeel! Naar mijn idee is er voor Linux nog steeds geen betere IDE dan Kylix om applicaties voor dit platform te ontwikkelen. Het overgrote deel is voornamelijk 'textbased'. Echt zonde van de tijd!

En voor de rest: het culturele uitje waar ik het in januari over had krijgt pas in augustus zijn beslag!
Omdat die gelegenheid eigenlijk - en tussen ons gezegd en gezwegen - meer een excuus is om een paar vrienden weer eens te zien (dan het culturele uitje) heb 'k al aangekondigd dit nooit vol te kunnen houden: dat moet ooit mis gaan, dat kan niet anders.
Daarom op voorhand en uit zelfbescherming ;) maar een 'interim bezoekje' gepland, zo ergens halverwege deze of volgende maand.

Dit is 't voor april. Geniet van het mooie weer (zolang het nog kan. 'k Vraag me af hoe dat af gaat lopen met die droogte),

Joie!

Namens René,

Peter van der Woude

'k Weet het. Ben te vroeg. Het is nog geen april en nu al een entry. 't Is hollen of stilstaan...

Over thuis: De verbouwing zit erop.
De grote klussen zijn gedaan. Er rest alleen nog wat detailwerk. Voorlopig kan de klusbroek blijven liggen waar die ligt. Het door het huis singerende gereedschap hangt terug in het rek. De dozen en bakken met laminaat, glasvezel, lijm, 30 tinten witte verf - en al wat je nog meer nodig hebt bij zo'n Extreme make-over - zijn aan kant. Nu alleen nog wat deco-materiaal: funshoppen in de stad.

En - inderdaad een nieuwe site.

De oude begon wat sleets te raken. Niet de images - nóóit de images -, want die liggen me te na aan het hart. Alleen... die mooie, diep donkere ogen..., 'k weet nu al dat 'k ze zal missen. (Wie weet - komen ze na verloop van tijd vanzelf terug).
'k Ga er maar vanuit dat de nieuwe lay-out zal bevallen, en voor diegene die de oude terug willen: je zult het er voorlopig maar even mee moeten doen.

Afgelopen week naar een lezig van Susan Smit geweest. Auteur, freelance recensent en journalist voor ondermeer Avantgarde, Body+Mind, Marie Claire, Happinez, de Volkskrant en ingewijd heks realiseer ik me dat ik steeds minder van vrouwen weet. Van wat in hun omgaat, van wat ze willen, van wat hen drijft, van wat ze denken. Dat alles met alles samenhangt, dat alles reduceerbaar is tot moleculen wisten we allang.Dat iets tegelijk is en niet is (de kat van Schrödinger) weten we uit de quantumdynamica.

Dat de werkelijkheid nooit de werkelijkheid IS (maar altijd méér) en logica niet altijd even logisch blijkt te zijn, weten we sinds Wittgenstein, Gödel, Sartre en Feynman.

In dit Feynman-diagram komt een enkel electron links bij A op, voert verbazingwekkende capriolen uit, en gaat dan weer - als enkel electron - koeltjes rechts bij B af, alsof er in de tussentijd niets gebeurd is. In het diagram verloopt de tijd van links naar rechts. Waar de pijl van het electron in het diagram naar links wijst, beweegt het zich dan ook "TERUG IN DE TIJD".

Toch is het goed daar af en toe weer eens mee geconfronteerd te worden: wat we 'belangrijk' vinden en wat niet. Want wat belangrijk is, daar doen we graag gewichtig over.

Wat is belangrijk? De 'to do' list? Ons werk? Als we straks terugkijken op ons leven, wat zullen we ons dan herinneren? Wat heeft de meeste indruk gemaakt? In ieder geval niet die belangrijke klus op het werk, de belastingteruggave, de grote schoonmaak. Wat dan wel? Precies. De zo op het oog nutteloze en onbelangrijke dingen.
't Is net zoiets als je middelbare school. De lesstof vergeet je onmiddelijk, maar het gehang in de pauzes en bij het fietsenhok onthou je de rest van je leven.

In 'zen-termen', als je dat zo wilt noemen, zijn wij allemaal moleculen. Er is geen verschil tussen mij en een tafel, mij en een boom en mij en Madonna. Maar vrouwen lijken er een essentieel ander neurologisch patroon op na te houden dan mannen - zoveel is wel duidelijk. Niet dat dat een bezwaar is: in tegendeel. Beter zelfs.

Tot slot dan: - eindelijk - lente! Hadden we begin maart een paar mooie dagen met een rood ondergaande zon boven ondergelopen uiterwaarden, het kan mij niet snel genoeg gaan...

Een mooie April maand,

Veel plezier.

Namens René,

Peter van der Woude

Mogen mannen make-up gebruiken? Gekke vraag voor deze entry, heeft niks met ICT van doen, maar werd me laatst toch gesteld.

Mag een man zich opmaken? Van mij mag alles. Ik heb wel eens een dichter gekend die eyeliner gebruikte, een dun zwart streepje onder zijn ogen. Ik veronderstelde eerst..., maar hij was getrouwd en een notoire vreemdganger. Het streepje stond hem voor geen meter, maar hij droeg het koppig, en zijn gedichten waren mooi.

eclatante man, een jet en... ?een stewardess?

Zelf heb ik nooit geëxperimenteerd met make-up, want mooier word ik er absoluut niet van. Toch benijd ik vrouwen en hun make-up. Toilet maken is een prachtig ritueel. De spullen die erbij horen, zij zijn zo mooi, al die kwasten, poederdozen, kleurtjes en geurtjes, creme's in potjes en tubes, perfectors en lipsticks.

Maar waar ik vrouwen helemaal om benijd is om hun handtas. En een van de leukste dingen die er is, vind ik, is om een wildvreemde vrouw te vragen wat zij er allemaal in meedraagt. Met een beetje geluk is het haar hele leven, of in ieder geval een betekenisvolle afspiegeling daarvan. Op zijn minst zegt het iets over haar praktische aard en talent voor multi-tasking.

Laten we eens kijken.

Een beetje damestas bevat een agenda en een portemonnee, een sleutelbos, een paar oude boodschappenlijstjes, een enkel verdwaald visitekaartje, een tampon, een pincet, een pleister, een paar pepermuntjes, meegenomen uit een restaurant, een doordrukstrip met nog één stukje kauwgum, een pen, of alleen de dop van een pen. Een nagelvijl, een mobiele telefoon natuurlijk, een Ipod (afhankelijk van haar leeftijd), oortjes voor de Ipod - altijd hopeloos in de knoop -, een etui met een lippenstift, mascara, een oogpotlood, een klein spiegeltje, oogschaduw en een correctiestift van Yves Saint Laurent, de Touch Eclat No.3. Een volle strippenkaart, een paar verfrommelde kassabonnen van de Etos en Albert Heijn, een zonnebril, drie lucifers (zonder doosje), een pakje papieren zakjesdoekjes, een halve, oude Sultana, een slordig uit de krant gescheurd recept en, tot slot, een oorbel waarvan de clip kapot is.

Vergeleken hiermee heeft een man maar weinig bij zich. Vind ik altijd jammer.

Ik zou ook een handtas willen, en ik zou er ook mijn leven in stoppen. Overigens is het woord 'handtas' natuurlijk niet correct. Ik zou een TAS willen. En willen kunnen kiezen uit het adembenemende aanbod dat er voor vrouwen is. Maar toch doe ik het niet, want een man loopt niet met zo'n tas. Voor een man is een tas geen verlengstuk van zijn persoonlijkheid, geen statement, alleen maar een praktisch ding. Veel verder dan een rugzak of iets waar hij wat papieren en een laptop in kan doen komt hij niet.

Het is eigenlijk net als met schoenen en met kleding. Waarom is de vrouwenschoen een kunstwerk en de mannenschoen iets om op te lopen? Waarom staan rond kerst en nu, nu het voorjaar er aan zit te komen, de etalages te pronken met de meest zinderende rokken, blouses, broeken en setjes, terwijl je winkels met mannenkleren:

Jan Jansen Shoes

Er schuilt iets onrechtvaardigs in, dat wist ik al heel vroeg. De vrouw versiert zich, voor zichzelf, en voor de man. Maar een man kan er maar weinig tegenover stellen, nou ja, geld, macht, een donkerblauw pak en een duur horloge, een dikke bolide.

Misschien moeten wij mannen ons inderdaad gaan opmaken, en op hakken gaan lopen, met prachtige tassen. Nu 'k er over nadenk... 'k kan me best voorstellen dat ik op mijn oude dag nog eens travestiet word.

Vergeleken met het vrouwenleven is het leven van een man eigenlijk maar saai.

En de afgelopen maand... bestond uit opbouw en afbraak. Nadert de verbouwing zijn einde, gaan vervoermiddelen stuk. Is er weer een stuk boek klaar, begeeft de computer het - tot en met format c, stuk boek incluis.

Zo lijkt alles in de wereld in equilibrium te blijven...

Joie!

Namens René,

Peter van der Woude

PS: ’t Is alweer een tijdje geleden dat ik iets schreef over Flex en RIA's: Rich Internet Applications.
In de tussentijd heeft een andere RIA-techniek: Ajax flink aan terrein gewonnen. Afgelopen week kwam ik beide tegen in een artikel van Forrester Research. Reden om opnieuw in de pen te klimmen >>

En ook nu weer: geen manager die benul heeft hoeveel tijd het kost om al dat 'lekkers' te (her)programmeren tot iets wat lijkt op een reëel werkende applicatie. Stress (en gegrom), want 'k heb een bloedhekel aan - juist om dit soort redenen - uitlopende projecten!

Deadline gehaald?
Ja. Maar ten koste van andere zaken. Waaronder het updaten van deze entry (!); en het schrijven over Java (!!).

Om de ramp nog completer te maken: thuis wordt er verbouwd.
Niet mijn idee, maar 'k heb een lief met een stiekeme voorliefde voor tv-programma's die met klussen te maken hebben - vooral op zondagavond is het feest. Niet dat dit uitmondt in enige vorm van praktische zelfwerkzaamheid; het brengt haar alleen maar op ideeën.

'k Wil er verder maar het zwijgen toe doen dan alleen deze tip: begin er niet aan. Bedenk u, voordat u enkeldiep en weken lang in de rommel staat! Hou het op CSI - 's een stuk simpeler. 't Liefst zou ik nu ook de IJssel in willen springen en richting... Dieren zwemmen ; ).

Happy Valentine!

René Dickhof, Peter vd Woude

PS: Niet dat ik helemaal niks doe aan Java:
Sun's NetBeans 5.5 IDE is, nog vóór Eclipse, door InfoWorld en O'Reilly uitverkozen tot "Technology of the Year".
Op phpWeaver vind u daarover een artikel.

Hoe goed ken je de ander? Hoe goed ken je elkaar? Elkaars gevoelens, elkaars wensen, elkaars dromen, fantasieën en gedachten. Hoe diep daarin is het vertrouwen om te vertellen wat op de drempel van je hart ligt? Is zoiets ooit bereikbaar of is het een beeld, voor altijd een ideaal? Waarin vriendschap nooit meer is dan oppervlakte, het elkaar weerzien, het vertellen van veilig nieuws.

Bij elkaar, naast elkaar. Dichtbij, maar toch zo ver. Ik ken je, maar ik ken je niet meer.
Elkaar zien is wat rest. En het volstaat; alleen maar even elkaar zien.

November ging snel voorbij. Ik kan amper geloven dat het jaar al bijna om is.
Op het Delphi front was er afgelopen maand al het bericht dat Borland haar IDE's uiteindelijk toch niet aan derden wil verkopen. De verdere ontwikkeling van de IDE's - Delphi, JBuilder, C++Builder, C#Builder, Turbo en Interbase - wordt ondergebracht in een branch binnen Borland zelf, genaamd CodeGear.
Tegelijk las ik het bericht over een nieuwe release van Turbo Delphi. Een nieuwe? (oude?) loot aan de Borland-stam? Op www.phpweaver.com zal ik daar deze maand aandacht aan schenken.

En voor de rest: December, de maand van licht en warmte. De maand van zonnewende en de langste nacht.
Een maand van duizend herinneringen. Met naast drukte, - hoop ik - momenten van rust. Voor een gestolen avond met je geliefde, een familiereunie die niet in een ramp eindigt, een biertje met een vriend. Voor een medeplichtige blik - onder het kerstshoppen - gedeeld met een vreemde. Voor een eenzame spar, omsnoerd met lichtjes, die de winterse nacht uitdaagt. Voor een onverwacht "Dank je wel".

Momenten die je moet zien, plukken en koesteren. Die je als vlammetjes kunt ophouden tegen de duisternis...

Remember this...

Prettige Kerst, Chanoeka, Solstice, Kwanzaa - of wat u ook maar mag vieren!

Met groet,

René Dickhof, Peter vd Woude

De zon staat halfhoog aan de hemel. Wanneer ik stop is 't warm achter de dijk. In de verte de windmolens van Zutphen. En nog verder...
Tussen het gesluierde zonlicht begint het er al wat grimmig en herfstachtig uit te zien. Bomen half naakt en een dik bladerentapijt op de grond. Misschien de laatste echt warme dag van het jaar.

Afgelopen maand heb ik het een en ander goed kunnen maken van het verlies van de maand daarvoor. Schrijven onder het eten, onder het koken, onder het wassen, onder de douche (al is het niet echt aantrekkelijk om de kou in te stappen). Toch is schrijven zo leuk, dat het eigenlijk verboden zou moeten zijn.

Eén ding waar ik de afgelopen maand niet op gerekend had, was het effect van een operatie op iemand die je dierbaar is.
Wat je doormaakt - als je kind achter de deuren van de operatiekamer verdwijnt - is het gevoel van hulpeloosheid en machteloosheid. De machteloosheid door te maken wat hij doormaakt, de plaats in te nemen die hij inneemt, de moed op te brengen die hij opbrengt. Al jouw inzet en steun is daarvan een slap en onecht aftreksel. En eenmaal voorbij die deuren is je rol als ouder uitgespeeld, doorgesneden, leeg.

En daarna: trage uren die je zinvol maar niet zinvol probeert door te brengen. Afleiding zoekend waar afleiding is, maar die niet voldoende is je op andere gedachten te brengen of je te interesseren. Tijd waarin je 'nergens' bent. Met iemand die onbereikbaar is, zelfs voor zichzelf onbereikbaar is, overgeleverd in de handen van mensen die je nooit gezien hebt.

Doe alsjeblieft voorzichtig! We hebben er maar één!

Daarna stilte, het voorzichtige wakker worden. Half in en buiten de wereld. Opkrabbelen naar de realiteit. En de pijn, die je niet weg kunt nemen en met niets kunt vervangen.

Voor het eerst - je doet wat - niet weten wat je moet doen.
Doe voorzichtig! Je hebt er maar één!

Remember this.

Joie.

Namens René,

Peter van der Woude

'k Geloof niet dat ik ooit een entry geschreven heb, die zo ver 'over tijd' was als deze. Zelden heb ik ook zoveel andere dingen aan mijn hoofd gehad dan nu. De dagen zitten echt volgepakt met zaken die niets met schrijven te maken hebben, maar die letterlijk de tijd voor je ogen wegvreten.

Veel aan Java heb ik dus niet gedaan, maar zal ik deze komende maand goed maken.
Schrijven is wat dat betreft een redelijk semi-autistische bezigheid. Het kost veel vrienden, maar kan ook weer andere opleveren.
Zoals Sam Verdoes, met ColdFusion, of Auke Speerstra en Ger van Rootselaar: Delphi. (En nee: aan het MySQL voorbeeld voor Delphi ben ik nog steeds niet toegekomen, hoewel dit gemis al die tijd wel steeds als een loden last op mijn geweten drukt.)

Oktober staat wat mij betreft een beetje in het teken van geboortes en nieuw leven (soms heb je blijkbaar zo'n 'golf' )
Twee spik-splinter nieuwe pluisjes. En beide Weegschaaltjes.
Daarop doorzoekend vallen ze, volgens de chinese astrologie, onder het jaar van de Hond: trouw, loyaal en verdraagzaam. Met een afkeer van onrechtmatigheid en oneerlijkheid. Eerlijk en open, soms koppig, maar vaak ook behulpzaam. Integer, betrouwbaar en met een scherpe intuïtie, zijn ze het meest zorgzame teken van de Chinese dierenriem. Zo, dierbare ouders, daar kunnen jullie het mee doen ; )

En verder staat deze komende maand natuurlijk in het teken van - iets meer mondain - de NS Publieksprijs.

Hoewel deze maand van vallende blaadjes misschien wat minder kek is voor de NS om voor het voetlicht te treden, zijn er toch 6 genomineerden voor deze literatuurprijs, waarbij er voor mij maar 1 de beste is.

En als u een beetje volger bent van deze maandelijkse blogjes, mag dat laatste geen verrassing meer zijn: Rendez Vous, Esther Verhoef.
De Gouden Strop, de AKO, de Libris, echt alles mag ze van mij hebben. Mocht u uw stem nog steeds niet hebben uitgebracht: tot 13 oktober kan het!
('t Is die op de onderste rij, middenin).

Joie!

Namens René,


Peter van der Woude

PS: Over te-ver-doorgevoerde automatisering(sgekte)
'k Besloot voor het schrijven van de teksten voor Handboek Java gebruik te maken van Microsoft Office Word 2003. Met daarin zo'n geweldig 'opmaakprofiel'.
Niks mis mee, maar als ik in de tekst opmaak wil toevoegen, wordt daarmee 'automatisch' ook het opmaakprofiel gewijzigd. Wat ik helemaal niet wil!
'k Ben (dank u Microsoft) nu bijna even druk bezig om die 'automatische bijwerkingen' er weer uit te slopen dan het mij kost om er tekst in te schrijven.
>> Hoe voeg ik opmaak toe, zo, dat het opmaakprofiel NIET automatisch wordt bijgewerkt? 'k Heb gegoogled, maar de oplossing heb ik nog niet. Dan maar terug naar MS Word 2000?
Wie het weet mag het zeggen!

Werk, huis(houding ("komt er ooit een eind aan?")), bijklussen (serieus en vrijwillig), en in de tussentijd ook nog boekjes schrijven. In de vakantie heb ik even niets gedaan. Rust, onthouding, geen sores. Tijd om de dingen weer eens in de juiste proporties en binnen het juiste perspectief te zetten. Want is 'werk' echt zo belangrijk en levenvullend? Het leven is al kort genoeg om ook daar nog tijd aan te moeten besteden. (En weer thuis gekomen is deze knop nog steeds niet om).

Dus veel bekeken, geslenterd, gelezen. 'Het geheim van de verleiding', 'The Borgia Bride' en 'The Birth of Venus' van Giocona Belli, Jeanne Kalogridis en Sara Dunant. Over Johanna van Castilië, Rodrigo en Cecare Borgia en Lorenzo de' Medici; drie verhalen die zich - als bij toeval - afspelen in één en dezelfde periode: de Renaissance, 1490 - 1540.
En daarnaast Marion Bloem: inhaalwerk, want van haar had ik nog nooit iets gelezen. 'De V van Venus', 'Rio', 'De leugen van de kaketoe' en 'Voor altijd moeder'. Niet alleen gelezen, maar ook de referenties en achtergronden die zij aan haar boeken meegeeft op Internet nagevolgd.

Intense en indringende romans over onvoorwaardelijke liefde, passie, trouw, ontrouw, verlies, onderwerping en zelfverwerkelijking, macht en onmacht. Indrukwekkend, verwarrend, onthutsend en verontrustend tegelijk. Boeken die, net zoals dat van Esther Verhoef en die van Jacqueline Carey nog dagen in je hoofd rondspoken...

'k Zal de knop weer even terug moeten zetten.

Namens René,


Peter vd Woude

Vers le sud

Het begin van een boek is altijd zo dun. Hooguit 4,5 pagina's. 9,10 als je de inhoudsopgave mee telt.
Pas als het honderd pagina's of méér worden krijg je het idee dat het ergens over gaat. "Dat je ergens mee bezig bent" - iets concreets, met volume -. Waar tenminste ook wat gewicht aan zit, als je het oppakt...
Nu is 'Handboek Java' alleen nog een map met een paar blaadjes: hooguit 9, 10. 13,14 op de kop af, als je het voorwoord mee telt.

Het echte schrijven doe ik ondanks alle tekstverwerkers nog steeds met de hand. Pen, papier en in stilte, want het getik op een toetsenbord (en vroeger het gestamp op m'n ouwe derde hands Remmington) was en is nog steeds een kabaal van jewelste.

Bovendien heb je met pen en papier eindeloos de mogelijkheid om ongegeneerd te krassen, pijlen te trekken, balonnetjes te maken, geroteerd te schrijven, in krullen - of desnoods, als de ruimte dáár zit, het op z'n kop op papier te zetten. Beeldschermen lenen zich daar tot op heden nog niet zo voor. Hoe dat er uit ziet?
	Chaos? Welnee!

En is er naderhand nog een touw aan vast te knopen?
* grijns *

Ondertussen zit de zomervakantie er aan te komen. Vers le sud!
Waar en waarheen is nog even onbekend. Zoveel anders dan in de tijd dat dit soort reisjes - met veel vakantievoorpret, dat wel - van heen- tot terugreis gepland werden. Nu is 't: au sud en als het zo uitkomt, kan dit net zo goed au est of au ouest uitpakken. Zonder vakantievoorpret, maar wel met even veel plezier.
Sois.

Of u nu weggaat of thuis blijft:

Prettige zomervakantie!

Namens René,


Peter vd Woude

PS: O ja, hier >> nog wat last-minute vakantietips!

De afgelopen maanden zijn er nogal wat 'verrassende' overnamens geweest. Macromedia door Adobe en nu Borland (althans de IDE's) door ?
Schokkend vooral voor Macromedia en Borland liefhebbers (zoals ik).

Is er reden om je daarover zorgen over te maken?

Overnames vormen er in het algemeen wel redenen toe. De toekomst wordt onzeker en het dreigt de verdere ontwikkeling - van (in dit geval) softwaretools - op losse schroeven te zetten. Echt reden voor zorg?

Macromedia kabbelt, onder de vlag van Adobe, rustig verder. Integratie van de verschillende pakketten van M. en A. kan - zowel op het gebied van web als op grafisch werkvlak - alleen maar verbetering betekenen.

Datzelfde geldt voor de IDE-producten van Borland.

C++ Builder, Delphi (for .Net)/Kylix, JBuilder zijn, in vergelijking met de producten van Microsoft en IBM, als ontwikkelomgeving tè diep geworteld in de programmeurswereld om als redundant afgewezen te kunnen worden. En Borland is dat, gelet haar intenties met de IDE's, ook allerminst met haar producten van plan.

Op ander gebied (ColdFusion) had ik u vorige maand een paar artikeltjes beloofd over CF Server 7; ik ben er niet aan toegekomen. Daarvoor in de plaats twee specials over de nieuwe Flex: Tijd om 'web' te programmeren en: Flex 2... & ColdFusion ontwikkeling.
(Die over CF 7 houdt u nog van me tegoed!)

Voor de rest zijn we deze maand aan het brainstormen geweest over een nieuw boek, waarvan de inhoud al redelijk vaste contouren begint aan te nemen. Het onderwerp? Dat houden we nog even voor ons, maar dat het met de komende Vista en Office 2007 te maken zal hebben, is al wel duidelijk.

En de overige 'vrije tijd' stond (en staat) ook deze maand in het teken van lezen: The Lion of Senet, Eye of the Labyrinth en Lord of the Shadows, van Jennifer Fallon en Medieval Civilisation, van Kay Slocum.

Ondertussen is ook de film Memoires of a Geisha uit. Een betoverend verhaal van Arthur Golden, met veel compassie geschreven. Maar waarvan het ook duidelijk is dat hij het met authenticiteit niet al te nauw neemt .

Beware, dus, voor als u naar de film ervan gaat!

Goede April-maand!

René Dickhof, Peter vd Woude

The most painful distance in the world,
is not between the living and the dead,
but it is when you can't see that I love you,
even though I stand right in front of you.

The most painful distance in the world,
is not when you can't see that I love you
it is when two hearts love but cannot be as one.

The most painful distance in the world,
is not when two hearts love, but cannot be as one
but when indifference must be feined, to a distance,
which in truth, binds the two souls together.

eneri's poem

Handboek Delphi/Kylix is uit!
Hoewel mijn eigen inschatting ergens in maart lag, stond (en bleek) de officiele release datum op 22 februari (te zijn).
Afgelopen zaterdag kreeg ik zelf het eerste exemplaar in handen. Gek dat zo'n boek dan al een paar dagen 'op de wereld' is, en je het zelf pas op een later tijdstip in handen krijgt.

De eerste reacties zijn erg enthousiast, dus dat geeft hoop.
Een preview vind je hier, en ondersteuning vind je op phpweaver.com.

Hoewel het voelde alsof het 'van ver' moest komen, viel het achteraf bekeken mee; tenminste in boektermen gesproken. In de winter van 2004 is serieus met het schrijven begonnen (de vroegste datum die ik tussen mijn bestanden nog terug kon vinden: 17 december). Sindsdien is er veel gebeurt en is er in de wereld veel verandert.

So, there you have it. Delphi/Kylix. Go, read, enjoy.

Ondertussen liggen er al weer andere plannen op stapel. Niet-schrijven is leuk, maar na een tijdje begin je het te missen...

En tussen dit - en al het andere - door probeer ik zoveel mogelijk te lezen.

In de afdeling wegdromen: Wayfaren Redemption (Sara Douglass), Demon Child triology (Jennifer Fallon), Banewreaker (Jacqueline Carey), Memoires of a Geisha (Arthur Golden). Een aangrijpend en betoverend verhaal, Geisha. Met veel compassie geschreven - maar waarvan ik ook al begrepen heb dat Golden het niet al te nauw neemt met authenticiteit (en dit tegelijkertijd wel pretendeert te doen!). Beware, dus, voor als je naar de film ervan gaat!

Het gedicht hierboven - Eneri's poem - kwam ik jaren geleden al eens tegen - als bij toeval, surfend over Internet. 'The most painful distance in the world'.
Onder het schrijven van 'Delphi/Kylix' heb ik het opnieuw opgezocht omdat het erom vroeg te worden verwerkt in de tekst...
Niet, dat ICT iets heeft uit te staan met poëzie - - of misschien juist daarom wel. Ik vond het een mooi gedicht. En de plek in het boek -- mag u zelf opzoeken.
De volledige versie van Eneri's poem vindt u hier.

Voor de rest zal ik me deze maand 'be-ijveren' (beijveren? be-ij-veren?; 'groen' of 'wit' Nederlands? ; )) om een paar CF-artikeltjes te schrijven. Die bij toeval allemaal gaan over CF Server 7, omdat we daar de afgelopen weken in ons werk tegen aan botsten.

Een prettige maart-maand
(en kies, 7 maart!)

Met groet,

René Dickhof, Peter vd Woude

Take me back in time, maybe I can forget
Turn a different corner and we never would have met

a different corner, george michael

Sorry. Te laat.
Begint er verdacht veel op te lijken dat bijna elke maand van zins is te beginnen op een tijdstip dat mij niet uitkomt. Als we volgend jaar, in plaats van 1seconde er gewoon een halve maand bij tellen?

Verveeld heb ik me de afgelopen weken dus bepaald niet.
Terwijl de eerste dag van het jaar meestal wat koud en kil lijkt over te komen - kaal huis, ontbrekende versiering, 'bleek' licht - en toch opgewekt doet alsof het een 'frisse nieuwe start' is, is 2005 deze keer voor mij haast naadloos overgegaan in 2006.

Tegen het eind van de vorige maand betekende dit met name het corrigeren van de drukpoeven voor Delphi/Kylix (de reden van deze te late entry).

De laatste kans om inhoudelijk nog iets te wijzigen, voordat het weg gaat naar de drukker. De laatste kans om je te bedenken, want daarna wordt alles definitief, onomkeerbaar honderd keer vermenigvuldigd; met - als ze er nog in zitten - elke fout, elke vergissing ongenadig duizend keer gedupliceerd. Voor Jan en alleman te lezen en te bekijken (en vervolgens om over te grimlachen (* grijns *)).

De publicatiedatum staat nu op 22 februari a.s. Wat er ook mag gebeuren en hoe het er ook mag staan: het is met veel plezier en liefde geschreven.

En deze komende maand?
Nieuwe ideeën genoeg! Waarvan er één weer samen met partner-in-crime René Dickhof. Nu alleen de uitgever nog even zo ver zien te krijgen.

En verder? Een theaterbezoekje. Cabaret dit keer. Carré, Amsterdam. Samen met een paar vrienden - die ik te weinig zie en spreek. De premère van Cabaret is 14 februari a.s. Wij gaan een paar dagen later. Kijk er nu al naar uit.

Prettige maand gewenst!

Met groet,

René Dickhof, Peter vd Woude

'k Ben een beetje laat met de update deze maand, maar ik vertrouw erop dat u 't me allemaal zult vergeven. Mijn dank aan die lezers die me hebben laten weten dat ze het waarderen dat ik elke maand probeer iets nieuws te 'posten'. Ik weet dat het niet veel voorstelt in vergelijking tot de vele bloggers daar buiten, die dit op (bijna) dagelijkse basis doen... maar die werken - denk ik - waarschijnlijk ook niet aan manuscripten tot aan bijna duizend pagina's.

Anders dan de kerstvakantie was het een weinig opwindende maand; een warrel van eten, drinken en ontmoetingen met mensen die nodig weer eens gezien moesten worden, maar weinig wat betrekking had op het schrijven. Of het moest zijn dat het aan het publicatiefront wat begint te ontdooien.

Meldde ik vorige maand dat het wat Delphi betreft - door drukte bij de uitgever - waarschijnlijk dit voorjaar wordt. Vlak voor de kerstdagen bleken de raderen echter vol aan het werk. Na het editeren rest van die zijde alleen nog het dtp-werk (en dat gaat snel!).

De verwachting is dat het in februari uitkomt. Althans, dat is de planning. Maar tussen nu en dan zit er aan beide zijden nog wel wat werk voordat je eenmaal een boek op de plank hebt liggen. Ik hou het maar op maart ; )

En deze week ontving ik het bericht dat één van onze companen, Joris Bartelink, een BN-er dreigt te gaan worden. 'Collega in: Man bijt hond', luidde het e-mailtje.
Op vrijdag 13(!) januari maakt Joris zijn opwachting bij dit NCRV programma. Voor familie en fans: 19.00 uur Ned 1.

Een prettige januari maand!

Met groet,

René Dickhof, Peter vd Woude

Gestolen tijd
Ik schrijf deze entry in gestolen tijd. Tijd waarin ik eigenlijk ergens anders moet zijn - maar niet ben. “Spijbelen”: extra tijd die je kunt besteden aan wat je echt wil.

December. Ik hou van deze maand. De kerst, de dag die steeds eerder nacht wordt, lichtjes die sluipend verschijnen en het duister steeds dieper lijken uit te dagen. Mensen op straat, op jacht naar presentjes of, uit de kou, zittend achter vensters van warm verlichte café's. Ik hou van deze dagen.

November bracht langdradig werk (nog steeds niet af) en een onverwacht vroege winter. Grappig dat je dan door zo’n beetje sneeuw plotseling midden in een ‘crisisgebied’ zit.

Ook aan het publicatiefront lijkt het (tijdelijk) winterweer.
Uit ervaring weet ik dat het publiceren van een boek vaak langer duurt dan aanvankelijk ingeschat (en je graag zou willen). Handboek Programmeren in Delphi stond al een tijdje op dit najaar gepland, maar ook hier verneem ik dat de publicatiedatum (wegens drukte bij de uitgever) is uitgesteld.
Voor diegene die erop zitten te wachten - als schrijver heb je er bijna niets over te zeggen - : het wordt het voorjaar ; )

En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat op dit moment miljoenen overlevenden van de aardbeving in Pakistan in nood zitten om voedsel, onderdak en medische zorg. “Wat stelt een boek nou voor?”.
Als zij de wil kunnen vinden om vast te houden aan het leven, kan ik de wil vinden om hoop te bieden en met een open hart te geven.

Dan december.
Een maand van duizend herinneringen. Met naast drukte, momenten van rust. Voor een biertje met een vriend, een gestolen avond (voor een entry), een familiereunie die niet in een ramp eindigt. Voor een medeplichtige blik, gedeeld met een vreemde. Voor een eenzame spar, omsnoerd met lichtjes, die de winterse nacht uitdaagt. Voor een onverwacht "Dank je wel".
Momenten die je moet zien, plukken en koesteren. Die je als vlammetjes kunt ophouden tegen de duisternis...

Prettige Kerst, Chanoeka, Solstice, Kwanzaa - of wat u ook maar mag vieren!

Met groet,

René Dickhof, Peter vd Woude

Een vreemde maand, afgelopen Oktober. Aan de ene kant voelde het, alsof het voor altijd zou blijven; aan de andere kant, kan ik niet geloven dat we zo weer bij de kerst zitten.

De maand begon met cultuur en voorstellingen. Een musical samen met vrienden was daar één van (Carré, Amsterdam, op chique). En verspreidt over de maand - alsof het zo bedoeld was - ontmoetingen met mijn 'partner in crime' René Dickhof (verschillende terrasjes, Deventer, werkkloffie).

Voor het overige bestond (en bestaat) het leven nog steeds uit lezen, lezen, lezen. Fictie en non-fictie door elkaar heen. Op zoek naar, aantekeningen makend en denkend over...

Om de actualiteit niet helemaal uit het oog te verliezen: Macromedia MAX 2005. Dit jaarlijkse evenement ligt inmiddels een paar weken achter ons en wordt vaak door Macromedia aangegrepen om met nieuwe producten op de proppen te komen.

Zo is sinds kort Flex 2 public alpha beschikbaar, inclusief Flash Player 8.5 en Actionscript 3.0.
Actionscript is de scripttaal van Macromedia Flash. Flex 2 is daarbij de serverapplicatie die programmeurs in staat stelt om met Macromedia Xtended Markup Language (MXML) en met Flex Builder 2 'Rich Internet Applications' te ontwikkelen.

Beide nieuwe versies, Flex 2 en Flex Builder 2, brengen het bouwen van webapplicaties naar een nieuw niveau en werden op dit evenement door de gebruikersgemeenschap enthousiast ontvangen.

Tegelijkertijd is ook Macromedia Labs gelanceerd. Ontwikkelaars kunnen op deze website in een vroeg stadium kennis maken met de nieuwste applicaties, componenten en plugins van Macromedia.

De bedoeling is dat er een wisselwerking ontstaat tussen de ontwikkelaars van de producten van Macromedia en gebruikers.
Op deze site is - voor hen die nieuwsgierig zijn - ook de alphaversie van Flex 2, Flex Builder 2 en de Flex-Eclipse plugin te downloaden.

Ter ondersteuning hebben we naast het bestaande artikelen over Flex ('Flex: Tijd om 'web' te gaan programmeren, voor gebruikers') en Flash Remoting
('Wat is Flash Remoting?') een special geschreven over de integratie van Flex 2 met ColdFusion: 'Flex 2... en ColdFusion ontwikkeling'. En voor hen die visueel zijn ingesteld, een demo.

'n goede novembermaand!

Met groet,

René Dickhof, Peter vd Woude

The most painful distance in the world,
is not between the living and the dead,
but it is when you can't see that I love you,
even though I stand right in front of you.

The most painful distance in the world,
is not when you can't see that I love you
it is when two hearts love but cannot be as one.

The most painful distance in the world,
is not when two hearts love, but cannot be as one
but when indifference must be feined, to a distance,
which in truth, binds the two souls together.

eneri's poem


Oktober alweer. Mistslierten over het land, de ochtendzon die daar net bovenuit steekt.

Afgelopen maand ben ik ondergedompeld geweest in boeken. Genietend van taal, zinswendingen, beschrijvingen. Beelden die door taal worden oproepen. Penseelstreken met de pen...
Een snel-lezer ben ik wat dat betreft nooit geweest. Te veel sta ik stil bij wat de schrijver schrijft en: hoe de schrijver schrijft. En uiteindelijk: wat het bij mij oproept.
Soms zelfs zo, dat ik terug blader om te herlezen; bewonderend-jaloers dat het niet van mij is.

Het gedicht hierboven kwam ik jaren geleden al eens tegen - als bij toeval, surfend over Internet. 'The most painful distance in the world'.
Onder het schrijven van 'Delphi/Kylix' heb ik het opnieuw opgezocht omdat het erom vroeg verwerkt te worden in de tekst...
Niet, dat ICT iets heeft uit te staan met poëzie - - of misschien juist daarom wel. Ik vond het een mooi gedicht. En de plek in het boek -- mag u zelf opzoeken!
De volledige versie van Eneri's poem vindt u hier.

Prettige oktobermaand!

Met groet,

René Dickhof, Peter vd Woude 

Schrijven van een boek voorkomt het lezen van één. Sinds 'Handboek Programmeren in Delphi' bij de uitgever ligt heb ik in rap tempo boeken gekocht om de vrij gekomen tijd (voor een deel) te kunnen vullen met… lezen!

Gods’ Concubine, Hades Daughter, BattleAxe en Enchanter van Sara Douglass, Elegy for a Lost Star - het 5e boek uit de Symphony of Ages - van Elizabeth Haydon en Zahir, van Paulo Coelho.

Maar ook - om uit de fictie weg te stappen -: The Goddess, van Shahrukh Husain, de Geschiedenis van Europa van 1300-1600 (van Karsten Alnaes) en de Encyclopedie van de Mythologie, van Arthur Cotterell (om altijd bij de hand te hebben).
Voor ‘back to basics’: twee boekjes over de basisprincipes van Design en Lay-out en Grafisch ontwerp (beide van David Dabner). En om het geheel af te werken: het enige op dit moment beschikbare werk (ter wereld) over Flex: Developing Rich Clients with Macromedia Flex, van Steven Webster en Alistair McLeod.

Wat de relatie is tussen dit alles?
U mag het zeggen. Fictie? Fantasie? Feit is dat ik tegen mijn goede voornemens in nu alweer bezig ben om vier verschillende boeken door elkaar heen te lezen... En --- dat sommige aanschaffen niet helemaal de bedoeling waren (in die volgorde).
Zo bleek 'Enchanter' niet het vervolg te zijn op 'BattleAxe' en bleek 'Gods’ Concubine' (deel twee uit de serie) eerder leverbaar dan deel 1: 'Hades Daughter'. Dan maar lezen ‘in omgekeerde volgorde’.

En ‘De Geschiedenis van Europa’? Het tijdperk tussen 1300 en 1600 is precies de omslagperiode van Middeleeuwen naar Renaissance. Van de donkere tijd van epidemieën naar de periode van verlichting en ontwaken. Van de waanzinnige kruistochten naar de ontluikende handel, ontwikkeling en bevrijding van het individu. Europa in omslag en verandering!

En om met de voeten op de grond te blijven: Macromedia Flex.
‘Developing… Flex' is niet echt een leerboek, maar meer een naslagwerk. Een ‘Hands on…’ boek is er nog niet. Terwijl Flex juist zo’n veelbelovende toekomst tegemoet gaat (zie: artikel Flex). Voor mij is het op dit moment nog: orienteren.

En omdat een ‘Hands on…’ boek nog niet bestaat (laat staan een Nederlands talige!) denk ik wel eens…
Maar dan moet ik eerst m’n uitgever zien te 'kantelen' ;-)

Goede septembermaand!

Met groet,

René Dickhof, Peter vd Woude

PS:
Het nieuwe theaterseizoen is weer gestart.
En er is dit komend najaar (en voorjaar) weer veel moois te zien!

'T is af!

'Handboek Programmeren in Delphi' ligt bij de uitgever. Met, voor Linux fanaten onder u, op deze plaats de belofte dat het dus OOK nog steeds over Kylix gaat!

Inmiddels zijn de laatste hoofdstukken verzonden en heb ik eindelijk de mogelijkheid om eens wat tijd aan andere dingen te besteden.

Een werkelijke update van deze entry beloof ik u in de loop van deze maand...

Mocht u toch om leesvoer verlegen zitten: een vooraankondiging van Delphi/Kylix vindt u hier, en een preview van de Inleiding en de inhoudsopgave vindt u op cfwebforge.

En wilt u wat dieper inzicht in dit soort maandelijkse beslommeringen ;-), dan kunt u altijd nog terecht in het entry-achief.

Namens mijn (nu vakantie vierende) collega René Dickhof,

een zonnige augustusmaand!

Peter vd Woude

PS: Nieuwsgierig als we zijn hebben we een atikel toegevoegd over Macromedia Flex, waarin we kort uit te leggen wat deze nieuwe loot aan de stam van Macromedia inhoud!

Tip:
ColdFusion vragen kun je niet alleen in het cfforum op deze site kwijt, maar sinds kort ook op het auteurs- en lezersforum bij uitgeverij Van Duuren Media.

Toen ik afgelopen maand bezig was met het redigeren - en schrijven - van de laatste hoofdstukken van Delphi/Kylix realiseerde ik me dat het schrijven van een ICT boek meer is dan schrijven alleen.
Het is schrijven van tekst, maar ook - en vaak tegelijkertijd - schrijven van code, testen, maken van screendumps en - uiteindelijk - samenstellen van documenten waarin al deze drie samen komen.

Vaak heb je in dat proces 4 (of meer) verschillende applicaties open waarin je tegelijkertijd bezig bent. De ontwikkelomgeving om code te schrijven, een tekstverwerker om begrijpelijke zinnen in neer te zetten (hoop je), 'iets grafisch' om screendumps in te bewerken. En daarnaast vaak nog een editor (kladblok), een database (om velden te kunnen inzien), een bestandsmanager (om door, om, tussen en langs verschillende bestanden en directories heen te kunnen zappen) en een browser (voor streaming radio en de broodnodige arbeidsvitaminen).

Hoe heeft een ‘gewone’ schrijver dat?
Een ‘gewone’ schrijver stel ik me zo voor schrijft. Met als enig middel een typemachine, een tekstverwerker of - voor de echte romanticus: pen en papier. Eventueel met de stofzuiger aan of met een rottende appel in een kist.
Een schrijver van een ICT-boek is meer een zapper. Een rusteloze neuroot die van het ene naar het andere hopt. Die schrijft om te kunnen coderen en codeert om te kunnen schrijven. 'Dubbel’ schrijven. Want zonder het één komt er absoluut niets van het ander.

Daarop doormijmerend: schrijven (van een normaal boek) is in principe ‘structuur vrij’.
Niet helemaal natuurlijk, want ook daar heb je je voorstudie, je brondocumenten, je onderzoek. Maar de verhaallijn is in principe vrij. De geroemde ‘macht van de schrijver’ om personages en scènes compleet naar je hand te zetten! Beschikking hebben over ‘paralelle werelden’ waarin de verhaallijn - afhankelijk van je fantasie - op ieder moment een andere wending kan nemen.

Hoe anders is dit bij ICT. Daar is schrijven structuurvast. De omkadering, de onderwerpen: ze zijn er al. Geen ontkomen aan!
Niet helemaal natuurlijk, want ook daar loop de realiteit wel eens anders dan de planning. Maar toch. De basis is er.

En terwijl het de ‘normale’ schrijver gaat om sfeer, tekening en meerduidigheid gaat het de ICT-schrijver vooral om zakelijkheid, duidelijkheid en éénduidigheid. Niet: “Is dit de sfeer die ik hier wil oproepen?”, maar: “Is wat ik hier neer pen duidelijk?”.
Terwijl de eerste meer schrijft ‘tussen’ de regels, schrijft de laatste strikt ‘op’ de regel.

Grappig.

Goede juli-maand
(en een prettige vakantie!)

René Dickhof, Peter vd Woude

'n Spannende maand deze maand.
Niet alleen om de tijdvretende verbouwingswerkzaamheden die zich in de voorafgaande maanden hebben afgespeeld (en nu in een afrondende fase zijn), maar ook om een aantal projecten die op punt van afronding staan.

En daartussendoor fietst Handboek Delphi/Kylix.
Ben op dit moment bezig de hoofdstukken naar de uitgeverij te sturen. Een laatste blik, de laatste aanvullingen voor de nieuwste versie - Delphi 2005 - en dan is het gedaan.
Het resultaat moet dan een boek zijn dat (Cross-platform) zowel op Windows- als Linux-applicatieontwikkeling (Delphi 7 / Kylix 3), als op .Net-ontwikkeling (Delphi 2005) gericht is.
Hoeveel pagina's het uiteindelijk zal beslaan: geen idee; ik vindt dit altijd moeilijk in te schatten. De publicatie staat vooralsnog gepland voor augustus 2005 (maar zal vast iets later worden).

En daarna. Tsja. Daarna.
Eerst wil ik weer eens om me heen kijken, want dat is er - al met al - de afgelopen maanden erg bij ingeschoten. Ideëen voor een nieuw ICT boek zijn er al, maar ik wil graag iets anders. En die ideëen zijn er ook al, al moeten die nog wat verder uitgewerkt worden. Het zal dan niets meer met software (of wat daar ook maar op lijkt) te maken hebben, maar meer met fantasy.

Tegelijk doet het plezier te merken dat ' Leer jezelf Pro... ColdFusion MX' toegepast wordt binnen niet de minste organisaties in Nederland! (tenminste: afgaande op de reacties en de ondersteunende vragen die we bij cfwebforge binnen krijgen). En dan niet zozeer om het boek, maar meer om het gebruik van de programmeertaal zelf.

En de komende maand? ...staan er (terug op aarde) nog een examenfeest (?) van een huisgenoot, na-ijlend kluswerk en een theater-eet uitje in de planning.
Op met name dat laatste verheug ik me, omdat het een weerzien is met goede vrienden - waaraan ik in de tijd tussen afscheid (toen) en weerzien (binnenkort) amper aandacht heb besteedt. En dat er vast nog meer in petto is dan ik me op dit moment realiseer, daar twijfel ik niet aan. Laat de tijd het maar leren.

Prettige juni-maand!

Met groet,

René Dickhof, Peter vd Woude

Ja ja, 'k weet het.

Loop weer eens achter. Het is allang mei en nog steeds probeer ik u ervan te overtuigen dat het nog lang niet zover is. Vergeefs natuurlijk.

De enige bijdrage die ik u kan bieden is het geworstel geweest - deze afgelopen maand - met cfchart. Tags, soms zou je ze achter het behang willen plakken!
De wederwaardigheden leest u hier >>

En inderdaad: nog steeds ben ik niet toegekomen aan mijn belofte u iets meer te vertellen over Forms, de nieuwe toevoeging aan ColdFusion MX 7.
Wel hebben we gechecked of de introductie van de nieuwe server consequenties heeft gehad voor de code uit 'Leer jezelf Professioneel... ColdFusion MX'. En voor zover we kunnen overzien: helemaal niet.

Tegelijk heb ik deze maand op een regenachtige zondagmiddag een schuin oog laten vallen op Flex en Flex Builder 1.5: Macromedia’s IDE voor Rich Internet Applications. Een interessante (engelstalige) presentatie over de mogelijkheden en opties van deze programmeeromgeving vindt u op de site van Macromedia.

En dan is er nog de 'overname' van Macromedia door Adobe. Hoe zit dat?

Ik zal u (en mij) dus niet langer ophouden en snel een entry schrijven voor mei. U ziet 'm binnenkort hier!

Met groet,

René Dickhof, Peter vd Woude

Als de laatste dagen van Maart tegen het einde lopen verschijnen de eerste tekens van lente. Deze winter is niet een van de slechtste geweest, maar leek wel eindeloos te duren. Hoewel ik verwacht dat we nog wel een paar koude dagen krijgen - April staat daar immers om bekend - is het lekker om de zon te zien en buiten te zijn zonder ingewikkeld te zitten in lagen warme kleding. Inderdaad: het eerste terrasjes zijn alweer gepikt.

Het enige wat deze maand bijzonder was, waren de bezoekjes aan en van vrienden die je graag vaker (en vaak wat langer) zou willen zien dan gebruikelijk. Daarnaast waren er de andere bezigheden, die meer met het normale leven van doen hebben dan ze er een uitzondering op zijn.

Deze maand vertrek ik naar Wenen: werk-uitje. De plannen zijn al gemaakt om - natuurlijk - zoveel mogelijk te bekijken, maar ook te genieten van wat de stad te bieden heeft.
Tegelijk spoken er plannen in m'n hoofd om eens wat anders te schrijven dan een 'kennisboek': iets met wat meer fiction. Wie weet...

Omdat er absoluut weinig te rapporteren is hou ik het hierbij. 'k Ben hard aan het werk om Delphi/Kylix voor eind mei af te leveren - en het gaat goed. Dat is het aardige van druilerige maanden - ze zijn goed om er veel schrijfwerk doorheen te jagen.

Een prettige lentemaand!

René Dickhof, Peter vd Woude

PS: Bekend is dat CFCHART niet werkt met de punt als decimaal, maar weer wel met de komma als decimaal. Bekend ook is dat je dat kunt afdwingen met de functie DecimalFormat().
Maar dat je toch nog voor raadsels kunt komen te staan, bewijst dit artikel >>.
Over CFCHART en 'had ik dat maar eerder geweten'!

Dit zal een haastige maart-update worden, verwrongen tussen schrijven, editeren en werk. Concreter: ik schrijf het terwijl het nog maar pas 20 februari is. 't Staat er op terwijl het nog maar de 28ste is: dus is het eigenlijk een soort van valsspelen.

Toch is het een drukke maand geweest waarin veel tijd 'verloren' is gegaan aan het 'normale' werk. Maar soms vraagt ook dat wat extra aandacht. En omdat je fysiek niet in tweeen gesplitst kan worden gaat dat vaak direct weer af van iets anders (waar je misschien wel meer lol in hebt (zie artikeltje 'Hard werken...', hiernaast)).

Ondanks de drukte tref je wel eens een periode dat de 'dingen' maar niet opschieten. Omdat ze (door anderen) uitgesteld worden of (door anderen) vooruitgeschoven. Of omdat ze maar nooit af lijken te komen of gewoon traag gaan.
Dat laatste schijnt zich nu bij het schrijven voor te doen. Blijkbaar moet er tussen al die hoofdstukken altijd wel één tussen zitten waar altijd maar méér bijkomt dan er af gaat - die dus maar nooit af lijken te komen. Waarbij het schrijven de snelheid heeft van dikke ... en waarvan het einde - - - - nog even niet in zicht is. Ik ben nu met zo één bezig. Engelengeduld!

Terwijl ik deze komende maand toch ook nog aandacht wil schenken aan BlackStone: de nieuwe ColdFusion MX 7.0 server.
'k Hoop nog ergens een gaatje te kunnen vinden om een voorbeeld app te schrijven waarin ik u het gebruik van FORMS kan uitleggen.
Maar beloven doe ik even niks ;-)

Met haastige groet!

René Dickhof, Peter vd Woude

De afgelopen maand verliep tamelijk zielloos. Weinig te doen.
Nou ja... veel te doen, weinig te beleven.
Vandaar deze maand: stukjes!

Uit een onderzoek van de AG blijkt er een opvallende relatie te bestaan tussen het gedrag van IT'ers en de vakspecialisatie waarvoor ze hebben gekozen. Inzichten die helpen om de soms ondoorgrondelike gedragingen van IT-vakgenoten beter te begrijpen.

De Java-programmeur bijvoorbeeld.
Bij uitstek analytisch ingesteld en gericht op het vinden van complexe problemen - ook als die er eigenlijk niet zijn. Als je als klant een 'Javaan' van de IT-afdeling met een vraag benaderd leidt dit doorgaans tot fors gefronste wenkbrauwen. Er blijken problemen te zijn waar de onopgeleide eindgebruiker overduidelijk geen weet van heeft. En als je wilt beginnen over een te bouwen scherm, word je ruw weggehoond. Gebruikersinterfaces! Een typische beginnersfout. Eerst moet maar eens worden nagedacht over een zesvoudig geneste class hierarchie. Daarna komt de database aan de beurt. En na maanden kan eens gedacht worden over een GUI. Als intentie, let wel!

Javanen zullen hun auto altijd omstandig achterwaarts inparkeren in een parkeergarage. Het idee erachter is dat er straks, ooit, makkelijk kan worden weggereden. In programmeerwedstrijden als de jaarlijkse RAD Race zijn teams van Java-programmeurs waargenomen die na twee dagen nog geen aanmeldscherm werkend hadden weten te krijgen. Maar er werd trots gewezen op het diep doordachte ontwerp en het feit dat er ergens op een server een crusiaal achtergrondproces met succes was opgestart.

Een sterke fascinatie voor complexiteit is wat Java-programmeurs voortdrijft. Gekoppeld aan de neiging tot innoveren kunnen 'Javanen' zichzelf met succes een cariere lang bezig houden met zelf veroorzaakte problemen.

Hoe anders gaat het bij de Microsofter.
Wie met een probleem in het Visual Basic-kamp van een IT-afdeling terecht komt, vindt daar een heel ander onthaal dan bij de Java-ontwikkelaars.
In een gezellig rommelige ruimte zwerven achteloos weggesmeten pizzadozen, lege Red Bull-blikjes en niet opengemaakte handleidingen. Je treft altijd wel een goedlachse, morsig ogende glazenwasser aan die bij nader inzien het hoofd van het programmeursteam blijkt te zijn. Nadat je nog maar een paar seconden bezig bent met het schetsen van de gewenste functionaliteit, draait de Microsofter zich al om. Verheugd begint hij met de muis prototypes op het scherm bij elkaar te klikken. Databasetabellen vliegen je om de oren en als Visual Studio een foutmelding geeft, tikt hij steevast de errorcode in op Google. Ergens op de wereld blijkt er altijd wel een soortgenoot te vinden die diezelfde noot al een keer gekraakt heeft. Dat geeft verbondenheid onder de vrolijke Microsofters. Een beetje Prins Kiske d'n Twidde & de Raad van Elf.

Nog vijf minuten doorklikken en de applicatie is klaar. In een wat slordig ogend, kakelbond scherm kunnen inderdaad een paar velden worden ingevuld. Daarna crasht Windows.

Microsofters zullen hun auto altijd voorwaarts inparkeren in een parkeergarage. Hoe ze er 's avonds weer uit komen is van latere zorg. Dit staat natuurlijk in schril contrast tot de Javanen, die hun auto steevast achterwaarts inparkeren om voorwaarts weer weg te kunnen rijden. De onderlinge verstandhouding met deze groep is dan ook matig.

Tijdens programmeercompetities als de RAD Race nemen teams van Microsoft-experts standaard te kort de tijd zich te verdiepen in de opdracht. Eerst maar eens een werkende versie van het systeem op poten zien te krijgen, dan wordt alles vanzelf wel duidelijker. En als het fout loopt: er is nog altijd het door Microsofters zelf uitgevonden voor testers diepcynische principe van Phone Home Software: als een applicatie dreigt te crashen geeft het alle vitale gegevens door aan de centrale database in Redmond; wie weet kan men er daar wat mee.

Tot slot dan de Tester.
Het conglomeraat Testers is gemakkelijk te herkennen. Ze lachen zelden. Bijna alle Testers zijn lid van een bridgeclub. En dat zegt genoeg.
Bidgers zijn onderling weinig vergevingsgezind. Het kleinste foutje - er wordt een harten aas opgegooid in plaats van een klaver zeven - kan leiding tot hevige woedeaanvallen bij de bridgepartner, met soms rake klappen tot gevolg. Onder deze onmenselijke druk moet de Tester op maandag weer naar het werk. Niet zo vreemd dus, dat er nors wordt gekeken.

Deze groep is nooit tevreden. Als er fouten worden gevonden laat de Tester dit op hoge, verbijsterde toon weten aan de timide programmeurs. Als er geen fouten worden gevonden, wordt de Tester overvallen door een zwaar gevoel van nutteloosheid en het niet aangesloten zijn op anderen. Dit twee snijdend zwaard verhoogt doorgaans niet de gemiddelde populariteit bij collega's.

Testers - die we ook in andere verschijningsvormen tegenkomen op kwaliteitsafdelingen, bij EDP auditing of in risk management - hebben met Javanen gemeen dat ze gedreven worden door de uitdaging van analyse. Maar de nadruk ligt niet op ontwerpen of innoveren, maar op corrigeren en normeren. De Tester kan zo opgaan in zijn universum van procedures en attributen dat de buitenwereld niet meer lijkt te bestaan.
Waar Javanen hun automobiel steevast achterwaarts en Microsofters hun automobiel steevast voorwaarts - en het liefst een beetje scheef - inparkeren, komt de Tester zelden aan inparkeren toe. Hij blijft gallisch staan voor het toegangshekje.

;-) Prettige maand!

René Dickhof, Peter vd Woude

Ik dacht dat het aardig was mijn update voor het nieuwe jaar met een luchtige noot te beginnen.
Maar de krachten van de natuur schrijven anders voor en luchtigheid lijkt me niet zo op z'n plaats, gelet de verwoesting die de tsunamies in Azië hebben aangericht. Nog iedere dag probeer ik me de omvang van de ramp voor te stellen. Zeker wanneer er weer nieuwe berichten uit het gebied komen met nog meer doden en ontheemden...
Probeer het je voor te stellen!

Voor hen die de internationale hulp willen ondersteunen biedt de site van de Samenwerkende Hulporganisaties een goede ingang, met links naar een veelheid van hulporganisaties. Wanneer u een paar euro's over heeft, start het nieuwe jaar dan meteen goed en met een meelevend gebaar.

En ja: ik ben weer wat aan de late kant met deze entry.
Ben de kerstweken (kerstweek, 't was er 1) hard bezig geweest om de eerste 5 hoofdstukken van het Handboek Delphi(/Kylix) te editeren. Het is de bedoeling dat het een praktisch ingesteld boek wordt, met voor hen die met Delphi/Kylix bezig willen voldoende stof om direct aan de slag te kunnen.

Soms vraagt dit de nodige afwegingen wat nog wel en wat niet meer als 'achtergrond' aan het boek moet wordt meegegeven. Want zoals iedere programmeertaal stikt Delphi/Kylix haast van de mogelijkheden - terwijl mijn streven er juist op gericht is om het voor programmeurs interessant te houden en het inhoudelijk ook nog eens vlot leesbaar te maken.
Dat betekend dat je gaandeweg het schrijven merkt dat ook de hoofdstukken een wat andere inhoud en volgorde krijgen dan je aanvankelijk in gedachten had... Niet schrikbarend, maar op details. Het overzicht ervan probeer ik zo nu en dan hier te updaten.

Tot slot nog wat verheugend nieuws: m'n 'partner in crime', René Dickhof, is - het zijn zijn woorden - "pappa geworden".
Rosa.
(Dat wordt dus Roos, daar kun je vergif op innemen!).
De eerste blootfoto's zijn inmiddels verspreidt ;-) !

Allemaal een goed, vredig en voorspoedig nieuw jaar toegewenst!

René Dickhof, Peter vd Woude

Ik hou van de kerst.
De drukte die er aan voorafgaat, de stad die steeds vroeger donker wordt, lichtjes die overal verschijnen. Mensen op straat, op jacht naar presentjes of, uit de kou, zittend achter vensters van warm verlichte restaurants en café's. Ik hou van deze dagen.

En dan is er binnenkort weer het Dickens festijn.
Nou heeft Deventer met z'n smalle straatjes, pleintjes en middeleeuwse geveltjes zo-wie-zo al iets Dickensiaans - zelfs midden in de zomer. Maar wanneer ik nu door de Bergstraat, langs de Bergkerk het trappetje omlaag, door de Walstraat wandel (meer niet dan wel met m'n gedachten bij deze tijd) is dit gevoel toch extra sterk!

November... bracht een bezoekje aan een musical (Utrecht), een etentje met vrienden (Arnhem) en - met mijn 'partner in crime' René Dickhof - een uitje naar de grote stad (Amsterdam).
We hadden nog wat te besteden...
Dus dat werd Holland 3D Experience (tulpen, molens en deltawerken door een 3D-brilletje), Madame Tussaud (Tina Turner, Kok, Prince en Bauer op ware grootte) en Waterlooplein (retro kleren, heerlijk vette friet en koel buurtcafébier).
..."Boerenkinkels in de Grote stad", moet je maar denken!

Voor het overige ben ik deze maand persoonlijk in de strijd geweest met m'n zoon's computer: IE gehyjackt (blijft ook zo lek als een mandje, dat IE)... t.swapx.cc.
Zelf FireFox-adept heb ik de moed inmiddels opgegeven. Wie de oplossing weet mag roepen!

Nee, dan liever de donkere dagen voor kerst.
Met naast drukte, momenten van rust. Voor correspondentie met een vriend, een gestolen avond met een geliefde, een familiereunie die niet in een ramp eindigt. Voor een medeplichtige blik, gedeeld met een vreemde. Voor een eenzame spar, omsnoerd met lichtjes, die de winterse nacht uitdaagt. Voor een onverwacht "Dank je wel".
Momenten die je moet zien, plukken en koesteren. Die je als vlammetjes kunt ophouden tegen de duisternis...

'k Zag gister in een antiekwinkeltje zo'n uit hout gesneden Oostenrijks(?) kerstmannetje(?) (Nussknacker!). Vrienden hebben daar, tussen het kerstspul, een uitgebreide verzameling van. Daar staat er nu vast al één van op de schoorsteenmantel.

Prettige Kerst, Chanoeka, Solstice, Kwanzaa  -  of wat u ook maar mag vieren!

René Dickhof, Peter vd Woude

Nog 1 maand dan is het kerst.
Nog 2 maanden en we zitten alweer dik in het nieuwe jaar.
Waarmee ik alleen maar wil zeggen dat tijd zo snel gaat dat het bijna aan je voorbij vliegt.

Amerika stemt!
Nog nooit is de verwachting bij mij - ten aanzien van een dergelijke ver-van-mijn-bed verkiezing - zo hoog gespannen geweest dan nu. En dat ligt niet zozeer aan de - dit keer wel zeer exponentiële - aandacht van de media, maar meer aan wat er op dit moment in de wereld 'at stake' is. Ben benieuwd welke voortzetting dit na de verkiezingen krijgt!

Vooralsnog zie ik uit naar de kerst. Dagen met een warmte die - naar ik hoop - ook door de rest van de wereld zo gevoeld zal worden.

Oktober stond, buiten de andere dagelijkse bezigheden (werk, vrienden en huishouding ("Komt daar ooit een eind aan? Jawel. Maar dan begint het gewoon weer opnieuw!")) voornamelijk in het teken van schrijven schrijven schrijven... Om een indruk te geven hebben we deze maand alvast een preview van het Handboek Programmeren in Delphi op de site gezet. U leest 'm hier.

Of dit echt zo uitpakt (en in de gestelde volgorde) blijft natuurlijk nog even de vraag. Zeker is wel dat we er een flink stuk mee op weg zijn...

Wat CFwebforge betreft: deze maand duiken we onder in de krochten van RSS-feeds. En wat ColdFusion, Flash en Rich Application Development aangaat: op 11 en 12 November a.s. vindt in Enschede het Media Elements 2004 event plaats.

Ondersteund door Macromedia hét evenement over Nieuwe Media en Online Communicatie in Nederland & blijkbaar de plek voor professionals om hun kennis en informatie over digital art, webdesign, 3D en Flash design op te halen. Op het programma staan topsprekers, lezingen en workshops. Mis 'm niet!

Veel plezier!

René Dickhof, Peter vd Woude

De zon schijnt al even boven de horizon en is warm.
Het veld dampig. Wolken als banden aan de hemel, vliegtuigstrepen door de lucht.
Op dit soort ochtenden fiets ik altijd extra langzaam naar m'n werk. In m'n eigen stukje wereld. Denkend aan anderen die thuis zijn of, net als ik, onderweg. Die dezelfde lucht zien als ik. Thuis of onderweg. In hun eigen stukje wereld.
Met dezelfde lucht, als verbinding tussen mij en hen.

Oktober alweer. En te kort bij vrienden geweest. Te veel gepraat, te weinig gezegd. Te veel woorden onuitgesproken gelaten. En zeker: niet gevraagd en geluisterd. Terwijl dàt juist zo belangrijk is.

Nu het weer wat koeler wordt gaat het schrijven ook wat harder. Buiten zitten, luieren in de zon is geen excuus meer.
Tegelijk hebben we de afgelopen maand phpWeaver weer eens de lucht in gegooid: het php-speeltje van cfwebforge. Ofschoon we geen strakke plannen hebben zal het de komende maand z'n invulling vast wel vinden.

En: ach ja. Dat kaartje. Ik wacht nog steeds.
Engelengeduld. Terwijl dàt toch juist zo...

Een goede oktober maand!

René Dickhof, Peter vd Woude

PS: de 'Tip van de dag' is eindelijk ook eens geactualiseerd. Ook al een Flash applicatie. Binnenkort zullen we hier aandacht aan besteden in de vorm van een tutorial. Tegelijk zal ook de Tip-layout wat meer geïntegreerd worden met de rest van cfwebforge.

Terwijl ik dit zit te schrijven, is het alweer september: zomer in haar zomerse nadagen.
Bovendien ben ik zo ernstig 'over tijd' met deze entry, dat het bijna al weer een dubbele taak heeft: september/oktober. Maar gelukkig is het nog niet zover.

Hopelijk blijft er in het begin van deze maand nog wat ruimte over voor 'downtime' en voor het (misschien) weer opgraven van m'n bureau. 't Is echt een ongelooflijke bende.

In betere tijden is het redelijk opgeruimd, maar op dit moment is de chaos verbijsterend. Stapels boeken en dozen, kantoorbenodigdheden, onduidelijke apparaten en snoeren bedekken bijna ieder centimeter vloer. M'n schrijftafel ligt bedolven onder deklagen papier: manuscripten, catalogi, bladen, bonnetjes, aantekeningen en briefjes, dat zich alleen maar verder ophoogd en waarvan de zin van het bewaren steeds meer vervaagd.

Dat wordt op z'n minst dus archeologisch puinruimen...

Tegelijk hoop ik nog wat tijd over te houden voor een paar laatste 'zomerse' dingen: onuitgelezen boeken uit lezen, onverzonden kaartjes sturen (om daarna in spanning - voor m'n gevoel met engelengeduld - te wachten op antwoord (Ryle hira!)) en rondhangen bij vrienden.
Hier de hoop dat u daar in september ook nog tijd voor heeft.

En: o ja, de MX UserGroup bijeenkomst in Amsterdam, afgelopen 6 september was zeer succesvol. Ben Forta, op 'grand tour' door Europa, gaf daar een flitsende presentatie over de mogelijkheden van de nieuwe CF-Server: BlackStone.
Wat hem (by-the-by) opviel was, dat 90% van de aanwezigen CFMX of CFMX6.1 draaien - een aanzienlijk hoger percentage dat wat hij elders op z'n tournee langs Keulen, Milaan, Londen etc. tegenkwam...

Hoe dan ook: have fun
(en geniet van de nazomerse dagen!)

René Dickhof, Peter vd Woude

't Mooiste van de zomer is nog steeds: terrasje zitten, mensen kijken. Lui de benen onderuit. Je hand die af en toe naar een drankje op tafel gaat, een beetje voor je uit dromen en verder helemaal niks. Heerlijk!
Als je op die manier van je royalties zou kunnen leven: mij heb je!
Als... Als varken vliegen!

Het contract met de uitgever voor het Delphi boek is nagenoeg rond. De titel - als schrijver heb je daar zelden of nooit wat over in te brengen - wordt kort en goed: 'Handboek Programmeren in Delphi'. Met, voor Linux fanaten onder u, op deze plaats de belofte dat het dus nog steeds OOK over Kylix zal gaan.
We zijn er al een tijdje mee bezig en met schrijven liggen we nog steeds op schema. Een vooraankondiging van het boek vindt je hier.

Tegelijk proberen we de vragen, die we toegemaild krijgen van lezers van 'Leer je zelf PROFESSIONEEL... ColdFusion MX', zo goed als mogelijk te beantwoorden. Soms lukt dat direct, soms heeft het even zijn tijd nodig: ons 'normale' werk gaat tenslotte ook door...
Maar wees gerust: een oplossing komt er, altijd!

Voor wanneer u net van vakantie terug bent en - net als ik - een tijd er tussen uit bent geweest: Macromedia komt met een nieuwe upgrade van ColdFusion MX 6.1: codenaam 'Blackstone'. De nieuwe serversoftware - release datum: begin 2005 - belooft een keur aan sensationele, nieuwe ColdFusion tags te bevatten.
Een tipje van de sluier rondom deze server wordt opgelicht op http://www.macromedia.com/software/coldfusion/blackstone/

Veel plezier deze maand,

René Dickhof, Peter vd Woude

Ah, zomer! Bijna vakantie (of al vakantie, 't is maar hoever u nu al met uw hoofd niet bij uw werk zit...). Tijd om te ontspannen, te luieren, om... aandacht te schenken aan andere dingen.

Van de eerste twee is nog niet zoveel gekomen en het laatste staat nog 'in de planning'.

In juni hadden we (al was het op het randje) onze eerste voorjaarsborrel van de uitgeverij. En... als je maar veel ICT-jongens en meiden bij elkaar stopt, dan wordt alleen DAAR maar over gesproken ( - ICT bedoel ik -  ;-) alsof er op dat moment niets anders op de wereld bestaat.
Ach, aan de andere kant, het heeft ook wel wat: stokpaardjes...

Op die zelfde bijeenkomst had ik een discussie met een auteur over (het verschil in) het schrijven van een ICT-boek en een roman: Non-fictie vs. fictie. "Geen verschil", luidde de mening. "Objecten zijn personen, gedrag zijn variabelen en de omgeving...parameters".
OK, klinkt logisch. Maar WAT over plot, fantasie, karakterontwikkeling, worldbuilding? Da's toch heel andere koek!

By the by, binnenkort komt er bij van Duuren Media een nieuw PHP-boek uit: "Leer jezelf Pro... Werken met PHP 5 en MySQL 4". PHP is 'de andere' (dan CF), en ook nog eens bloedsnel. - - - (Kan er haast niet op wachten!)

Kort en goed: heel veel vakantieplezier!

René Dickhof, Peter vd Woude

PS: Afgelopen week werd ik geconfronteerd met een volledig doorgebrand systeem. Dat dwong me om ColdFusion, Dreamweaver, Flash (en meer) opnieuw te installeren. "Maar hoe zat het ook al weer? Had je voor Dreamweaver MX6 nou een UPDATER nodig of was dat alleen voor Dreamweaver 2004? En bij CF6.1 en Flash dan?"
Tijd voor een update-overzicht. Binnenkort vind je 'm hier!

Leer jezelf Pro CFMX... is pas een paar maanden uit, en we zitten nu alweer met ons hoofd bij andere ideeën.

Enerzijds heeft dat te maken met Flash Remoting (en het ontwikkelen van een POP/HRM-tool). Anderzijds met het vormgeven van een volgend boek: Delphi/Kylix (niet dat we CF-moe zijn of zo, in tegendeel zelfs!).

Soms is het grappig (pardon: verbazend) hoe lang je kunt discussiëren over zoiets eenvoudigs als een inhoudsopgave. 't Is voordurend je in de schoenen verplaatsen van de lezer. Maar goed. Na vijf structurele wijzigingen zijn we (tot op dit moment tenminste ;-)) redelijk tevreden met het resultaat.
En het schrijven... gaat natuurlijk ondertussen gewoon door...

Veel plezier deze eerste zomermaand!

René Dickhof, Peter vd Woude

PS: Al geweest op de officiële site van Harry Potter? Die zit tsjokvol vol geheimen en wordt op dit moment door miljoenen mensen tegelijk bezocht, op zoek naar verborgen sleutels. En het beste nieuws? De site is Flash aan client- en ColdFusion aan serverside.

PS2: En oja, de eerste recentie over Leer jezelf...CFMX is binnen!